Diecesca "Śpiąca Królewna"

     Okej, kochani. Tak na początek małe wyjaśnienie. Lubię, uwielbiam, kocham Marcescę i w ogóle, a napisałam miniaturkę o Diecesce. Głupie, nie? Ale już tłumaczę. Na samym początku miała być Diemila. Wiecie, Ludmiła z Diego. No to Diego był. Ale jak to pisałam, to za cholerę nie mogłam sobie wyobrazić Ludmiły na miejscu dziewczyny, cały czas widziałam Francescę. A wiecie, nie da się myśleć o jednym a pisać o drugim. Więc jak doszłam do wniosku, że to będzie jednak Francesca, a nie Ludmiła, to chciałam na miejsce Diego wstawić kogoś innego, nie wiem, Marco, Leona, kogokolwiek, byle nie Diego, no bo wiecie XD Ale myślicie, że to tak łatwo w połowie pisania zmienić postać? Odpowiem za was. Okropnie trudno, serio. Nie dałam rady, i cały czas widziałam Diego, więc... został Diego. Nie próbujcie mnie zrozumieć, nie uda wam się to.
     Okej, skoro wszystko wiadomo, to zapraszam do czytania. Kolejny - nie wiem kiedy. Pojawi się, bynajmniej, bo już zaczęty, chyba że w międzyczasie napiszę coś innego, ale to wyjdzie w praniu. Kocham <3

     PS. Szablon - jeśli można to tak nazwać - zrobiłam ja (mój pierwszy w życiu, zabawa z CSSem nie jest taka zła, ale ludzie, co ja przy tym przeżyłam, to wy wiedzieć nie chcecie...). Ale możliwe, że niedługo zostanie on zmieniony, także xd

---

     Byłam więźniem swojego własnego ciała. Czułam, jakby ono nie było częścią mnie. Jakbym ja była kimś innym. Zupełnie bez władzy nad sobą nie mogłam nic zrobić. Nic. Wiesz, jakie to uczucie? Chcieć, a nie móc? Czułam to od kilku miesięcy. Choć wolałam nie czuć nic.

     Poprawił poduszkę pod jej głową i podciągnął ją wyżej na łóżku. Uśmiechnął się lekko i z czułością dotknął jej policzka. Przejechał palcem po jej górnej wardze.

     - Jesteś najpiękniejsza – szepnął. – Wiesz, jak bardzo cię kocham? – Cisza. – Byłem dzisiaj w pracy. Te dzieciaki są genialne. Ja już za nimi nie nadążam. Wymyślam im coraz trudniejsze układy, a im to nie sprawia żadnego problemu. Niesamowite. – Zamilkł. – Czekam na dzień, kiedy wrócisz do szkoły i znów będziesz ich zamęczać tymi głupimi wokalizami. One też na ciebie czekają.

     Zakrył jej stopy białą kołdrą. Spojrzał na monitor wiszący nad jej łóżkiem, pełen jakichś kreseczek i linii, z których rozumiał tyle co nic. Ale chyba było dobrze.

     Do pokoju weszła pielęgniarka oznajmiając mu, że czas odwiedzin już się kończy i musi iść do domu. Podniósł się z niechęcią. Pochylił się nad ciemnowłosą dziewczyną i pocałował ją w idealnie gładkie czoło.

     - Do zobaczenia jutro, skarbie – powiedział, dotykając jeszcze jej ręki. – Dobrej nocy.

     Wyszedł z sali rzucając w stronę przysadzistej przełożonej pielęgniarek standardowe „do widzenia”.

     Kiedyś próbowałam coś powiedzieć. Zrezygnowałam po szóstym razie, kiedy wszystkie moje starania poszły na nic. Później miałam kilka podejść ku poruszeniu się. Ale ręce były za ciężkie, nie mówiąc już o nogach, które kompletnie mnie nie słuchały. Wszystko szło na nic, więc przestałam próbować. I tak nic by to nie dało.

     - Zawoła mnie pan, jak kroplówka się skończy, dobrze? – Pielęgniarka uśmiechnęła się miło.

     - Oczywiście – odwzajemnił uśmiech.

     Kobieta wyszła, zostawiając ich samych. Westchnął cicho.

     - Chciałbym cię stąd zabrać – wyznał, spoglądając na Francescę. – Ale lekarz mówi, że to nie jest najlepszy pomysł. Wiem, że sam nie dam sobie rady z opieką nad tobą, a prywatna pielęgniarka trochę kosztuje. Nie stać mnie na to, kochanie, przepraszam. Prywatna klinika też nie wchodzi w grę. Ale tutaj dobrze się tobą zajmują. Jesteś chyba szczęśliwa, prawda? Masz tutaj doskonałą opiekę.

     Przerwał na moment.

     - Czekam na dzień, kiedy otworzysz oczy – kontynuował. – Kiedy coś powiesz. Tak dawno nie słyszałem twojego głosu. Tęsknię za nim. Tęsknię za tobą.

     Oparł czoło o jej nieruchomą dłoń.

     Nikt nie wiedział jak bardzo wyrzuca sobie, że pozwolił jej pojechać wtedy tym samochodem. Że sam jej tam nie zawiózł, przecież padał deszcz, wiał wiatr, bardzo ciężko było jechać. Może jemu udałoby się wyminąć ten samochód. Ona nie miała tyle szczęścia.

     Szkoda, że nie słyszał jej myśli, które wręcz błagały, by przestał. By przestał się obwiniać. By sobie odpuścił, bo to przecież nie przez niego.

     Szkoda, że nie słyszał jej myśli, które wciąż powtarzały, jak bardzo go kocha.

     Przychodziło do mnie trzech lekarzy – dwóch mężczyzn i kobieta – na zmianę. Pierwszy, mój prowadzący, miał na imię Santiago. Miał dwadzieścia dwa lata, przynajmniej tak mówiły pielęgniarki. Chodził tylko w trampkach, dlatego zawsze rozpoznawałam go po denerwującym skrzypieniu gumy o podłogę. Drugi z lekarzy zawsze nosił w kieszeni fartucha kanapkę z pomidorem i ogórkiem. Ten zapach wyczuwałam już w progu drzwi. Pani doktor używała dużo kremu do rąk – czułam to, kiedy dotykała mojej ręki czy czoła. Było też kilka pielęgniarek. Jedna z nich używała perfum Katy Perry, więc nazywałam ją Katy. Druga była niemiłą kobietą, chyba mnie nie lubiła, bo jej ton głosu był zimny, a w ruchach zero delikatności, czego tak nienawidziłam. Czasami chwyciła mnie za mocno. Wtedy bolało. Ale nie mogłam nic powiedzieć. Trzecia pielęgniarka nosiła na ręce bransoletkę z kilkunastoma breloczkami, które cudownie brzęczały przy każdym poruszeniu. Czwarta chodziła bardzo szybko, jakby biegła – kilka razy potknęła się o własne nogi. Rozróżniałam każdego. Każdego potrafiłam rozpoznać. Nie mogłam ich zobaczyć, dlatego tylko wyobrażałam sobie, jak mogą wyglądać. Ale powoli zaczynałam mieć tego dość. To poleganie wyłącznie na słuchu i węchu było frustrujące… to wszystko mnie wykańczało.

     Podniósł oparcie jej łóżka, pomagając jej usiąść. Odchylił ją lekko do przodu i ściągnął z niej koszulkę. Przebieraniem jej zazwyczaj zajmowały się pielęgniarki, ale kiedy mógł, wolał on to zrobić. Przynajmniej miał pewność, że zrobi to dobrze.

     Założył na nią czystą bluzkę i podciągnął jej rękawy do łokci. Dopiero wtedy w oczy rzucił mu się duży siniak na jej prawym przed ramieniu. Zamarł na moment.

     - Kochanie – Dotknął widocznego śladu – kto ci to zrobił?

     Nie mogła odpowiedzieć. Ale doskonale go słyszała, choć nikt nie zdawał sobie z tego sprawy.

     Wyprostował się gwałtownie.

     - Siostro! – krzyknął. Kiedy do Sali weszła pielęgniarka przypominając o zachowaniu ciszy, przerwał jej wpół słowa. – Co to jest? – Wskazał na siniaka na ręce swojej ukochanej.

     Kobieta podeszła bliżej. Zmarszczyła czoło. – Nie mam pojęcia. Możliwe, że któraś z pielęgniarek chwyciła za mocno przy myciu.

     Parsknął z irytacją. – Chwyciła za mocno? – powtórzył. – Nikt nie ma prawa chwycić jej za mocno, rozumie pani? To jest przemoc wobec pacjentów. Ja gwarantuję pani, że tego tak nie zostawię. Chcę rozmawiać z pani przełożonym.

     Brunetka próbowała jeszcze coś powiedzieć, wyjaśnić, ale nie chciał jej słuchać, więc wyszła z pokoju.

     Pochylił się nad nieprzytomną i pocałował ją w czoło. W tym samym momencie zauważył jedną łzę wypływającą spod jej zaciśniętej powieki. Słyszała. Wszystko słyszała. Cały czas była świadoma tego, co się wokół niej działo.

     Kiedy do Sali wszedł lekarz pytając uprzejmie, o co chodzi, on zdołał tylko poprosić przez zaciśnięte gardło o wypis.

     - Zabieram ją stąd.

     W domu było zupełnie inaczej. Czułam się lepiej. Diego był obok mnie częściej. Spędzaliśmy razem więcej czasu. Wiedział już, że słyszę. Wiedział, że jestem świadoma. Mówił mi, że rozmawiał z lekarzem. Płakał mówiąc, że nic nie da się zrobić. Przepraszał, mówił, że to przez niego. Chciałam wtedy powiedzieć „to nie twoja wina, kochanie, nie myśl tak” ale nie mogłam. Jedyne na co było mnie stać to kilka łez świadczących, że rzeczywiście czuję.

     - Pielęgniarka będzie przychodziła na kilka godzin dziennie – powiedział, odgarniając jej włosy z twarzy. – Nie zostaniesz sama nawet na moment.

     Fortunę kosztowało opłacenie tych kilku godzin. Ale wolał nie jeść niż pozwolić, by Francesce stała się krzywda. Kochał ją najbardziej na świecie i chciał jej dać najlepszą opiekę, tym bardziej teraz, kiedy wiedział, że ona wszystko słyszy.

     - Poczytać ci coś? – spytał i podniósł się z jej łóżka. Podszedł do półki z książkami. Po chwili wyjął jedną z nich. – Może to.

     Usiadł z powrotem przy niej. Otworzył i zaczął czytać.

     - Żyli sobie król i królowa, którzy byli nieszczęśliwi, bo nie mieli dzieci. Pewnego dnia podczas spaceru królowa zobaczyła na krzaku róży piękny kwiat i podeszła, by go zerwać. Wówczas krzak dzikiej róży przemówił do niej i obiecał, że jeśli nie zerwie różyczki, to królowa wkrótce doczeka się upragnionego dziecka. I rzeczywiście. Nim upłynął rok, królowa urodziła córeczkę i postanowiła nazwać ją Różyczka. Wyprawiono huczne chrzciny, na które – oprócz krewnych i znajomych – zostały zaproszone wróżki. Król jednak zaprosił ich dwanaście, a trzynastej – nie, gdyż miał tylko dwanaście złotych talerzy. Pod koniec uroczystości wróżki podchodziły do kołyski i obdarowywały małą Różyczkę. W chwili, gdy dwunasta wróżka miała złożyć swój dar, pojawiła się wśród grzmotów trzynasta wróżka. Była obrażona, że nie zaproszono jej na ucztę i rzuciła klątwę na królewnę. Powiedziała, iż Różyczka, gdy będzie miała szesnaście lat, ukłuje się wrzecionem i umrze. Po tych słowach znikła tak szybko, jak się pojawiła. Król i królowa byli zrozpaczeni. Wtedy dwunasta wróżka podeszła do kołyski, chcąc złagodzić czar. Królewna miała nie umrzeć, lecz zasnąć na sto lat. Po tym wydarzeniu król kazał spalić wszystkie wrzeciona w królestwie. Mijały lata. Różyczka wyrosła na piękną i miłą panienkę i nikt już nie pamiętał o zaklęciu złej wróżki. Pewnego razu, gdy rodzice wyjechali, Różyczka – już szesnastoletnia – została sama w domu. Chodziła po zamku i z ciekawością zaglądała we wszystkie zakamarki. Odkryła wówczas małe drzwiczki i schodki, które prowadziły na wieżę. Królewna wyszła na górę do pokoiku nie odwiedzanego przez wiele lat. Siedziała tam staruszka i przędła nici. Kiedy Różyczka zobaczyła kołowrotek, bardzo ją on zaciekawił i zapragnęła spróbować sama prząść. Niestety, ledwie dotknęła wrzeciona, ukłuła się w palec i zasnęła. Wraz z nią zasnęło całe królestwo. Dookoła zamku wyrósł gęsty, różany żywopłot – broniący dostępu do środka. Ludzie w okolicy zaczęli sobie opowiadać o uśpionej wraz z całym dworem pięknej królewnie. Wielu śmiałków próbowało przedrzeć się przez żywopłot, ale wszyscy ginęli, nie zdoławszy pokonać przeszkody. Po wielu latach przybył do tego państwa królewicz, któremu pustelnik opowiedział o wspaniałym zamku i śpiącej królewnie. Nie przestraszył się on trudności, chciał koniecznie zobaczyć piękną Różyczkę. Właśnie wtedy, gdy próbował przebyć żywopłot, minęło sto lat od chwili zaśnięcia królewny. Ostre gałęzie dzikiej róży same usuwały się, by zrobić przejście dla młodzieńca. Królewicz rozejrzał się po zamku, wszedł na wieżę i tam zobaczył Różyczkę. Zachwycony jej urodą, pocałował ją. W tym momencie królewna obudziła się, a zaraz potem cały dwór. Szczęśliwy król wyprawił córce i rycerzowi huczne wesele.*

     Zamknął książkę. Spojrzał z czułością na swoją ukochaną, nadal nieruchomą. Do jego oczu cisnęły się łzy.

     - Może zadziała? – szepnął.

     Nachylił się nad nią i złożył pocałunek na jej bladych ustach. Tak dawno tego nie robił. I tak mu tego brakowało. Odsunął się od niej. Miał nadzieję, że może rzeczywiście zadziała. Że będzie tak jak w tej głupiej bajce, i że ona otworzy oczy. Ale nie zrobiła tego. Nie poruszyła się.

     Po jego policzkach popłynęły łzy.

     - Kiedyś się obudzisz – rzekł, starając się powstrzymać drżenie głosu. – Obiecuję ci to.

     Traciłam już wszelką nadzieję. Wszystko, co chciałam zrobić, szło na marne. Nic się nie zmieniało. Nie mogłam powiedzieć Diego, jak bardzo go kocham, mimo, że tak strasznie mocno tego chciałam. A on cierpiał. Cierpiał, widziałam to – a raczej słyszałam – a ja nie mogłam nic zrobić.

     Rzadko sypiał na swoim łóżku. Wolał położyć się obok niej, chwycić ją za rękę i to przy niej spędzić noc. Tym razem było tak samo. Był środek nocy, on pogrążony był w głębokim śnie, na tyle jednak czujnym, aby wyczuć, jak leżąca obok dziewczyna drży niespokojnie.

     - Skarbie – szepnął, podnosząc się na łokciu. Dotknął palcem jej policzka. – Kochanie. Spokojnie, dziecinko. Jestem przy tobie. Nie bój się.

     Przytknął wargi do jej czoła i głaskał ją delikatnie po dłoni, próbując uspokoić. Pomogło dopiero po chwili, bo leżała już nieruchomo.

     I wtedy pierwszy raz wydawało mu się, że się poruszyła. Wmówił sobie jednak, że ten prawie niezauważalny ruch małego palca u ręki to odruch bezwarunkowy.

     Mylił się.

     Udało się tylko raz. Jeden cholerny raz, tak bardzo trudny. Starałam się jak nigdy wcześniej, zebrałam wszystkie swoje siły, żeby to zrobić. I zrobiłam. Ale on tego nie zauważył. Miałam ochotę wrzeszczeć na cały głos, płakać, przeklinać! Jednak tego już zrobić nie potrafiłam.

     - Daję dzisiaj pani wolny dzień. Może pani wrócić do domu.

     Kobieta uśmiechnęła się. – Jest pan pewien?

     - Oczywiście, poradzę sobie. Chcę zostać z nią sam. – Również się uśmiechnął. – Odprowadzę panią do drzwi.

     Kiedy pielęgniarka opuściła dom, wrócił do pokoju. Odsłonił rolety w oknie.

     - Ale ładna pogoda – stwierdził. Podszedł do Franceski. – Chcesz iść na dwór? Wyjdziemy, posiedzimy trochę na huśtawce, ciepło jest.

     Ściągnął z niej kołdrę. Podniósł ją i zarzucił jej koc na plecy. Wziął ją w ramiona i opuścił pokój. Wyszedł na taras. Wiał lekki wiatr. Usiadł na bujance i posadził ją sobie na kolanach. Westchnął cicho.

     - Obiecałem ci, że w twoje urodziny zabiorę cię do ZOO – powiedział. – Cóż, nie wyszło. Ale obiecuję ci, że jak tylko się obudzisz, to wykupię najdroższe bilety, przewodnika i wszystko, co będziesz chciała. Tak, dobrze słyszałaś, przewodnika. Sprowadzili tam masę nowych zwierząt z jakichś krajów, o których nie słyszałem, i połowa ludzi ich nie zna. – Przerwał na moment. – Ile ty już masz lat, co, skarbie? Dwadzieścia cztery? Ale się z ciebie staruszka zrobiła. Przecież my się niedawno poznaliśmy. W Studio. Pamiętasz? Czas szybko leci.

     Rozejrzał się po ogrodzie.

     - Pamiętam, jak się tutaj wprowadziliśmy. To podwórko wyglądało jak… las. Pełno jakichś traw, chwastów. Ja mówiłem, mówiłem, że z tego nic nie będzie. Ale kto się uparł? Ty, oczywiście. – Spojrzał z miłością na jej nieruchomą twarz. Przejechał palcem po jej skroni. – Po tym, jak zasnęłaś… przez moment zastanawiałem się, czy tego dla ciebie nie dokończyć. Ale później stwierdziłem, że bardziej byś się wkurzyła niż ucieszyła, bo lubisz robić wszystko sama. Więc zrobiłem tylko tą huśtawkę. Zżarłem przy tym wszystkie nerwy, ale opłacało się. Mam nadzieję, że ci się spodoba.

     Wiatr wzmógł się. Przytulił ją mocniej do siebie.

     - Nie zimno ci? – spytał, choć wiedział, że nie uzyska odpowiedzi. – Zaraz pójdziemy do domu.

     Poprawił jej spadającą głowę i westchnął cicho.

     Tak bardzo chciał, żeby wróciła tamta ona. Nie chciał przyznać sam przed sobą, że on też tracił nadzieję. Minął już prawie rok i nic nie wskazywało, że jego ukochana się obudzi. A tak bardzo tego pragnął. To było jego najważniejsze marzenie. Znów zobaczyć jej oczy. Nie otworzyła ich od tak dawna. Tęsknił za ich zielenią, która zawsze go uspokajała.

     Ale przynajmniej nadal z nim była. Jej serce biło, mózg pracował. I była zdrowa. Zdrowa jak ryba. Szkoda tylko, że to nie o to chodziło. Że nie to było najważniejsze, i przy tym wszystkim tak naprawdę nie znaczyło nic. Czuł się okropnie, myśląc w ten sposób. Przecież to, jak się czuła, było priorytetem, nic innego. Był samolubem. Tylko, że jemu też było ciężko. Tylko on widział, jak każdego dnia cierpi, będąc więźniem całego ciała, na pewno chcąc coś powiedzieć, co nie było możliwe. I chyba tylko on starał się jej jakoś pomóc – siedział przy niej kiedy tylko mógł, czytał książki, mówił do niej, śpiewał dla niej, prosił, błagał, płakał, czasami krzyczał, aby się obudziła – bo lekarze chyba spisali ją na straty. 

     Serce zabiło mu mocniej.

     Poruszyła lekko nogą. Albo mu się zdawało. Zamarł. Znów to samo.

     Przeniósł wzrok na jej twarz. Wstrzymał oddech.

     - Skarbie? – wyszeptał.

     Powieki ciężkie, niczym zrobione z ołowiu, w końcu zaczęły słuchać moich poleceń. Wciąż z trudem, ale uniosłam je ku górze, a promienie słońca poraziły moje oczy.

     A później zobaczyłam jego.

     - Francesca… - Jego głos trząsł się, a wielka gula w gardle nie pozwalała na wypowiedzenie ani słowa więcej.

     Otworzyła spierzchnięte usta.

     - … Die… Diego.

     Wybuchł głośnym płaczem. Łzy spływały po jego twarzy, a on łkał spazmatycznie.

     Opłaciło się. Największą nagrodą za rok męczarni, starań… za rok BYCIA, był jej głos wypowiadający jego imię.

     Podniosła zdrętwiałą rękę i otarła słone krople z jego policzków. Przyciągnął ją do siebie z całej siły. Jego płacz stał się jeszcze głośniejszy, kiedy ona położyła rękę na jego ramieniu.

     - Wróciłaś… - Cały się trząsł, a przez ściśnięte gardło nie mógł już wydusić ani słowa.

     - Byłam… cały czas – odparła cicho, z trudem.

     Chwycił ją za dłonie i ucałował je. – Moje słońce…

     Patrzył na nią jak na największy cud świata. Bo była tym cudem. Jego prywatnym, własnym, cudem. Jego uzależnieniem. Jego własną odmianą heroiny.

     - Kocham cię… - wyznał rozpaczliwym szeptem, patrzył na nią przez łzy.

     Wzięła głęboki oddech – a każdy był tak trudny, ale i niesamowity, bo czuła, że naprawdę żyje.

     - Kocham… kocham – szeptała, bo tylko na tyle było ją stać.

     I znów zamknął ją w swoich ramionach, powtarzając, jak bardzo ją kocha, i jak bardzo tęsknił.

     - Moja Śpiąca Królewna …

     Chciała mu powiedzieć, że nie zaśnie już nigdy. Że nie chce już nigdy zamykać oczu. Ale teraz nie to się liczyło. Bo świat był dla niej nowy. Jak dla dopiero narodzonego dziecka. Wszystko było niesamowite. A ona…

     Byłam wolna. 

     *Streszczenie baśni "Śpiąca Królewna"