Miniaturka Cares - Zielona ławka

„Kochać to także umieć się rozstać. Umieć pozwolić komuś odejść, nawet jeśli darzy się go wielkim uczuciem. Miłość jest zaprzeczeniem egoizmu, zaborczości, jest skierowaniem się ku drugiej osobie, jest pragnieniem przede wszystkim jej szczęścia, czasem wbrew własnemu.”

Szła. Gęsty śnieg pokrywał już prawie całą ziemię. Było zimno, niebo zasnute było ciemnymi chmurami. Jedno wykluczało drugie. Nietypowa zima. Ale ona lubiła zimę.

Nogi grzęzły jej w metrowych zaspach, z trudnością stawiała kolejne kroki. Próbowała zakryć dłonie rękawami kurtki. Wszystko na nic. Palce zdrętwiały jej już z z zimna, przez głowę przedzierał się koszmarny mróz. Ale ona się tym nie przejmowała. Szła.

Drewniana ławka w środku lasu była jej celem. Jednak teraz wcale nie było widać tej ciemnozielonej, w niektórych miejscach zdartej farby. Była zasłonięta białym jak puch śniegiem.

Zgarnęła go jedną ręką na ziemię i usiadła. Zakryła twarz bordowym szalikiem i przymknęła oczy. To miejsce było magiczne. Uwielbiała je. Tutaj zapominała o wszystkich problemach, o kłótniach swoich rodziców, o ich krzykach i wyzwiskach, których musiała wysłuchiwać każdego dnia. Nie znosiła ich. Wiedziała, że jej rodzice już się nie kochają, że nie chcą ze sobą być. Mówili, że męczą się ze sobą dla niej. Chcieli, żeby miała normalną rodzinę. Ale ona wcale nie miała normalnej rodziny. Nie w tym domu.

- Myślałem, że tylko ja wiem o istnieniu tej ławki. - Na dźwięk obcego głosu aż podskoczyła.

Obok niej usiadł wysoki brunet. Ubrany był w czarną kurtkę, na rękach miał tego samego koloru rękawiczki. Camila nigdy w życiu go tutaj nie widziała. Nie kojarzyła go.

- Kim jesteś? - spytała.

- O to samo mógłbym spytać ciebie. Widzę cię tutaj pierwszy raz. - Chyba czytał jej w myślach.

- Nie wiedziałam, że ktoś oprócz mnie zna to miejsce. Pierwszy raz kogoś tutaj spotykam.

- Tata mnie tu przyprowadził kiedy byłem jeszcze dzieckiem. Często tutaj przychodzisz?

- Ja sama znalazłam tą ławkę, równe dziesięć lat temu. I od tamtej pory bywam tu codziennie. Ale przychodzę pod wieczór, kiedy się już ściemnia, wtedy nikt mnie nie widzi. A ty?

Uśmiechnął się i przejechał ręką po włosach. - Ja też, ale chyba wcześniej od ciebie. Musieliśmy się mijać. - Spojrzał na jej zaczerwienione z mrozu ręce. - Nie jest ci zimno?

Jeszcze bardziej zakryła twarz cienkim szalikiem i wbiła wzrok w swoje stare, zniszczone buty. Prawda była taka, że po prostu zapomniała zabrać z domu rękawiczek i czapki zimowej. Wybiegła z niego jak najszybciej, nie chcąc uczestniczyć w coraz bardziej zaostrzającej się kłótni swoich rodziców. W końcu oni i tak nie interesowali się, gdzie spędzała te długie godziny poza mieszkaniem. Myśleli chyba, że odwiedza znajomych. Mylili się.

- Trochę tak - przyznała. - Jakoś dam radę. Nie przejmuj się.

Prychnął i spojrzał na nią uważnie. - Chyba żartujesz. Nie pozwolę, żeby jakakolwiek dziewczyna przy mnie marzła. Wiesz, jestem gentelmanem.

Uśmiechnęła się lekko. Ściągnął czarne rękawiczki. - Mogą być trochę za duże. A nawet trochę bardzo za duże. - Wyciągnął rękę w jej stronę. - Pozwolisz?

Nigdy; naprawdę nigdy nie doświadczyła takiej uprzejmości ze strony chłopaka. Nikt nigdy nie był dla niej tak miły. Czuła się... dziwnie. Ale podobało jej się to.

Założył na jej delikatne dłonie grube, wełniane rękawice. - Lepiej?

Zacisnęła ręce w pięści. - Tak, o wiele. Dziękuję.

Czas z tym obcym chłopakiem leciał tak szybko... I nawet nie wiedziała coraz gęściej spadającego śniegu, nieba coraz bardziej zasnutego chmurami. Minuty upływały, a oni zagłębiali się w rozmowie. Rozmawiali o wszystkim.

Spojrzała na porysowany wyświetlacz średniowiecznej komórki. - Już tak późno? Boże... przepraszam cię, muszę iść. Rodzice będą się martwić. - Co oczywiście wcale nie było prawdą. Oni mieli gdzieś, co ona aktualnie robi. - Dziękuję, że ze mną porozmawiałeś. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy, wiesz? - Podniosła się z niewygodnej ławki i strzepała śnieg z kolan. - Do zobaczenia.

Odeszła. A on siedział jak kołek, i nawet się nie ruszył. Dopiero, kiedy zniknęła gdzieś za którymś drzewem, zareagował.

- Poczekaj! - zawołał zrywając się na nogi. - Powiedz mi chociaż, jak masz na imię! Ja jestem Andres, a ty?

Ale jej już nie było widać.

Teraz szła, zostawiając za sobą małe ślady stóp, które kilka minut później i tak zginęły pod gęstym, puchowym śniegiem...

Łzy spływały ciurkiem po jej zaczerwienionych policzkach i wsiąkały w bordowy szalik ściśnięty ciasno na jej szyi. Zaciskała delikatne dłonie na twardej, zielonej ławce tak, że czuła dokładnie z czego jest zrobiona.

Nigdy nie myślała, że jej ojciec byłby zdolny podnieść na nią rękę. Nie sądziła, że mógłby ją uderzyć. Zawsze powtarzał, że jest jego małą księżniczką, której nigdy nie pozwoli skrzywdzić. Okłamał ją. I nie liczyło się nawet to, że był wzburzony po ostrej awanturze ze swoją żoną, i poniosły go emocje. Uderzył ją. Sprawił jej ból. A był jej ojcem.

Poczuła, jak ktoś kładzie jej rękę na ramieniu.

- Co się stało?

Odwróciła się w drugą stronę. Nie chciała żeby widział więcej, niż jest to konieczne. I tak już za bardzo mu zaufała. Powiedziała mu to, o czym nie powinna nikomu mówić.

- Powiedz mi, co się stało? - powtórzył. - Dlaczego płaczesz?

Nie wiedziała nawet jak ma na imię, a miała opowiadać mu o swoich problemach? O tym, jak bardzo zranił ją jej własny ojciec?

- Nic - zaprzeczyła. - Przyszłam oddać ci rękawiczki. Zupełnie o nich wczoraj zapomniałam, przepraszam.

- Przestań, nie przejmuj się rękawiczkami. Widzę, że coś się stało... jak masz na imię?

Pociągnęła nosem i odgarnęła włosy lecące jej na twarz. - Camila. A ty?

Jednym ruchem zakrył kapturem jej czerownej kurtki rude włosy i przysunął się bliżej niej.

- Andres. Mówiłem ci wczoraj, ale chyba mnie nie usłyszałaś. Nie zdążyłem nawet spytać, czy cię odprowadzić. Wracałaś sama, było ciemno.

- Wracam tak sama od dziesięciu lat, nie masz się o co martwić. Nikt nigdy mnie nie nie odprowadzał, jestem przyzwyczajona.

Zmarszczył czoło. - Rodzice ci na to pozwalają? Nie boją się o ciebie?

I znów poczuła łzy wypływające z jej brązowych oczu.

Gdyby jej rodzice rzeczywiście się o nią bali, już dawno spytaliby gdzie chodzi wieczorami. A gdyby jej ojciec naprawdę ją kochał, nigdy by jej nie uderzył.

- Camila... - Chwycił ją za rękę. - Camila proszę cię, powiedz mi co się stało? Ktoś ci coś zrobił?

Nawet nad sobą nie zapanowała. W jednej sekundzie odwróciła się i przywarła do niego całym ciałem. Przytulała się do chłopaka, którego widziała drugi raz w swoim życiu. Ale w tym momencie jej to nie obchodziło.

- Spokojnie, Cami... - Pogłaskał ją po mokrej głowie. - Nic się nie stało, nie płacz...

Otarła łzy wierzchem dłoni i przełknęła wielką gulę w gardle. - Dlaczego on to zrobił...? - spytała. - Przecież zawsze mówił, że nie da skrzywdzić swojej córki...

- O czym mówisz? - przerwał jej. - Camila, co się stało?

Oderwała się od niego i spojrzała w jego oczy. - Uderzył mnie... rozumiesz to? Mój własny ojciec... uderzył mnie, Andres.

Nie wiedział, jak można być zdolnym do czegoś takiego. Nie rozumiał jak można podnieść rękę na własne dziecko i doprowadzić je do płaczu. A już szczególnie taką wyjątkową dziewczynę, jak jest Camila.

Nic nie powiedział. Przytulił ją mocniej do siebie. Głaskał ją po głowie i szeptał uspokajające słowa chcąc chociaż częściowo załagodzić ból, która tak bardzo przeżywała.

- Zobacz. - Wyjął z kieszeni czerwony scyzoryk. Kucnął obok ławki. - Chodź do mnie.

Klęknęła na ziemi obok niego. Położył jej rękę na nożyku i przykrył ją swoją dłonią. - Zostawimy tutaj swój ślad. Jeśli ktoś za sto lat odkryję tą ławkę będzie wiedział, do kogo ona należała.

Mijały miesiące, a oni zaprzyjaźniali się coraz bardziej. Zaczęło rodzić się między nimi coś więcej. Przychodzili tutaj codziennie i spędzali razem długie godziny, wcale nie nudząc się w swoim towarzystwie. Ale nigdy nie zrobili kroku na przód; zawsze spotykali się przy Zielonej Ławce.

Kilka minut później im oczom ukazał się pięknie wystrugany napis. Camila i Andres. Te dwa imiona mówiły tak wiele. A jednocześnie tak mało.

- Dopiszemy coś? - spytała po chwili.

Spojrzał na nią uważnie. - Co chcesz dopisać? - Wzruszyła ramionami. - Nie wiesz? Na pewno?

Uśmiechnął się, co ona odwzajemniła. - Albo wiesz co...? Nie dopisujmy nic. Przecież nikt oprócz nas nie musi wiedzieć niczego więcej, prawda?

Zamiast odpowiedzieć, przysunął się bliżej niej. Patrzył z pożądaniem na jej bladoróżowe usta, a w jego myśli kłębiło się tylko pytanie, jak mogą one smakować.

Nie spodziewał się, że jakakolwiek dziewczyna tak na niego zadziała. Nie wiedział, że będzie wstanie którąś tak bardzo pokochać.

I już się nie zastanawiał. Chwycił ją w talii i gwałtownie przyciągnął ją do siebie, wbijając się w jej delikatne usta. Całował ją zachłannie, ale i z uczuciem, a ona wcale się nie sprzeciwiała; wręcz przeciwnie.

Już nie potrzebowali żadnych słów, były one zbędne. Wiedzieli, że to co teraz robią, to niezaprzeczalny dowód ich rodzącej się miłości.

Nie było go przez kilka dni. Czekała. Nie przychodził. Spędzała długie godziny na Zielonej Ławce w parku, wpatrując się w drzewa, które już nabierały kolorów. Świat budził się do życia, już nawet słychać było ćwierkanie ptaków.

Ale jego nadal nie było.

Chciała się z nim skontaktować, ale nie wiedziała jak. Nie miała jego numeru telefonu, nie miała pojęcia gdzie mieszka.

Czekała.

Minął tydzień. Przyszedł.

Usiadł obok niej. Przez chwilę na nią nie patrzył, jakby się bał. W końcu przeniósł na nią swój wzrok. W jego brązowych oczach jawiło się multum nie znanych jej emocji.

- Nie było cię - odezwała się w końcu.

Minął moment, zanim odpowiedział. - Tak. Nie mogłem przyjść, przepraszam.

- Co się dzieje?

Przygryzła wargę. Denerwowała się. Bała się usłyszeć czego strasznego, nie chciała tego słyszeć. Nie wiedziała jak na to zareaguje.

- Muszę ci coś powiedzieć. - W tonie jego głosu można było wyczuć przejmujący ból. Widocznie wcale nie było to dla niego łatwe. Dla niej też nie. Cierpieli oboje, choć może nawet nie zdawali sobie z tego sprawy. - Camila... wyjeżdżam. Opuszczam Buenos Aires.

Na początku nie uwierzyła. Zdrętwiała. Nie odpowiedziała; czekała na jego dalsze słowa.

- Przyszedłem się pożegnać - wydusił w końcu.

- Dlaczego? - spytała krótko.

Zszedł z ławki i kucnął obok niej.

- Muszę. Dbaj o siebie. Nie pozwól się skrzywdzić. - Ucałował dokładnie jej filigranowe dłonie. - Kiedyś wrócę. Mam taką nadzieję.

Odszedł.

Zostawił ją samą. Znów.

Poderwała się na nogi. Zaczęła biec; goniła go. Ale zniknął z jej punktu widzenia. I już nie było go widać.

Krzyczała, błagała, żeby wrócił, żeby nie zostawiał jej samej. Nie posłuchał jej.

Jej życie ponownie straciło swój blask. Stało się takie, jakim było przed ich pierwszym, przypadkowym spotkaniem.

Wyjątkowym spotkaniem.

Na Zieloną Ławkę przychodziła codziennie. Codziennie na niej siadała i patrzyła w kierunku, z którego zazwyczaj przychodził. Jednak nigdy nie zauważyła go między drzewami. Nigdy nie zobaczyła jego brązowych włosów i tego samego koloru oczu.

Odtąd to miejsce, stało się wyłącznie jej miejscem. Ale Zielona Ławka była ich. Bo to właśnie przy niej narodziła się miłość, której dowód już na zawsze zostanie na niej wyryty.

Zielona Ławka będzie rzeczą, której nigdy nie wymaże z pamięci.

Zielona Ławka będzie już zawsze. Razem z ich miłością.

         Miał być jutro, ale zdecydowałam, że nic się nie stanie, jeśli dodam go dzisiaj :) Skończyłam go już w środę, bo tak mi się go szybko pisało, więc... no :D

Jak wszyscy wiecie, ten part to podziękowanie za 100 (teraz już 104 obserwatorów). Powiem wam, że jak zakładałam tego bloga to nie spodziewałam się, że tyle osiągnę, dlatego wam bardzo, ale to bardzo dziękuję <3

Cares... no, Cares :) Powiem wam, że jestem w miarę zadowolona z tego parta - chociaż końcówkę schrzaniłam na maxa - i mam nadzieję, że wam się on podobał. Oczywiście, nigdy nie dojdę do takiego poziomu z tą parą, na jakim jest nasza Aga <3

A, no właśnie... na pewno wiecie, przynajmniej większość z was, jak nie wszyscy, o takiej nieprzyjemniej sytuacji na JSM. Każdy kto czyta tego bloga wie, że ogłoszony został konkurs w którym nagrodą jest wstęp do naszej załogi. I zaistniała taka sytuacja, że na maila przyszedł part, słowo w słowo skopiowany z bloga Agi. Ja tego nie rozumiem. Nie rozumiem, jak można się tak zachować, może nie powinnam tego mówić, ale głupota ludzka nie zna granic.

I ja bardzo proszę, żeby ten, kto wysłał tego parta, przeprosił. Nie publicznie, to nie jest potrzebne, ale po prostu na mailu wysłać jakieś przeprosiny. Afery nie będzie, a kultura tego wymaga.

A skoro już mowa o konkursach, to przypominam o konkursie na One Parta na moim blogu. Wczoraj został ogłoszony, a ogólne zasady zobaczycie klikając w to cudne zdjęcie Lodo po lewo xD Piękne, nie? Zapraszam do udziału :)

Jeszcze raz dziękuję za to, że ze mną jesteście, jesteście wspaniali <3

Part o Naxi pojawi się w piątek, jak to jest napisane na tablicy z boku, a rozdział na drugim blogu powinien pojawić się w przyszłym tygodniu :)

Kocham was bardzo <3

Wasza Alexandra ;>