En gira

     Z góry zaznaczam, że wszystko pod tą linią (czyt. cały part) to jedynie wytwór mojej wyobraźni. Jak się zastanowić, to kilka rzeczy się nie zgadza, ale tak musiało być. Mam nadzieję, że wam się spodoba, zapraszam do czytania ;)

     (Od razu zaznaczam, że nie wiem kiedy kolejny.)

---

     Fioletowy autokar mknął z zawrotną prędkością po ruchliwej autostradzie Niemiec. Do celu brakowało już tylko kilkunastu minut – Monachium dzieliło od nich kilka kilometrów. Autobus wypełniony po brzegi ludźmi teraz tonął w ciszy, nikt zbytnio nie miał ochoty na rozmowy, szczególnie po tak długiej podróży.

     Przy fotelach dziewcząt stanął dosyć niski chłopak w skórzanej kurtce, co zupełnie zaburzało wizerunek serialowego Maxiego. – Zbieramy ekipę. Nie chce nam się czekać na kolację, więc idziemy na miasto, na jakąś pizzę czy coś.

     Candelaria podniosła głowę i spojrzała na niego. Niedawno się obudziła. – Zameldujemy się i ja idę spać. Możecie mi kupić zapiekankę. Z serem. No i grzybami. Rugg idzie? – Chłopak pokiwał głową. – To dobrze, on wie co lubię.

     Facundo przeniósł wzrok na skuloną na siedzeniu pod oknem Hiszpankę. Zmarszczył czoło.

     - Co się stało?

     Molfese westchnęła cicho. – Nie mam pojęcia. Jest taka od początku drogi. Próbowałam z nią rozmawiać, ale mnie ignoruje.

     Pochylił się nad dziewczyną i dotknął ramienia ciemnowłosej. – Alba, wszystko w porządku? - Nie odpowiedziała. Poruszyła się tylko trochę i jeszcze bardziej objęła nogi rękami. – Cande, możesz?

     - Tak, tak. – Podniosła się szybko i prawie przewróciłaby się, kiedy autobus skręcił ostro, ale jej przyjaciel zdążył ją przytrzymać. – O, nie trzeba. Dzięki. Idę sobie. – Położyła dłoń na jego ramieniu i stanęła na palcach. – Zrób coś – szepnęła, spoglądając na swoją przyjaciółkę.

     Ruszyła na tył pojazdu, już wołając coś w stronę swojego chłopaka. Gambande usiadł na jej miejscu.

     - Alba, co się dzieje? – spytał, ale ona nadal milczała. Założył jej włosy za ucho. – Mała, słyszysz mnie? Wiesz, że mi możesz wszystko powiedzieć, tak?

     Siedzący za nimi Diego wychylił się zza siedzenia. – Już po koncercie w Genewie dziwnie się zachowywała.

     Facu rzucił spojrzenie na Hiszpana, a później znów zwrócił je na dziewczynę. – Alba, chodzi o ten błąd? Przecież tego nawet nie było widać. Poza tym, te pałki są głupie, cały czas wypadają z rąk. Jorge też upuścił jedną w Paryżu, pamiętasz?

     Nie uzyskał odpowiedzi. Westchnął cicho. – Ktoś powiedział ci coś przykrego? Powiedz kto, a rozwalę mu łeb, przysięgam. Alba, widzę, że coś jest nie tak.

     W tym samym momencie w głośnikach autokaru rozległ się głos któregoś z członków ekipy oznajmiający, że „za pięć minut będziemy na miejscu, zbierajcie się. Tylko nie zapomnieć niczego, bo dla żadnego królewicza nie będziemy zawracać autokaru, mówię do ciebie, Jorge” a w całym pojeździe podniósł się gwar. Oczywiście nie obyło się bez odpowiedzi wyżej wymienionego.

     - No dobra – Facundo chyba zrezygnował. – Ale gdybyś chciała porozmawiać, to zawsze możesz do mnie przyjść.

     Nie usłyszawszy z jej ust żadnego słowa wstał i ruszył w stronę swojego siedzenia. Kilka minut później z autobusu wysypała się cała chmara ekipy koncertowej – począwszy od makijażystów i fryzjerów, przez reżysera, choreografów i tancerzy a na samej obsadzie skończywszy.

     Któryś z aktorów – to był chyba Samuel – zaproponował niskiej Hiszpance pomoc w ciągnięciu walizki, ale ona tylko spojrzała na niego jak na idiotę nie racząc go żadną odpowiedzią; nawet tą w stylu „odwal się” czy „nie jestem dzieckiem”.

     - Do ciebie też się nie odzywa? – Rudowłosa znalazła się tuż obok Brazylijczyka, ciągnąc za sobą swojego chłopaka. Pokręcił głową. – Nie wiem co się z nią dzieje. Jezu, ale jestem głodna. Kochanie, nie zapomnij o tej zapiekance. Tylko nie z szynką, wiesz, że ja mięsa nie jem.

     I oddalili się – ona w jednej ręce trzymając rączkę walizki, która pomieścić mogła słonia, z gigantyczną torbą na ramieniu, a on z małą torbą, która przecież była wystarczająco pojemna i obowiązkowo z gitarą na ramieniu. Molfese w swoich dziesięciocentymetrowych szpilkach wzrostem dorównywała Włochowi – pomijając  to, że kilka razy już się na nich potknęła, bo przecież utrzymać równowagę na szczudłach i jednocześnie ciągnąć za sobą bagaże i swojego chłopaka to wcale nie taka prosta sprawa.

     - No, dość, że się nażarli jak świnie na mieście, to teraz jeszcze dokładki chcą! – zawołała zirytowana Mercedes. – Ludzie, ileż można?

     - Oj, daj spokój. – Jorge chyba nie obchodziły dobre maniery, bo przecież wśród swoich można mówić z pełnymi ustami, prawda? – Sama lepiej coś zjedz. O, zobacz, to jest całkiem dobre…

     Ale w odpowiedzi otrzymał tylko uderzenie w tył głowy i wiązankę przekleństw, więc dla swojego własnego dobra postanowił już nic więcej nie mówić.

     Siedząca na końcu długiego stołu Alba dłubała ze znużeniem w talerzu z jakąś sałatką.

     - Alba, uspokój się. – Martina mówiła to niby groźnie, ale mimo to w jej głosie dało się wyczuć zaniepokojenie. – Jeść nie umiesz?

     Dziewczyna odłożyła widelec na bok i oparła głowę na ręce. Po chwili stanął za nią Gambande. Oparł się o oparcie jej krzesła. – Jak nie zaczniesz mówić to zawołam ci psychologa, a jak nie będziesz jadła, to podłączą cię pod kroplówkę, więc zastanów się co robisz.

     Nim zdążył oberwać od siedzącej obok serialowej Violetty, Hiszpanka zdążyła wstać z krzesła i szybko wybiec z jadalni, po drodze potrącając kelnera.

     - Jak ty się do niej odzywasz? – warknęła Stoessel.

     - Nie działało jak odzywałem się inaczej – odparł. – Poza tym, to prawda. Ja tylko stwierdzam fakty.

     Candelaria podniosła się ze swojego krzesła. – Debil – syknęła, przechodząc obok niego i wychodząc z pomieszczenia za swoją przyjaciółką.

     - A, więc to teraz moja wina? – zdenerwowany podniósł głos. Kelnerki spojrzały na niego zdziwione. I tak nic nie rozumiały. – Chcę pomóc, jest źle. Ale później będzie, że nic nie robiłem. Nie robiłem? Oczywiście, że robiłem, ale nikt tego nie zauważył. Bo Gambande zawsze jest taki zły, nie?

     Ktoś – chyba Jorge – podniósł się z krzesła. Wyprowadził go z jadalni, chcąc uniknąć kłótni.

     Jak zwykle, wszystko było jego winą.

     Obudził się z potwornym bólem głowy, który chyba chciał rozerwać mu czaszkę. Światło wpadające do pokoju hotelowego przez okno, poraziło jego oczy. Naciągnął na siebie kołdrę i odwrócił się na bok.

     - Wstawaj. – Usłyszał głos swojej dziewczyny. – Za dziesięć minut śniadanie.

     - Która godzina?

     - Wpół do dziewiątej. Zaraz wychodzimy.

     Usiadł z wielkim trudem i przetarł oczy. – Dlaczego budzisz mnie tak późno?

     Spojrzała tylko na niego z politowaniem, ale nie odpowiedziała. Rzuciła w jego kierunku koszulkę i spodnie dresowe. Kilka minut później zamknęli pokój i zeszli do jadalni, gdzie już czekała na nich reszta znajomych z pracy – co było dziwne, nawiasem mówiąc, bo myślał, że chłopaków trudno będzie ściągnąć z łóżek po wczorajszej imprezie. Zresztą, teraz też nie wyglądali zbyt dobrze.

     - Nigdy więcej – mruknął siadając obok Samuela. – A przynajmniej nie przed koncertem.

     - Powtórzymy za parę dni, na urlopie – odparł chłopak. – Będzie można odespać. Jak z Cande?

     Oparł głowę na ręce. – Co „Jak z Cande?”?

     - Odzywa się do ciebie?

     Zmarszczył czoło.

     - A dlaczego miałaby nie?

     Siedzący naprzeciwko niego Jorge parsknął śmiechem, a zaraz potem skrzywił się, czując ból głowy. – On nie pamięta.

     - Czego nie pamiętam?

     - Ja mu tego nie powiem. – Dominguez podniósł ręce w geście obronnym. – Facu, ty jesteś genialny w przekazywaniu takich wiadomości.

     Wyżej wspomniany podniósł głowę ze stołu. Wyglądał na zmęczonego. – Szczerze, miałem ochotę cię wczoraj zabić.

     - Za co? – Jęknął, sięgając po leżącą w koszyku kajzerkę.

     - Za to, jak się wczoraj odnosiłeś do Cande. Za to, jak ją zwyzywałeś, zupełnie bez powodu. Za to.

     Pieczywo wypadło mu z ręki. – Co?

     - Nieźle po niej wczoraj pojechałeś – przyznał Jorge. – Chyba nie była zadowolona.

     - Nawymyślałeś jej we wszystkich językach świata – wtrącił Diego. – Wyglądała, jakby się miała rozpłakać. Wrzeszczałeś na nią, a ona tylko mówiła do ciebie jak do dziecka. Pomogła ci wstać, zaprowadziła cię do pokoju i do łóżka położyła. Nic się nie skarżyła. Cande to anioł, nie dziewczyna. Tylko ci takiej zazdrościć.

     Otworzył usta, ale dopiero za którymś razem udało mu się coś powiedzieć.

     - To czemu mi po prostu nie przywaliliście i nie kazaliście mi się zamknąć?

     - Ja sam niewiele pamiętam ze wczoraj – odezwał się Samuka. – Ale z tego co wiem, to dziewczyny próbowały coś zrobić, no ale… no nie udało im się.

     - Wszyscy trochę przesadziliśmy, ale, stary, ciebie nikt nie przebił.

     Uderzył się otwartą dłonią w czoło. – Ale ze mnie debil. Powiedziałem. Nigdy więcej. – Westchnął. – Chyba na kolanach będę ją przepraszał. Co za cwel.

     Siedzące przy stoliku obok dziewczyny zaczęły podnosić się z krzeseł. Nie przerywając rozmów wyszły z jadalni, zostawiając swoich kolegów samych. Rudowłosa dogoniła Mercedes i zaciągnęła ją na bok. Po chwili obie zniknęły za zakrętem.

     - Co ja mam zrobić? – Jęknął. – Kwiaty jej kupić? Sukienkę jakąś? Diego, ty masz przecież dziewczynę. Doradź mi coś.

     Chłopak zaśmiał się.

     - Wybacz, Stary, ale nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Trzeba było słuchać, jak kazaliśmy ci przestać.

     - Mów mnie, a ja tobie. – Westchnął i podniósł się z krzesła. Nie miał ochoty na jedzenie. – Idę. Trzymajcie kciuki.

     Wstał, nadal się chwiejąc i czując ten uporczywy ból głowy. Wydawać by się mogło że w tym wieku powinien już wiedzieć ile może wypić. Cóż, nie wiedział.

     Wyszedł z jadalni. Minęło jakieś siedem minut, zanim trafił do pokoju. Zawsze gubił się w hotelach, teraz jeszcze pomagał mu w tym niezbyt przyjemny kac. Otworzył drzwi i wszedł do środka. Na małym przedpokoju było pusto, w salonie również. Drzwi do łazienki były otwarte. Ruszył w ich kierunku. Candelaria stała przed dużym lustrem wiszącym nad umywalką. Próbowała związać swoje długie, rude włosy w kucyka na czubku głowy. Podszedł do niej i objął ją od tyłu ramionami. Wyswobodziła się z jego uścisku.

     - Co chcesz? – spytała chłodno.

     Milczał przez moment. – Przepraszam. Za wczoraj.

     Zaśmiała się ponuro.

     - Nie musisz mnie przepraszać za to, że napiłeś się ze znajomymi. Mimo tego, że prosiłam cię, żebyś tego nie robił.

     - Nie tylko za to – przerwał. – Chłopaki mi powiedzieli. – Nie odezwała się. Chwyciła do ręki tusz i zbliżyła się do lustra, z zamiarem umalowania rzęs. – Skarbie, przepraszam. Byłem pijany. Nie pamiętam co mówiłem, ale wiesz, że tak nie myślę.

     - Wiem – zgodziła się z nim, nie przerywając malowania.

     - Nie bądź zła – poprosił.

     Zignorowała go. Wrzuciła tusz do kosmetyczki, wyminęła go i wyszła z łazienki. Poszedł za nią.

     - Kochanie, proszę cię…

     - Nie chcę o tym rozmawiać. – Ściągnęła z siebie spodnie i koszulkę, po czym odwróciła się tyłem do niego. Rozpięła biustonosz, zdjęła go a zamiast niego założyła stanik sportowy. Wciągnęła na nogi jaskrawożółte legginsy sięgające kolan. Zarzuciła na siebie szeroką koszulkę.

     - Gdzie idziesz? – spytał, kiedy zakładała białe adidasy na stopy.

     - Z Mechi na siłownię – odparła, biorąc do ręki telefon i butelkę wody.

     - Miałaś dzisiaj nie wychodzić – przypomniał jej, posępniejąc. Miał nadzieję, że zabierze ją gdzieś i spróbuje przeprosić.

     - Tak. Ty wczoraj też. Przyjdę na próbę. – Podszedł do niej, chwycił ją za rękę, zaczął przepraszać. – Puść mnie, dobra? – Wyrwała się mu. – Powiedziałam coś.

     Wyszła z pokoju, trzaskając drzwiami. Warknął zdenerwowany i uderzył nogą o stojącą przy nim szafkę. Był debilem. Powinien błagać ją na kolanach o przebaczenie, a tymczasem on najzwyczajniej w świecie pozwolił jej wyjść na siłownię. Był beznadziejny.

     Zasłoniła nagie piersi koszulką i jęknęła głośno. Wyszła z łazienki. Rzuciła okiem na leżącego na jej łóżku Samuela, ale teraz nie miała czasu zastanawiać się co on tak właściwie robi. Otworzyła drzwi pokoju hotelowego i wystawiła głowę na korytarz. Wtem – to chyba Bóg zesłał go dla niej z nieba – zauważyła idącego w jej stronę Jorge.

     - Jorge! – krzyknęła. – Chodź tu!

     Chłopak spojrzał na nią zdziwiony. Nic dziwnego – kosmyki mokrych włosów opadały na jej nagie ramiona, na nogach miała szare spodnie od piżamy, a klatkę piersiową zasłaniała jakąś koszulką.

     - Co jest? – spytał, kiedy chwyciła go za rękę i wciągnęła do pokoju. Spojrzał na jej łóżko. – A on co tutaj robi?

     Zamknęła drzwi. – Nie wiem, przyszedł, położył się i chyba śpi. Pewnie zgubił klucz od pokoju. – Nabrała powietrza w płuca. – Słuchaj mnie! Jesteś moim wybawieniem. Ostatnią nadzieją.

     - Tini, co się dzieje? – Już się niepokoił.

     Odwróciła się do niego plecami. – To się dzieje! Widzisz jak mnie spaliło? Dotknąć się nie mogę. Ale wytłumacz mi, jak? W marcu? W Belgii? Przecież ja prawie na słońcu nie siedziałam, tylko wtedy, co tak grzało, usiadłam sobie na balkonie, ale nie myślałam, że mnie cokolwiek złapie.

     Zaśmiał się. – No, złapało.

     - No złapało! – powtórzyła za nim zirytowana. – Za bardzo, Jorge. Prośbę mam do ciebie. Weź ten krem, co stoi na szafce i posmaruj mi plecy, dobra? Wiesz, nogi bym sobie mogła sama posmarować, ale tak bardzo wygimnastykowana to ja nie jestem.

     Usiadła na krześle i odgarnęła włosy do przodu. Blanco stanął za nią, a po chwili zaczął rozmasowywać krem na jej karku i plecach.

     - Nie tak mocno – jęknęła.

     - Trzeba było myśleć co się robi – odparł, uśmiechając się. – Nie wiedziałaś, że słońce o tej porze roku jest najbardziej niebezpieczne?

     - Tak? – Zdziwiła się. – Nie… Oj, mniejsza o to. Auć… trochę delikatniej, Blanco, no.

     - Słyszałaś o tej akcji na twitterze? – zmienił temat.

     Parsknęła śmiechem. – Jortini? Tak. Oni coraz lepsze mają te spamy. I coraz bardziej… światowe. O! – Chyba coś sobie przypomniała. – Miałam spytać. Co u ciebie i Stephie?

     - W porządku. – Przerwał na dłuższy moment. – Zaręczyliśmy się.

     Nabrała powietrza w płuca. Odwróciła się gwałtownie w jego stronę.

     - Żartujesz? – Zmarszczył czoło, nie rozumiejąc jej reakcji. – I dopiero teraz mi o tym mówisz?

     Zerwała się na nogi i zarzuciła mu ręce na szyję, skacząc z radości. Nawet nie zauważyła, że jej koszulka upadła na ziemię, a ona był teraz zupełnie naga. – Kiedy?

     - Ostatnio jak się spotkaliśmy – odparł, przytulając ją do siebie i uśmiechając się. – Miałem na razie nikomu nie mówić, ale…

     - Ale mi możesz! – Dokończyła. – Bo mi możesz wszystko powiedzieć, wiesz o tym, nie? Nikomu nie powiem, jeśli nie chcesz. Będę cicho, obiecuję.

     Chciał, odpowiedzieć, ale nie zdążył.

     - Co wy robicie? – Leżący na łóżku Samuel obudził się. Teraz wpatrywał się w nich zdziwiony.

     Martina parsknęła śmiechem, ale nie odsunęła się od swojego przyjaciela. – Przytulamy się.

     - Nago? To taka nowa moda?

     Nastolatka zdrętwiała. Razem z nią Jorge. Spojrzała na dół. Jej koszulka leżała na podłodze. Jęknęła cicho.

     - Dobra. To teraz tak. Ty stój – Spojrzała na Blanco – i się nie ruszaj. Zamknij oczy. No oczy zamknij! Ty tam z tyłu też. Nic nie widziałeś? – Potrząsnął głową, hamując śmiech. – I bardzo dobrze. To teraz też nic nie zobaczysz. Nie patrzcie się! – Ostrożnie schyliła się po bluzkę i pośpiesznie założyła ją na siebie. – Już.

     - Mogę się dowiedzieć, co się tutaj dzieje? – Brazylijczyk walczył, aby nie wybuchnąć śmiechem.

     Stoessel spojrzała na niego wzrokiem, który mógł zabijać. – A ciebie to kto ciebie tutaj zapraszał? Swojego pokoju nie masz? Złaź z tego łóżka i spadaj stąd. Popraw pościel, co ty sobie myślisz? I nic nie widziałeś, jasne? – Ostrzegła go.

     - Myślałem tylko, że…

     - To źle myślałeś! – przerwała mu. – Zbieraj się i wynocha stąd! Głuchy jesteś?

     - Bez nerwów, mała, przecież…

     - Idź stąd!

     Próbował coś odpowiedzieć, ale mu na to nie pozwoliła. W końcu wstał i wyszedł z pokoju, nadal śmiejąc się pod nosem.

     - Nikomu ani słowa. – Odwróciła się do Jorge.

     - No proste – mruknął, próbując się nie zaśmiać. Zauważyła to. Już chciała na niego nawrzeszczeć, ale nie pozwolił jej na to. – Wiesz co, już późno. Idę… gdzieś. Próba chyba jest. No… to cześć.

     Wybiegł na korytarz, już w progu buchając śmiechem. Na sam widok jego zginającego się w pół i odchodzącego tak szybko jak nigdy, ona także zaśmiała się. Czego za chwilę pożałowała, bo opalenizna na plecach dała o sobie znać. Śmiejąc się i krzywiąc jednocześnie zamknęła drzwi i opadła na łóżko, chwilę później zasypiając.

     Publiczność szalała. Ich krzyki zagłuszały nawet jej myśli. A może to i dobrze. Bo ostatnio nie były zbyt dobre.

     Kochała to. Uwielbiała stać na scenie, śpiewać i widzieć, że ludziom się podoba, że doceniają to, co robi. I kiedy widziała ich radość, czuła się spełniona, wiedziała, że naprawdę coś potrafi.

     Ale tym razem tak nie było. Patrzyła na nich wszystkich i nie czuła nic prócz niechęci. Chciała stamtąd uciec, schować się gdzieś, gdzie nikt nie mógłby jej znaleźć.

     Zapanowała cisza. Podniosła głowę z przerażeniem uświadamiając sobie, że powinna zaśpiewać swój wers. Dostrzegła wbite w nią spojrzenia swoich przyjaciół. Widownia milczała. Zabrzmiały głosy kolejnych osób.

     Miała ochotę zapaść się pod ziemię.

     Ktoś popchnął ją, kiedy stała w miejscu jak słup zamiast rozpoczynać układ. Ruszyła, kilka razy potykając się o własne nogi.

     Tak bardzo kochała tą piosenkę. Być lepszym. Zawsze myślała, że to piosenka o niej. Ale nie wtedy.

     W ostatnich nutach Candelaria uśmiechała się do niej, jednocześnie zastanawiając się, co dzieje się z jej przyjaciółką, Samu okręcił pod swoją ręką, Jorge przybił z nią piątkę, a Facu objął od tyłu ramionami, śpiewając jej prosto do ucha. W międzyczasie zdołała wyłapać zaniepokojone spojrzenie Martiny.

     A kiedy piosenka skończyła się – a ona z opóźnieniem wykonała ostatni krok – coś w niej pękło i w jednym momencie jej oczy napełniły się łzami, które wkrótce potem spłynęły po jej policzkach. Ktoś chwycił ją za rękę i pociągnął za kulisy – bo inaczej stałaby tam do samego końca, stopy chyba wrosły jej w ziemię a ona nie była zdolna do żadnego ruchu.

     - Alba, skarbie, co się dzieje? – Gambande odwrócił ją w swoją stronę, patrząc na nią uważnie.

     Patrzyła na niego przez łzy, nie mogąc wydusić z siebie ani słowa. Wydawało jej się, że głosy jej przyjaciół dochodzą zza jakiegoś muru. Odsunęła się i na chwiejnych nogach podeszła do ściany. Oparła o nią dłonie i osunęła się na podłogę. Wybuchła głośnym płaczem.

     Nastał gwar, mówili jeden przez drugiego.

     - Na scenę! – zawołał reżyser. – Wyłączcie mikrofon Alby. Na scenę powiedziałem, czego w tym nie rozumiecie? Facu, zostaw ją. Gambande, oberwiesz zaraz! Wynocha na scenę!

     Musieli go posłuchać, bo głosy ucichły, za chwilę na scenie zabrzmiały dźwięki melodii.

     Czuła tylko jak ktoś przytula ją do siebie i gładzi po włosach. Szlochała głośno, czując się źle jak nigdy wcześniej. Nie wiedziała dlaczego. Po prostu miała wszystkiego dość.

     Muzyka ucichła, za to usłyszała jeszcze głośniejszy wrzask widowni. Kilka minut później za kulisy wysypali się jej przyjaciele. Ktoś pytał, co się dzieje. Ktoś wołał jej imię. Ekipa przygotowawcza próbowała opanować sytuację. Ktoś inny zarzucił Martinie, że nie wypadła zbyt przekonująco. Chyba nie odpowiedziała, zbyt przerażona sytuacją.

     - Spokój! – Wrzasnął ktoś, kogo głosu nie potrafiła rozpoznać. – Kto idzie na spotkanie? Facundo, odsuń się od niej. Głuchy jesteś? Martina, Jorge, Mechi, Rugg, Samu, przebierać się. Gambande, ty też.

     - Zostaję z nią – zaprotestował chłopak.

     - Z nikim nie zostajesz. Do garderoby, powiedziałem!

     W końcu ktoś odciągnął ją od leżącej na podłodze dziewczyny.

     - Zostaniemy z nią – zasugerowała Candelaria. Diego pokiwał głową. – My dzisiaj nie idziemy. Zajmiemy się nią.

     Reżyser zgodził się, jednocześnie wyganiając resztę do makijażystów i powtarzając, że niedługo wróci. Wkrótce potem za kulisami zrobiło się cicho. Rudowłosa klęknęła przy Hiszpance i odgarnęła jej włosy za ucho.

     - Już dobrze, kochanie – powiedziała. – Już po wszystkim.

     Diego usiadł na podłodze i położył głowę dziewczyny na swoich kolanach. Przytulił ją do siebie. Ciemnowłosa nadal cicho płakała. Cała się trzęsła.

     - Zdejmę ci mikrofon – powiedział Dominguez, odchylając jej głowę. Odczepił jakieś kabelki i wyjął je z jej ucha.

     Cande poprawiła jej biało – złotą sukienkę, która podwinęła się, odsłaniając jej nogi. Chwyciła ją za rękę. Milczeli przez chwilę. Ekipa koncertowa opuściła zaplecze. Zostali we trójkę.

     Kilka minut później oddech Alby uspokoił się. Chyba zasnęła.

     - Bałam się – głos Molfese był cichy. Diego spojrzał na nią.  – Bałam się, że to się kiedyś stanie. Że któreś z nas nie wytrzyma tego wszystkiego, tego stresu. Ale nie myślałam, że to mogłaby być ona.

     Chłopak skinął głową. – Myślisz, że to przez to?

     - A co innego? Gdyby wcześniej coś się działo, zauważylibyśmy. A to się stało nagle.

     Westchnął.

     - Masz rację. To całkiem możliwe – przerwał. – Chyba śpi. Zaniesiemy ją do pokoju. Rano pewnie zawołają jej jakiegoś psychologa.

     - Zostanę z nią na noc. – Dziewczyna stanęła na nogi. – Tak nawet będzie lepiej.

     Diego uśmiechnął się pod nosem. – Jak długo będziesz pastwić się nad tym biedakiem?

     - Ile będzie trzeba. – Odwzajemniła uśmiech. – Weź ją już. Nie ma sensu tutaj siedzieć.

     Mężczyzna wstał i ostrożnie podniósł brunetkę. Jej głowa opadła na jego ramię.

     - Będzie dobrze – spojrzał na jej twarz, na której w dalszym ciągu widać było łzy.

     Przecież była dla niego jak siostra. Zresztą… oni wszyscy byli rodziną.

     Szła przez korytarz, który już tonął w mroku oświetlanym tylko pojedynczymi lampkami wiszącymi pod sufitem. Jej kroki tłumił gruby – i zapewne kosztowny – dywan leżący na podłodze. Naciągnęła rękawy swetra na dłonie i ścisnęła w ręce pudełko papierosów.

     Jedne z drzwi otworzyły się, a ona zobaczyła głowę Diego wychylającą się na zewnątrz.

     - Idziesz zapalić? – spytał.

     - Tak, idziesz ze mną?

     - Poczekaj moment.

     Zniknął w pokoju, aby za chwilę wrócić. Przekręcił klucz w zamku. Uśmiechnął się do niej i objął ją ręką w pasie.

     - I co się szczerzysz jak głupi do sera? – Spojrzała na niego.

     - Chce mi się palić, a nie mogłem iść, bo nie wiem gdzie to jest tylne wyjście, a pod głównym stoją setki fanów, więc cieszę się, że w końcu ty szłaś i mogłem się z tobą zabrać, a to jest wystarczający powód, żeby szczerzyć się jak głupi do sera, jak to powiedziałaś – odparł.

     - A skąd wiesz, że ja wiem gdzie jest wyjście? – prychnęła.

     - Bo nie wierzę, że od końca koncertu ani razu nie wychodziłaś. Dochodzi już pierwsza.

     - I co?

     Uniósł brwi. Pchnął szklane drzwi. Zeszli po schodach. – A to, że oboje wiemy jak często musisz zapalić. Ogranicz to, swoją drogą.

     - Daj spokój – mruknęła. – Ostatnie drzwi na końcu korytarza. Powinny być otwarte, recepcjonistka mówiła, że nie zamykają na noc.

     Wyszli na zewnątrz, a chłodne, nocne, niemieckie powietrze owiało ich zmęczone twarze. Nic dziwnego, ten dzień – jak i wszystkie poprzednie – dały im się we znaki. Trzy miesiące praktycznie codziennych koncertów potrafiły złamać każdego.

     Oparła się o metalowe barierki i wyjęła z paczki jednego papierosa. Odpaliła go od zapalniczki i zaciągnęła się dymem. Prawie natychmiast zaniosła się głośnym kaszlem.

     - Można pomyśleć, że się dusisz – stwierdził Diego, stając obok niej i również zapalając papierosa.

     - Śmieszne – parsknęła, odgarniając włosy z twarzy.

     - Kiedy zaczęłaś palić?

     Spojrzała na niego zdziwiona. – Co to za pytanie? – Pociągnęła nosem. – Miałam szesnaście lat. A ty?

     - Też jakoś tak – odparł.

     - Dlaczego my o tym rozmawiamy? – Jakby się zaśmiała. – Co u ciebie i Clary?

     - W porządku. – Uśmiechnął się. – Jadę jutro do niej. Do Włoch. Mamy tam spędzić trochę czasu, a później ona ma przerwę w nagrywaniu i chcemy gdzieś pojechać. Jeszcze nie wiemy gdzie. A ty co będziesz robić na urlopie?

     Wzruszyła ramionami.

    - Chcę odpocząć. Wrócę do Argentyny, do domu. Sama nie wiem. Spędzę trochę czasu z rodziną, pewnie jeszcze z Tini, bo ona też wraca z rodzicami. Jak na razie, niczego więcej nie potrzebuję.

     Wypuścił dym z  ust. – Może nie powinienem pytać. Ale… dlaczego rozstaliście się z Xabim?

     Westchnęła. Zaciągnęła się i znów zaniosła się kaszlem. –Nie wiem. – Odparła, kiedy już się opanowała. – To chyba przez tą odległość. Rzadko się widywaliśmy, a przez komputer, to nie to samo co na żywo. Chociaż, nie wiem. Ty i Clara też się nie widujecie.  Tylko czasami. Ale jesteście razem. Jorge i Stephie też. I Tini z Peterem. Cande i Ruggero też będą musieli dać jakoś radę. A nam się nie udało.

     Spochmurniała. Naprawdę kochała Xabiego i sama nie wiedziała, dlaczego coś między nimi się popsuło. Przecież nie mogli ciągnąć wszystkiego na siłę. Brakowało jej go, ale wiedziała, że ich związek nie miał przyszłości. Musiała się z tym pogodzić.

     Objął ją ramieniem.

     - Kiedyś znajdziesz kogoś odpowiedniego. Widocznie ty Xabi nie byliście dla siebie – powiedział.

     Pokiwała głowa. – Dziewczyny też tak mówiły. Może za bardzo różniliśmy się od siebie. Wiesz przecież, jaka jestem. Dla niektórych po prostu za spokojna. On był bardziej energiczny.

     - Tak, wiem. – Ostatni raz wypuścił dym i zgasił papierosa o barierkę. – Nie martw się. Będzie dobrze. Idziemy już?

     Wyrzuciła peta za barierkę.

     - Poczekaj. Zapalę jeszcze jednego.

     - Nie przesadzaj.

     Zignorowała go i wyjęła z paczki kolejnego papierosa.

     - Mówię do ciebie – prawie warknął.

     - O co ci chodzi? – Spojrzała na niego.

     - Słuchaj. Wiem, że ci się chce. Wiem, bo nieraz też tak miałem. Ale nie możesz tyle palić. Nie jeden za drugim.

     - Raz na jakiś czas mogę. – Odgarnęła włosy z twarzy. – Ale dobra. Masz. Dokończ. I idziemy, bo zimno jest.

     Wcisnęła mu do ręki połowę papierosa. Pokręcił ze zrezygnowaniem głową, ale wziął go od niej. Kilka minut później – już trzęsąc się z zimna, bo noc nie była ciepła – weszli z powrotem do hotelu, zamykając za sobą szklane drzwi.

     - Nie dzwoń już do Clary, tylko idź spać, daj jej odetchnąć. – Byli już pod drzwiami jego pokoju. Wyciągnął klucz z kieszeni.

     Uśmiechnął się. – Jasne. Ty też prosto do łóżka. Dobrej nocy.

     - Dobranoc. – Pomachała mu, po czym odeszła ciemnym korytarzem w stronę swojego apartamentu.

     - Chyba umarłam – mruknęła siadając przy stole.

     - Coś nie tak? – Mechi podała jej koszyk z pieczywem. – Nie bierz tych bułek, są strasznie słodkie.

     - W ogóle nie spałam. Zupełnie. – Wzięła do ręki dwie kromki chleba. – Nie wiem dlaczego. Alba była spokojna, w ogóle się nie budziła. A ja leżałam jak głupia i gapiłam się w sufit. – Odłożyła kanapki na bok. – Nie jestem głodna. Chce mi się spać.

      Oparła głowę na rękach.

     - Teraz uważaj – syknęła blondynka. – Ruggero tutaj idzie. I spróbuj nie być dla niego taka ostra, chłopak od wczoraj chodzi taki przygaszony.

     - Bronisz go? – warknęła podnosząc głowę.

     Dziewczyna jednak nie zdążyła odpowiedzieć, bo za krzesłem Candelarii stanął przed momentem wspomniany chłopak.

     - Skarbie, wszystko w porządku? – spytał zatroskany, widząc w jakim jest stanie.

     - Nie mów do mnie skarbie, to po pierwsze – odparowała. – A po drugie, powiedziałam ci, że nie chcę z tobą rozmawiać. Zostaw mnie.

     - Ale, kochanie…

     - Zostaw mnie, powiedziałam! – podniosła głos.

     Zrezygnowany chłopak westchnął cicho i odszedł wolnym krokiem w stronę swojego miejsca. Mercedes spojrzała na dziewczynę z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

     - Jesteś niesprawiedliwa – powiedziała. – Wiem, że nie powinien był tak cię potraktować. Ale on nie zrobił tego specjalnie. I  już tyle razy cię przepraszał.

     - Powinnaś mu już wybaczyć – dodała Martina. – On by ci nieba uchylił, Cande, proszę cię.

     Zdenerwowana rudowłosa podniosła się z krzesła.

     - Nie chcę waszych rad. I nie wtrącajcie się. Sama sobie poradzę. Idę do Alby.

     Opuściła jadalnię, czując na sobie spojrzenia swoich przyjaciół.

     Usiadł na fotelu obok niej.

     - O czym myślisz? – spytał, dotykając jej włosów.

     Spojrzała na niego i uśmiechnęła się. – O niczym. Co chcesz?

     - Przyszedłem sprawdzić jak się czujesz. Za niedługo będziemy lądować. – Rozmawiał z nią chyba pierwszy raz od wczorajszego wieczoru. Przerwał na moment. – Nieźle mnie wczoraj przestraszyłaś. Zresztą, nie tylko mnie.

     Zagryzła wargę, zapewniając go, że zdaje sobie z tego sprawę. Przejechał palcem po jej policzku.

     - Jeszcze tylko dwa koncerty w Polsce – powiedział. – Jutro wracamy do domu. Przyda ci się odpoczynek. Wracasz do Argentyny?

     Pokręciła głową. – Jadę do Hiszpanii. Prosto z…

     - Z Warszawy – podpowiedział jej.

     - Tak, właśnie. Pomożesz mi zarezerwować bilet?

     Westchnął cicho i uśmiechnął się z politowaniem. – Chcesz jutro lecieć, a jeszcze nie masz biletu?

     - Miałam lecieć do Argentyny, i dopiero stamtąd do Hiszpanii, ale to byłoby bez sensu. Z Polski jest bliżej – wytłumaczyła.

     - A wiesz ile wyniesie cię teraz bilet?

     Uśmiechnęła się. – Mówisz, jakbym miała jakiś problem z pieniędzmi, Facu. Nieważne ile będę musiała zapłacić. Chcę wrócić do domu. To pomożesz mi?

     - No jasne. – Dotknął jej policzka. Przerwał na moment. – Z kim jesteś w pokoju w Łodzi?

     - Nie wiem – odparła, patrząc na niego podejrzliwie. – Pewnie sama. A co?

     Wzruszył ramionami. – Nic. Pomyślałem tylko, że nie powinnaś teraz zostawać sama. Może Tini, albo Mechi, albo jakaś inna dziewczyna mogłaby wziąć z tobą mieszkanie. Tak byłoby lepiej.

     - A to musi być dziewczyna?

     Spojrzał na nią zaskoczony.

     - No, nie musi… przecież możesz spytać Diego, albo Jorge, niby mają dziewczyny, ale przecież to tylko…

     - A ty masz dziewczynę? – przerwała mu.

     Zmrużył oczy.

     - Alba, o co ci chodzi?

     Uderzyła go w ramię i zaśmiała się. – Jesteś głupi. Nie udawaj, przecież dobrze wiesz.

     On również się zaśmiał.

     - Hm, w sumie, miałem już kilka propozycji, ale… no, twoja jest ciekawa, nie powiem…

     - Oj, przestań. Weźmiesz pokój ze mną, czy mam szukać kogoś innego?

     Uśmiechnął się tak, jak uwielbiała.

     - Pewnie – odparł. Nachylił się nad nią i pocałował ją krótko w usta, ale tak, żeby nikt nie zauważył. – A… - Nie dokończył, bo coś ciężkiego uderzyło go w tył głowy. – Ej, no co jest? – Odwrócił się, rozmasowując obolałe miejsce.

     - Kiedy wy się w końcu przyznacie, co?! – Zawołała siedząca trzy siedzenia za nimi Mechi.

     Alba rozprostowała nogi i spojrzała na blondynkę. – Do czego?

     - Przyjaciele nie całują się w usta – dodał szczerzący się jak głupi do sera Diego.

     - No, ale na przykład Tini i Jorge… - zaczął Samuel.

     - Zamknij się, bo cię skrzywdzę! – W pół słowa przerwała mu siedząca zaraz przed Albą serialowa Violetta. – Twój limit słów już się wyczerpał, więc siedź cicho, dobrze ci radzę.

     - A ja razem z nią, stary – mruknął zirytowany Blanco.

    Siedzący obok Jorge Ruggero zerwał się na równe nogi, przy okazji uderzając głową w niski sufit. Nachylił się do przodu.

     - Gdzie Cande? – spytał, wychodząc na wąskie przejście i potykając się o buty Martiny leżące na samym środku. Nie pytał, skąd się tam wzięły. Zdążył nauczyć się, że rzeczy dziewczyn mają prawo być wszędzie, a on ma zakaz dotykania ich. I nie tylko on. – Alba, nie siedziała z tobą?

     - Poszła do łazienki.

     Zmarszczył czoło – możliwe, że nie zrozumiał, czasami miał z tym problem – ale za chwilę na jego twarzy pojawił się wyraz olśnienia.

     - A gdzie jest łazienka?

     Chyba nie oczekiwał odpowiedzi, bo pół sekundy później już stał przed jej drzwiami, ignorując ostrzeżenia swoich koleżanek. Bez pukania nacisnął dziwaczną klamkę i wszedł do środka. Stojąca przed lustrem Candelaria, odwróciła się gwałtownie w jego stronę.

     - Co. Ty. Tu. Robisz? – Wywarczała patrząc na niego morderczym wzrokiem.

     - Chcę z tobą porozmawiać.

     - I uda ci się to szczególnie po tym, jak wparowałeś mi bez pukania do łazienki. Gratuluję pomysłu.

     - Jak chciałem to zrobić w jakimś normalnym miejscu, to mnie zbywałaś.

     - Ciekawe dlaczego.

     Przez chwilę nie mówił nic. – Porozmawiasz ze mną?

     - A wyglądam jakbym miała taki zamiar? – Zmrużyła oczy i prychnęła głośno. Zrobiła krok w jego stronę. – Posłuchaj mnie. Jesteśmy już dorośli, więc nie będziemy zachowywać się jak dzieci, kłócić się, wrzeszczeć na siebie i wyzywać się, bo gdzieś są granice. Ale nawet dorosłym ma prawo być przykro. Ja jestem dorosła i mam prawo się do ciebie nie odzywać po tym, co zrobiłeś. Nie obchodzi mnie, co masz do powiedzenia. Wiem, że nie zrobiłeś tego specjalnie, ale dla mnie to nie ma znaczenia. I skończmy tą rozmowę, bo ona do niczego nas nie zaprowadzi.

     Wyminęła go i chciała wyjść, ale chwycił ją za ramię i oparł o ścianę.

     - Obiecałem sobie, że w końcu z tobą porozmawiam. I zrobię to. Nieważne czy tego chcesz, czy nie – powiedział.

     Zacisnęła zęby. – Puść mnie, bo będę krzyczeć.

     Zatkał jej usta ręką.

     - Nie będziesz krzyczeć. Wysłuchasz mnie. – Próbowała się wyrwać, ale jej to uniemożliwił, więc uspokoiła się. Zdjął rękę z jej twarzy. – Bądź cicho i daj mi coś powiedzieć. – Na jej twarzy widział chęć zamordowania go, ale zignorował ją. – Wiem. Wiem, że zachowałem się jak debil. Wiem, że przesadziłem. Wiem, że jestem skończonym idiotą, cymbałem, deklem, pacanem. Ja to wszystko wiem, Cande, zdaję sobie z tego sprawę. Ale wiesz co? Znam siebie. I ty też mnie znasz, może nawet lepiej niż ja. I oboje dobrze wiemy, że gdyby nie ten alkohol, z którym przesadziłem, to nic takiego by się nie stało. Ja nawet nie pamiętam co dokładnie wtedy mówiłem. Ba, ja nic nie pamiętam. Przecież sama powiedziałaś, że jesteś dorosła, wiesz, jak to jest za dużo wypić. Jeszcze sytuacja byłaby inna, gdyby to zdarzało się często. Ale to zdarzyło się raz. Jeden cholerny raz, którego żałuję jak niczego innego. Może to i lepiej, że tego nie pamiętam, bo wtedy miałbym ochotę sobie coś zrobić. Zresztą, teraz też mam, ale to szczegół. Cande. Wiesz jak bardzo cię kocham. Wiesz, że jesteś dla mnie wszystkim. – Wyraz jej twarzy powoli się zmieniał. – Wszystko bym dla ciebie zrobił. Chcę tylko twojego szczęścia. Nie mogę znieść myśli, że przeze mnie cierpisz. A myślę tak cały czas, bo nie chcesz mi wybaczyć, mimo, że robiłem wszystko. Nie wiem, co mogę więcej. Powiedz mi, a zrobię to. Jak mam cię przeprosić? Daj mi jakąś odpowiedź, proszę, kochanie.

     Milczała przez chwilę.

     - Nikt nigdy mnie tak nie upokorzył – wyznała cichym głosem.

     Miał ochotę przywalić sobie z całej siły.

     - Przepraszam, skarbie – powiedział. – Przepraszam. Kocham cię najbardziej na świecie. Obiecuję, że to się nigdy więcej nie powtórzy. Nigdy.

     Westchnęła i pokiwała głową.

     -Wybaczysz mi?

     Spojrzała na niego. – Dobrze – odparła. – Ale nie rób tak więcej.

     Uśmiechnął się, a w środku skakał jak głupi ze szczęścia.

     - Przysięgam. Przysięgam, kochanie. A jak nie dotrzymam słowa, to możesz zrobić co chcesz. Wszystko. No, prawie. Tylko mnie nie zostawiaj. Bo tego nie przeżyję, naprawdę.

     Odwzajemniła uśmiech. – Niech ci będzie. – Wspięła się na palce, zarzuciła ręce na jego szyję i przytuliła się do niego. – Ale i tak jesteś idiotą.

     - Twoim idiotą – mruknął w jej włosy. – Czym ja sobie na ciebie zasłużyłem?

     Wzruszyła ramionami. – Nie mam pojęcia. – Odsunęła się od niego. – Chodź już. Będą się zastanawiać dlaczego nas tak długo nie ma. No i za chwilę lądujemy.

     Spletli palce swoich dłoni ze sobą, i – już razem – wyszli z łazienki, jak szczęśliwa para, która kocha się nad życie i pomimo kłótni potrafi się odnaleźć w świecie pełnym przeszkód i życiu pełnym przeciwności. 

     Przy stole siedziała cała ich dziewiątka. Było głośno, gwarno. Marcowe powietrze dawało się we znaki, szczególnie tutaj, w Polsce, ale im wcale nie przeszkadzał ten chłód ziejący ze wszystkich stron. Wystarczyło tylko się ciepło ubrać. I oczywiście rozgrzać jakimiś procentami.

     Martina, która dopiero niedawno weszła w dorosłość – co nie znaczy, że wcześniej była święta, co to to nie – korzystała z nieobecności swoich rodziców i pozwalała sobie na zbyt dużo, co próbował opanować Jorge, także lekko już wstawiony, jednak jeszcze orientujący się w świecie go otaczającym. A obiecał Stephie, że tego wieczoru nie tknie alkoholu.

     Zrezygnowana Alba patrzyła ze znużeniem jak Facundo wchłania kolejną butelkę piwa. Ale chłopak miał silną głowę. Jeszcze dawał radę. Ona tego wieczora postanowiła sobie odpuścić. Przecież nikt nie chce, by sytuacja sprzed kilku dni – z Ruggero w roli głównej – się powtórzyła.

     Samuel powoli odlatywał. Tańczył z boku z puszką piwa w ręce i podśpiewywał pod nosem portugalską wersję En mi Mundo. Nawet w takim stanie nieźle brzmiał.

     W powietrzu unosił się dym z papierosa Mercedes, która kulturalnie popijała alkohol z wysokiego kufla i przyglądała się z rozbawieniem swoim przyjaciołom. Dostrzegła Diego rozmawiającego przez telefon na schodach. Biedna Clara, znów nie zazna nocy.

     Siedzący na krześle Ruggero – zupełnie trzeźwy, przecież przyrzekł, że nie będzie pił – chwycił za rękę stojącą obok niego Candelarię i pociągnął ją tak, że ta z piskiem upadła na jego kolana, wypuszczając przy okazji z rąk szklaną butelkę, która spadła na ziemię i roztrzaskała się w drobny mak. Odwrócił jej głowę w swoją stronę i pocałował ją w usta.

     - Niech pani nie przesadza, panno Molfese – zamruczał do jej ucha.

     - Dzisiaj moja kolej, panie Pasquarelli – odparła, choć tak naprawdę nie miała zamiaru się upić, znała granice.

     Uniósł brwi, chwycił jej podbródek i znów zbliżył swoje usta do jej.

     - Dopilnuję, żebyś nie wypiła za dużo – powiedział, dotykając palcem jej policzka. – I mam nadzieję, że później się jakoś odwdzięczysz.

     Zmrużyła oczy. – Jesteś obrzydliwy. Przy stole nie mówi się o takich rzeczach.

    - Hm przecież nikt nas nie słucha. – Pocałował ją w szyję

      Westchnęła cicho. – Później. Czekaj, chcę wstać. – Podniosła się i stanęła na nogi. Wzięła do ręki butelkę, cudzą, oczywiście, bo jej leżała potłuczona na podłodze. – Chcę coś powiedzieć. Ej, bądźcie cicho. – Zero reakcji. – Ludzie, cisza! – Wrzasnęła.

     Gwar ucichł, a spojrzenia wszystkich skierowały się na nią.

     - Korzystając z okazji, że jeszcze wszyscy kontaktują… Samu, zostaw to drzewo w spokoju. Chciałam wznieść toast. – Większość osób wstała, biorąc do rąk kufle i butelki. – Za wspaniały koniec pierwszej części trasy i za nasz nadchodzący urlop. Za krótki, tak, ale ważne, że jest.

     - I za Ruggero – wtrącił Jorge, szczerząc się do chłopaka. – Za nowy rozdział w jego życiu. Życzymy ci powodzenia, przyjacielu. Zawsze możesz na nas liczyć. – Podniósł szklankę. – Zdrowie.

     Wypili wszyscy razem. Jak rodzina. Jakby byli ze sobą od zawsze.

     Mieli wielkie szczęście, że spotkało ich coś takiego. Że mogą robić to co kochają i swoje emocje przekazywać innych ludziom, jednocześnie i ich uszczęśliwiając. Byli jednostkami, dziewięcioma osobami z całego świata, które tego doznały. Żadne z nich nie wyobrażało sobie dnia, w którym będą musieli się rozstać, by każde mogło pójść swoją drogą. Cztery lata spędzone razem na zawsze zmieniły ich życie. Byli wyjątkowi. Jedyni i niezastąpieni.

    Byli sobą. I sobą zostaną.
    Mimo, że już niedługo wszystko się zmieni.