Miniaturka Leonesca - Ogień

Asi <3

Z okazji urodzin, wiem, że spóźnione.

Niemniej, chciałam ci życzyć wszystkiego najlepszego. 

Przepraszam, nie umiem składać życzeń ;)

Po prostu - czego sobie zamarzysz.

Ten part pisany jest z myślą o tobie.

Za to że jesteś, że czytasz i komentujesz to moje dziadostwo.

Twoje komentarze dodają mi skrzydeł i ty dobrze o tym wiesz <3

Kocham cię bardzo <333

[…] przewlekła choroba, którą można i trzeba leczyć. Należy do tak zwanych zaburzeń psychotycznych, czyli stanów charakteryzujących się zmienionym chorobowo, nieadekwatnym postrzeganiem, przeżywaniem, odbiorem i oceną rzeczywistości.

Podchodzi do niej. Kładzie jej rękę na ramieniu, a ona odwraca się i patrzy na niego swoimi zielonymi oczami, pełnymi ufności i miłości, a także i strachu jaki czuje każdego dnia.

- Jak się czujesz? - pyta czule, odgarniając kosmyk włosów z bladej twarzy.

Kąciki jej ust podnoszą się lekko ku górze, co od razu zmienia jej wizerunek; nadal jednak pozostaje dziewczyną bojącą rzeczy, które kreuje w swojej głowie, a później przenosi na jawę.

- W porządku - odpowiada, bo w końcu na tym mu zależy. - Ale boli mnie głowa. Dlaczego ta syrena już tak długo wyje?

Ogień, krzyk... Ból, który ogarnia całe jej ciało, mimo że gorące języki jeszcze się do niej nie zbliżyły. Ta cholerna bezradność, ona nie może nic zrobić. Stoi w kręgu ognia, a za sobą słyszy przeraźliwe wołania, swoje imię, Ich imiona, i nie wie co ma robić. Ryk syreny strażackiej to ostatnia rzecz, jaką rejestruje jej mózg.

Uśmiecha się pocieszająco i całuje jej delikatne dłonie, które tyle przeszły.

- Może jakiś poważniejszy wypadek. - Kłamie. Kłamie, bo nie słyszy żadnego wycia. Nikt tego nie słyszy, bo go w istocie nie ma. Rozbrzemia on wyłącznie w jej głowie. Tylko, że ona nie jest tego do końca świadoma. - Nie przejmuj się. Na pewno zaraz przestanie.

Na jej twarzy maluje się wdzięczność. Tylko on ją rozumie. Nie wmawia jej, że to tylko jej chora wyobraźnia, jak to robi większość ludzi, których zna.

- Leon?

- Tak, kochanie? - Dotyka jej policzka, z którego już tak dawno zniknęły kolory dziewczyny, którą znał jeszcze tak niedawno.

- Dlaczego niektórzy mówią, że jestem nienormalna? - Pyta, a na jej twarzy maluje się smutek. - Przecież ja taka nie jestem, prawda? Leon, mam rację?

Obejmuje ją w pasie i przyciąga do siebie mocno, przytulając z całej siły. Staje na palcach i opiera głowę na jego ramieniu.

- Oczywiście, że nie jesteś - przekonuje ją, bo przecież nie powie jej prawdy. - Jesteś taka jak inne dziewczyny. A nawet nie. Ty jesteś lepsza od nich. Jesteś wyjątkowa. Nigdy nie spotkałem kogoś takiego.

I w pewnym sensie jego słowa są prawdą, bo pierwszy raz ma do czynienia z taką dziewczyną. Jest inna, musi jej poświęcać więcej uwagi, ale kocha ją nad życie i nic nigdy tego nie zmieni.

Słyszy krzyk. Na moment drętwieje, po chwili jednak zrywa się na równe nogi i biegnie w kierunku, skąd on dobiega. Dopada drzwi łazienki, naciska na klamkę. Całe szczęście, że zabrał klucz z zamka - lekarz w szpitalu psychiatrycznym sam poliecił to zrobić. Wbiega do środka. Zatrzymuje się przed prysznicem, bez zastanowienia odsuwa drzwiczki.

Ona tam stoi, zupełnie naga, ale on nie zwraca na to uwagi. Na dnie głębokiego brodzika leży słuchawka prysznica, a z niej - jak z fontanny - na wszystkie strony tryska woda. Dziewczyna krzyczy, chce się cofnąć, ale już nie ma gdzie. Leon jednym ruchem zakręca kran, woda przestaje lecieć.

Wyciąga ręce w jej kierunku, chwyta ją pod pachy i wyciąga ze środka. Przyciska ją do siebie, nie przejmuje się tym, że moczy jego ubranie. Jedną ręką ściąga z wieszaka niebiesko - szary szlafrok i narzuca ją na nią. Ona nadal krzyczy, wbija paznokcie w jego skórę, płacze. Szarpie się, chce, aby ją puścił, ale on trzyma ją mocno.

Wybiega z łazienki, kieruje się do ich sypialni. Pomieszczenie rozświetla tylko mała lampka stojąca na komodzie w rogu pokoju.

Kładzie ją na łóżku, przykrywa jej nagie ciało kołdrą. Chwyta ją za nadgarstki, przytrzymuje po obu jej stronach. Ona nadal się wyrywa. Nachyla się nad nią, szepce jej do uszu uspokajające słowa. Serce kraje mu się kiedy widzi jak cierpi, nie może tego znieść, ale nie może też nic zrobić. Z jej oczu płyną łzy, nie potrafi opanować histerii.

- Kochanie, cichutko... - szepce, głaszcze ją po policzku, odgarnia mokre włosy na poduszkę. - Nie płacz, słoneczko.

Zachłystuje się powietrzem, zaczyna kasłać. Krztusi się własnymi łzami.

Podnosi ją do góry, przytula do siebie. Szlafrok i kołdra opadają, kładzie dłonie na jej nagich plecach.

Nabiera gwałtownie powietrza, już nie płacze; szlocha. Czując jego bliskość zaczyna się uspokojać, choć w swojej głowie nadal widzi i słyszy rzeczy, które nie istnieją.

- Wołają mnie... - Jej głos trzęsie się ze strachu. - Słyszę ich. Moi rodzice, oni mnie wołają, nie mogą wyjść, Leon... Krzyczą, dlaczego oni tak krzyczą? Trzeba im pomóc, słyszysz...?

Słyszy ich wrzaski. Proszą, aby im pomogła, ale ona nie może się ruszyć. Ogień otacza ją ze wszystkich stron, nie ma jak opuścić pokoju. Chce do nich biec, wyciągnąć do nich rękę, ale wie, że nie może, że nie da rady. Płomienie są coraz bliżej, cofa się, już dalej nie może. Płacze, nie panuje nad emocjami. Świadomość, że stoi tutaj, a Oni duszą się, umierają w pomieszczeniu obok jest przytłaczająca. Po nią już ktoś idzie, słyszy jego głos, zaraz ją stąd uwolni. A oni? Do nich nie da się dotrzeć, zostali na zawsze zamknięci w miejscu, gdzie rozpętało się prawdziwe piekło.

Przyciska ją do siebie, zanurza twarz w jej mokrych, splątanych włosach.

- Pomogą im, skarbie - przekonuje ją, choć znów nie jest to prawdą. Przecież im już nic nie może pomóc, ich już nie ma. - Francesca, nie płacz, proszę cię, nie płacz...

Już nie jest tak przerażona jak na początku, teraz wie, że on jest przy niej.

Ogień sprzed jej oczu ucieka, po chwili także nie ma go w jej głowie. Ale już na zawsze zostanie w środku niej. Nigdy nie zniknie.

Ściska mocno jej dłoń, spacerują. Idą przez długi korytarz galerii handlowej. Opiera głowę o jego ramię. Jest szczęśliwa, bo on jest razem z nią.

Ale Leon nie jest spokojny. Francesca jest chora, i to poważnie chora. A dzisiaj... przez cały dzień nie miała żadnego ataku. To nie jest normalne. Boi się, że coś stanie się tutaj, w otoczeniu innych ludzi. Nie chce, by uważali ją za nienormalną, mimo że to w pewnym sensie prawda. Modli się, aby doszli na czas do domu, aby to tam nastąpił wybuch. To byłoby lepsze dla niej.

Nie chce jej nic mówić, nie chce jej pośpieszać. Wtedy zdenerwuje się i będzie niespokojna. A kocha ją nad życie i nie chce sprawiać jej przykrości. Mimo, że może jest to konieczne.

W pewnym momencie ona zatrzymuje się. Zaciska rękę na jego nadgarstku, jej źrenice powiększają się. Robi krok do tyłu, zaczyna histeryzować. Znów widzi ogień, wysokie płomienie, które prawie ją dotykają, boi się ich.

Chwyta ją w pasie, przyciąga do siebie, ale ona nie reaguje. Zaczyna krzyczeć, przez co zwraca na siebie uwagę innych ludzi. Rzucają jej zniesmaczone spojrzenia; przecież jej nie znają.

Próbuje ją uspokoić, ale nie pozwala mu na to.

- Leon, ogień - mówi. - Widzisz to? Leon, oni nie mogą wyjść! - krzyczy. - Biegnij do nich, pomóż im, proszę...!

Upada na kolana. Z jej oczu płyną łzy, nie wie co ma robić. Czuje ciepło na swoim ciele, ogień jest coraz bliżej. Zaczyna tracić świadomość, obraz przed jej oczami rozmazuje się, ale ona nie chce. Przecież musi im pomóc, musi coś zrobić. Nie daje rady, pada na ziemię, a wszystko odchodzi. Mdleje i budzi się dopiero w szpitalu, już jest bezpieczna. Oni także są bezpieczni, już nic im nie grozi.

- Wariatka - rzuca ktoś przechodzący obok.

Nie wie, co ona przeżywa.

- Niech pan ją stąd zabierze, odstrasza ludzi. - Mężczyzna z ochrony zdaje się nie mieć uczuć, bez skrupułów wygania ich ze sklepu.

Nie ma pojęcia, jak ona bardzo chciałaby żyć normalnie.

Przytula ją do siebie, bierze na ręce i wybiega z galerii; ona nadal krzyczy. Krzyczy coś o ogniu, że jest coraz bliżej, że za chwilę zginą w gorących płomieniach. Prosi, aby uratował jej rodziców, on nie odpowiada. Próbuje ją uspokoić, nie zważa na innych ludzi.

Sadza ją na drewnianej ławce, gdzieś w parku, zdala od tamtego miejsca. Ona nadal panikuje, zaciska palce na jego ręce, chce, aby to się skończyło, nie potrafi wytrzymać.

W tym momencie podchodzi do nich jakaś kobieta. Podaje mu przezroczystą jednorazówkę z lekami - nie zauważył, kiedy ją zgubił. Uśmiecha się pocieszająco, klepie go po ramieniu i odchodzi. Woła jeszcze za nią, dziękuje jej, bo pierwszy raz spotkał kogoś, kto im pomógł, kto ich nie wyśmiał, kto nie szydził z Francesci. Przekonuje się, że na świecie istnieją jeszcze dobrzy ludzie.

- Te głosy mnie zabijają... - szepce po chwili dziewczyna, wtulając się w niego. Już tak bardzo nie wrzeszczy.

Głaszcze ją po włosach.

Ona czuje inne dłonie, które ją dotykają. Błądzą po całym jej ciele, już od kilku lat. Przyzwyczaiła się, ale nadal się boi. Są przy jej szyi, później przy ustach. Przejeżdżają swoim palcem po jej wardze, zaciska zęby.

- Nie zabiją - odpowiada, przytulając ją do siebie.

Nie stać go na nic więcej; i tak nic nie pomoże. Ona każdego dnia przeżywa koszmar, a on nie może nic na to poradzić. Wie, że nie daje już rady, że załamuje się. Niedługo zupełnie zniknie i nigdy nie wróci...

Zniknęła.

Stoi nad jej grobem, płacze, ale nie wstydzi się tego. Wpatruje się w jej zdjęcie, zrobione jeszcze przed tym wszystkim, przed chorobą, bo wtedy wyglądała inaczej, a on chce ją taką pamiętać.

Nie pomogła im, ma wyrzuty sumienia. Płacze, ilekroć przypomni sobie ich krzyki, ich wołania. Nie może nic zrobić, oni umierają. Odchodzą na zawsze z tego świata, bez pożegnania, bo teraz ich na to nie stać. Ostatnie co wypowiadają, to jej imię, a w ich głosie słyszy tyle ufności, tyle nadziei, że im pomoże, ale ona nie ma jak. Umierają ze świadomością, że ich córka nie zrobiła nic, co mogłoby ich uratować.

Już nie wytrzymuje. Wszystkie jej siły odchodzą, staje się jeszcze słabsza, niż była wcześniej. Nie chce żyć, bo jest to dla niej tylko udręką. Schizrofrenia ją wykańcza, a ona sama nie ma pojęcia, jak zdołała przeżyć tak prawie dziesięć lat; on też nie wie. Ona nie zastanawia się długo. Nie myśli jak on będzie się czuł, gdy ona odejdzie, gdy zniknie na zawsze, nie zważa na to, że zostanie wtedy sam. Kocha go, ale to za dużo.

Wchodzi w ogień. Tym razem jest prawdziwy, a nie tylko w jej głowie. Widzą go wszyscy, i wszyscy uciekają. Wszyscy, prócz niej. On traci ją na chwilę z oczu, odwraca się, a ona odbiega. Chce ich uratować, chce wyciągnąć stamtąd swoich rodziców, a nuż jeszcze żyją?

Ostatnią rzeczą, jaką widzi, jest fragment jej pomarańczowej sukienki znikający w płomieniach...

Rozpaliła w jego sercu ogień miłości. Wysokie płomienie połączyły ich. On nigdy nie będzie w stanie ugasić tego pożaru. Zginie razem z nim. A może przez niego...?

 

Znalazłam chwilę czasu, więc usiadłam, i napisałam ;) Mam nadzieję, że wam się spodoba, a już w szczególności Asi, bo to dla niej <3 Twoja Leonesca, jak chciałaś ;))

Nie będę się rozpisywać, bo nie mam za bardzo czasu - jak wiecie, rodzina XD - dlatego tylko zaproszę was do komentowania. Powiem wam, że bardzo fajnie mi się tego parta pisało... ;))

A kolejną część Naxi postaram się jak najszybciej ^^

Kocham was <3