ONE PART NAXI - Zawieź mnie do niego cz 3

- W co ty grasz? - spytała zdenerwowana. - Maxi, nie wygłupiaj się, nie mam humoru. Chcę iść do salonu, oddaj mi te kule i przyprowadź wózek.

Schował kule do szafy, a wózek swojej dziewczyny zostawił na przedpokoju tak, że nijak nie miała do niego dostępu. I o to właśnie chodziło.

- Siedź sobie tutaj spokojnie i czekaj - rzekł. - O nic się nie bój. - Doskoczył do niej i pocałował ją krótko w czoło. - Później ktoś po ciebie przyjdzie.

Wyszedł z pokoju. Krzyknęła jeszcze za nim, że jest idiotą i głąbem. Odkrzyknął, że również bardzo ją kocha. Zdołała jeszcze wyciągnąć od niego, kto ma do nich przyjechać, po czym chwyciła swoją komórkę i szybko wystukała numer Camili. Dziewczyna odebrała po kilku sygnałach.

- Natalia, siedź w tym pokoju i nie wrzeszcz tak, słychać cię na ulicy. - Usłyszała na wstępie. - Jestesmy już pod drzwiami, zaraz do ciebie przyjdę.

Nie dała jej dojść do słowa, rozłączyła się. Natalia jęknęła głośno i rzuciła telefon na łóżko. Nie miała pojęcia co się dzieje. Maxi od samego rana biegał po całym domu i cieszył się jak dziecko. W pewnym momencie po prostu chwycił ją na ręce - i to w samym środku tej cudownej telenoweli lecącej w telewizji - i przyniósł tutaj, nakazując siedzieć cicho i czekać. Nie wiedziała tylko na co, bo o tym oczywiście jej nie poinformował. Typowy on.

Usłyszała dźwięk otwieranych drzwi wejściowych, głosy Camili i Brodueya oraz swojego chłopaka.

- No wrzeszczy, wrzeszczy, że jestem pacanem - westchnął lekko, słyszała go dobrze. - Już jej nawet nie chcę odpowiadać, bo i tak będzie wrzeszczała. Idź tam Camila do niej i powiedz jej, żeby była trochę ciszej, jasne?

- Ja wszystko słyszę! - krzyknęła. - Nie jestem głupia, za kogo wy mnie macie?

Po chwili Camila już stanęła w progu jej pokoju.

- Gardło ci wysiądzie, trochę spokojniej, co? - Podeszła do niej. - Jak chcesz, to się wyżyj na tej ścianie obok, ale nie wrzeszcz tak, bo sąsiedzi dziwnie się patrzyli jak wchodziliśmy do środka.

- Co wy knujecie? - spytała zdenerwowana. - Nie jestem idiotką, wiesz o tym?

- Doskonale zdaję sobie z tego sprawę, ale fakt, że zedrzesz sobie gardło i nie będziesz mogła nic powiedzieć, w niczym ci nie pomoże. Poczekaj z piętnaście minut aż tamci przyjadą, to sobie legalnie pójdziesz do salonu i zobaczysz co tam masz zobaczyć.

- A co mam zobaczyć? - mruknęła.

Otworzyła usta, aby coś powiedzieć, nie zdążyła jednak, bo ubiegł ją głos gdzieś z innej części domu.

- Camila, cisza! - Od razu rozpoznała głos Maxiego. - Chodź lepiej tutaj, bo jeszcze jej coś wypaplasz, a tego ci nie daruję.

- Jak widzisz, mam zakaz odzywania się. - Uniosła ręce w geście poddania. - A wolę go nie denerwować, bo będzie na mnie wściekły. Wiesz, nie lubię jak jest zły. Nie chce wtedy mi w niczym pomóc. - Wzruszyła ramionami. - Także siedź sobie tutaj i czekaj na rozwój wypadków, okej?

Później wyszła z pokoju nie czekając na jej odpowiedź.

Natalia jęknęła głośno i położyła się na plecach. Wbiła wzrok w sufit.

No... bała się. Oni byli nieobliczalni, doskonale o tym wiedziała. Z ich dziwnego zachowania mogli wnioskować, że szykują jej jakąś niespodziankę. Ale z jakiej okazji? Urodzin raczej nie miała, imienin też. I z tego co się orientowała, żadnego innego święta również nie obchodziła.

Nie lubiła niespodzianek. Wolała wiedzieć co ją czeka, niż zostać zaskoczona. Cóż, taka już była. Podobno za to ją kochali. Podobno. Tak jej mówili.

Do jej pokoju bez ostrzeżenia wparowała Violetta z Leonem, zaraz za nimi szła Ludmiła.

- Więcej was matka nie miała? - jęknęła na ich widok i odwróciła się na bok.

- Reszta, jest w salonie, nie marudź - odpowiedział Leon. - Zostawiam ci dziewczyny, porozmawiajcie sobie, czy coś. Gdzieś tak... - Spojrzał na zegarek - za piętnaście minut możecie przyjść do salonu, wszystko powinno być gotowe. Poradzicie sobie?

- Nie Leon - uśmiechnęła się ironicznie. - Nie dam rady wsiąść na wózek, będziecie musieli mnie na rękach zanieść. Bo przecież jestem taką kaleką, że nic nie potrafię zrobić.

Patrzył na nią przez chwilę uważnie. - To najwyżej przyjdę po ciebie. Ale na razie się tutaj nie produkuj, okej?

Wyszedł.

Violetta usiadła na skraju jej łóżka.

- Uśmiechnij się trochę, niespodzianka ci się spodoba.

- Wątpię - mruknęła. - Wiecie co? Teraz marzę tylko o tym żeby pójść spać. Poza tym plecy mnie bolą, nie...

- Plecy cię bolą? - Ludmiła spojrzała na nią podejrzliwie mrużąc oczy. - Tamten idiota pewnie zapomniał zrobić ci zastrzyk, tak?

- Biedny Maxi, za bardzo się wszystkim przejął - zaśmiała się Violka. - Masz to tutaj gdzieś?

- Tak, jest w szafce, ale... - zamilkła na moment. - Jesteście pewne?

Kolejna osoba weszła do pokoju.

- Jestem, już jestem. - Maximiliano klęczał już przy jej łózku i otwierał szafkę obok. - Przepraszam, jakoś mi wyleciało z głowy. Jest w porządku?

Pokiwała powoli głową. - Tylko... bądź ostrożny, dobrze?

Uśmiechnął się. - Zawsze jestem.

Odwzajemniła uśmiech i odwróciła się na brzuch. Podniósł jej bluzkę i szybko wbił igłę, na co zareagowała głośnym sykiem, jak zawsze zresztą. Położył jej rękę na karku uprzednio odgarniając z niego jej włosy. - Jeszcze sekunda, skarbie. - Jednym ruchem wyjął strzykawkę. - Już po wszystkim. - Chwycił ją za ramiona i podniósł do pozycji siedzącej. - Widzisz? Byłaś super dzielna, kochanie. - Pocałował ją w policzek.

Uśmiechnęła się lekko.

- Jeśli myślisz, że dzięki temu przestanę być na ciebie wściekła, to się mylisz - rzekła cicho. - Długo to jeszcze potrwa?

Odgarnął jej włosy z twarzy. - Jeszcze chwilę. Spodoba ci się.

- Kochanie nadszedł czas, abym pokazał, że jesteś dla mnie kimś wyjątkowym. Mówiłem ci już, że cię kocham i że jesteś dla mnie najważniejsza. Dzisiaj udowodnię i to w taki sposób, że nie bedziesz miała żadnych wątpliwości. Czy przyjmiesz ode mnie ten pierścionek i zostaniesz moją żoną?

Patrzyła na niego oniemiała.

Czas się zatrzymał.

On naprawdę to zrobił. Naprawdę poprosił ją o rękę - ją, która była niepełnosprawna, która wymagała ciągłej opieki. Zrobił to bez względu na wszystko, nie patrzył na konsekwencje. Chciał spędzić z nią resztę życia, był tego pewien.

Chyba zbyt długo nie odpowiadała, bo wyraz jego twarzy zaczął się zmieniać.

- Jezu... Oczywiście... oczywiście, że tak.

Usmiechnął się szeroko; chyba nigdy nie był szczęśliwszy. Założył jej pierścionek na palec, po czym chwycił ją i ściągnął z wózka. Przytulił ją do siebie i obkręcił kilka razy wokół własnej osi, po czym postawił ją na ziemi, i mocno podtrzymując z obu stron, pocałował ją namiętnie w usta.

W tym momencie świat przestał istnieć. Nie docierały do nich oklaski ich przyjaciół, gwizdy chłopaków i słowa dziewczyn próbujących opanować swoich partenrów.

Teraz byli tylko oni.

- A wiesz co to znaczy?

Podniosła głowę, aby móc na niego spojrzeć. - Ehm... to, że jestesmy narzeczonymi?

- Też. - Kucnął obok niej. - Ale teraz już nie masz wyboru. Musisz wziąć ode mnie pieniądze na operację, w końcu niedługo będziemy małżeństwem. I nie przyjmuję odmowy.

- Ja ci już coś powiedziałam! - Wrzasnęła. - Nie chcę tych pieniędzy, to jest za dużo!

- Natalia, kiedy ty zrozumiesz, że już nie ma odwrotu? Poza tym, wiem, że chcesz tej operacji, tylko po prostu wstydzisz się powiedzieć, doskonale to wiem. - Usiadł obok niej. - I niech do ciebie dotrze, że mogę wydać nawet wszystkie swoje pieniądze, żebyś ty mogła chodzić, jasne?

Posłała mu piorunujące spojrzenie. - A czy ty wziąłbyś ode mnie taką kwotę? Mogę się założyć, że nie, więc dlaczego zmuszasz mnie, żebym ja to zrobiła?

- Bo chcę ci pomóc, wiesz? - Niezrażony jej wrogością nadal wszystko spokojnie jej tłumaczył. - Bo jesteś dla mnie całym światem i nie chcę, żebyś resztę zycia spędziła na wózku. Bo liczysz się tylko ty i nic więcej.

Oparła głowę o jego ramię.

- Ale to za dużo - powtórzyła.

- Jesteś warta o wiele więcej - odparł. - Więc pogódź się z tym wszystkim, okej? Przecież wiesz, że wszystko będzie dobrze.

Nie mogła uwierzyć, że spotkało ją takie szczęście. Po wypadku myślała, że już zawsze będzie sama i nigdy nie spotka tego, kto ją pokocha. A teraz? Po tym wszystkim co przeszła, wrócił on - Maxi, jej dawna miłość jeszcze z czasów szkolnych, i choć na początku nie wszystko szło w dobrym kierunku, z czasem jej życie zupełnie się odmieniło.

- Federico i Francesca wzięli sprawy w swoje ręce - oznajmił wchodząc do salonu. - Cały dzień siedzieli przy telefonach i dzwonili po wszystkich szpitalach, klinikach i lekarzach we Włoszech. Dodzwonili się do jakiegoś doktora, Fede powołał się na swojego wujka, Francesca wzięła go na litość, a on powiedział, że da znać, ale chyba jest szansa przeprowadzenia operacji gdzieś w Argentynie.

Uśmiechnęła się. Wyciągnęła do niego rękę, a on podszedł bliżej. Ujął jej dłoń.

- To znaczy, że nie będziemy musieli nigdzie wyjeżdżać? - Pokręcił przecząco głową. - Super. Cieszę się. Bardzo.

Odgarnął jej włosy z twarzy. - Wiem, kochanie - powiedział. - W końcu będziesz normalnie chodzić.

- Jeśli operacja się uda, nie zapomnij o tym - mruknęła. Przytuliła się do niego.

Pocałował ją w głowę.

- Oczywiście, że się uda, nie możesz myśleć inaczej.

- Wiem, masz rację. - Zamilkła na chwilę. - Idziemy na spacer?

Odsunął ją do siebie. Pomógł jej przesiąść się na wózek - co oczywiście nie było konieczne, bo ona sama świetnie dałaby sobie radę.

Na dworze było chłodno, wiał wiatr. Naciągnęła rękawy na dłonie i schowała ręce pod brązowy koc w kratę, który leżał na jej kolanach.

- Natalia - usłyszała głos Maxiego. - Myślałaś już coś o ślubie?

Zaśmiała się cicho. - Jeszcze nie. A co?

Wzruszył ramionami.

- Tak pytam. Może zaczniemy coś planować, jak już będziesz samodzielnie się poruszała, co?

- Wiesz, to chyba najlepsze wyjście. Nie uśmiecha mi się spędzić swojego wesela na wózku.

- Jesteś bardzo dowcipna, wiesz?

- No wiem - potwierdziła. - I za to mnie kochasz, prawda?

- Oczywiście. Kocham cię najbardziej na świecie.

A nawet bardziej - dodał w myślach. Jeśli to oczywiście było możliwe.

Zacisnęła dłoń na jego ręce. Odgarnął jej włosy z twarzy.

- Nie bój się - powiedział. - Wszystko będzie w porządku, tak?

Pokiwała twierdząco głową. - Będziesz tutaj cały czas? Będziesz czekał?

- Oczywiście. Nie ruszę się stąd. Reszta też zapowiedziała, że przyjedzie. Będziemy tutaj wszyscy, nie zostawimy cię samej.

Do sali weszła pielęgniarka. Uśmiechnęła się sztucznie oznajmiając jednocześnie, że czas jechać na blok operacyjny. Po chwili pojawiła się również druga kobieta i obie wyprowadziły wózek z leżącą na nim Natalią na korytarz.

Dobiegł jeszcze do niej, pocałował ją w czoło i powiedział, że ją kocha.

Chwilę później zniknęła z jego punktu widzenia, wjeżdżając w plątaninę korytarzy prowadzącą do nowego życia.

- Wszystko w porządku. Operacja udała się.

- Będzie chodzić?

- Tak, ale czeka ją naprawdę długa i ciężka droga pełna przeszkód. Musi być silna.

- Jest silna. Przeszła dużo.

- To, przez co będzie musiała przejść teraz, zapewne nie równa się z niczym co przeszła do tej pory.

- Cztery tygodnie? - Wyszeptała słabym głosem.

- Co najmniej. Może dłużej. Trzy tygodnie tutaj, resztę w domu.

Nie opuszczał jej na krok. Całymi dniami siedział przy jej łóżku, starając się umilać jej czas spędzony w bezruchu. Nie mogła poruszyć niczym, dosłownie. Była cała unieruchomiona, praktycznie nic nie czuła. Nogi wydawały się ciężkie, szyja sztywna, a kręgosłup bolał cały czas, bez przerwy, nawet przy oddychaniu. Każdy dzień był ciężki, ale ona z kolejnymi chwilami robiła się coraz silniejsza, była coraz bardziej stanowcza co do samej siebie. Obiecała sobie - ale i nie tylko, bo swoim przyjaciołom również - że zrobi wszystko, żeby znów stanąć na nogi. Nie miała tylko pojęcia, jak trudne to będzie.

- Zobacz. - Założył jej słuchawki na uszy. - Pamiętasz ten remix? To mój pierwszy. Pablo wykorzystał go do przedstawienia.

Uśmiechnęła się. Wspomienia wracały, i to te dobre. - Pamiętam. Ludmiła zrobiła wtedy niezłą aferę, nie? Ehm, supernova.

- Supernova, najjaśniejsza gwiazda, tak, coś w tym stylu - zaśmiał się. - Zupełnie inna dziewczyna niż ta, którą znam teraz. - Zamilkł na chwilę. - A to pamiętasz? Algo suena en mi, Camila układała słowa.

- Jak mogłabym tego nie pamiętać? Ta bitwa jej i Ludmiły genialna. Gdzieś to chyba nawet nagrane jest.

- Możliwe, ostatnie klasy łaziły wszędzie z kamerami.

- Ja też tak robiłam, mam milion nagrań z ostatnich dwóch miesięcy. Szkoda tylko, że na żadnym nie ma ciebie - spochmurniała.

Westchnął lekko. Przyłożył rękę do jej policzka. - Nie mówmy o tym, dobra?

Pokiwała głową.

- Ale - ciagnęła - rodzice specjalnie kupili mi nowy aparat. Czego to ja nie nagrałam... gdzieś nawet są pierwszaki śpiewające nasze Ven y canta. Oczywiście, nie wyszło im to tak genialnie jak nam.

Zaśmiał się.

- Wiadomo. Nasz rocznik był najlepszy.

- Z takim tancerzem jak ty, to nic dziwnego.

- I z taką piosenkarką jak ty, na dodatek.

Czas płynął nieubłagalnie, mijały godziny i minuty, byli coraz bliżej rozstania, które i tak musiało nastąpić, jak co dzień.

- Nie zakreślaliśmy dzisiaj - przypomniał sobie. Sięgnął ręką do kawałka kartonu stojącego obok szafki nocnej i chwycił marker. - Wiesz, który dzisiaj jest?

- Dwudziesty czwarty?

- Tak. - Postawił na owym numerze czerwony krzyżyk. - Jutro mijają trzy tygodnie. Wychodzisz do domu, a za tydzień przyjedzie lekarz i oceni czy możesz zacząć rehabilitację.

Uśmiechnęła się tak szeroko, jak tylko było ją stać.

Jej marzenia się spełniały, choć jeszcze rok temu wyśmiałaby tego, kto powiedziałby jej, że będzie normalnie chodzić.

Teraz wierzyła, że wszystko jest możliwe.

Rehabilitacja? Dawała efekty. Małe i ledwo widoczne, ale dawała i to było najważniejsze. Odzysiwała władzę na nogami, potrafiła nimi poruszyć. Częściej się nawet uśmiechała, ale to nie było skutkiem operacji. A może jednak? W końcu to po niej zaczęła bardziej cieszyć się z życia i odzyskała nadzieję na normalne funkcjonowanie, bez tego mebla powszechnie zwanego wózkiem. Nie pamiętała już dnia bez niego, a teraz? Mimo, że widziała go każdego dnia to wiedziala, że już niedługo on zupełnie zniknie i nie będzie go w ogóle potrzebować.

Na razie dawała z siebie tyle ile tylko mogła. Ćwiczenia były ciężkie, nawet bardzo, ale ona dzielnie szła przed siebie, z każdym dniem było coraz lepiej. Wszyscy widzieli jej upór i determinację, które narastały, aż w końcu urosły do gigantycznych rozmiarów.

Aby któregoś dnia spaść do poziomu zerowego...

- Nie! - Krzyknęła. - Nie dam rady!

Przycisnął jej ramiona do podłogi, naparł na nią całym ciałem.

- Przestań! - Rozkazał. - Masz ćwiczyć, słyszysz?

Robił wszystko, aby doprowadzić ją do normalnego stanu, ale ona? Widocznie nie miała już ochoty na dalszą walkę, poddała się w połowie.

- Nie! Nie będę ćwiczyć, nie zmusisz mnie!

- Będziesz ćwiczyć - warknął. - Będziesz, póki ja tutaj jestem! Nie obchodzą mnie twoje łzy, możesz mazać się cały czas, ale ćwiczyć będziesz, rozumiesz?

Łkała całym głosem, jednocześnie wrzeszczała na całe gardło.

Drzwi pokoju zamknęły się; widocznie Camila z Brodueyem, którzy przyszli w odwiedziny woleli nie wtrącać się w ich sprawy i pozostawić ich samym sobie.

- Chcesz normalnie żyć? - Odwrócił ją w swoją stronę i spojrzał w jej oczy. - Chcesz poruszać się jak każdy inny? Chcesz, czy nie? Pytam się ciebie.

- Nie chcę! - zaprzeczyła. - Nie takim kosztem, nie daję rady, do cholery! Nie będę chodzić, nie chcę!

Puścił jej ramiona. Wstał. Zostawił ją leżącą na szarej macie i wyszedł z pokoju, zamykając drzwi. A ona? Leżała na podłodze i płakała, miała gdzieś, jak musi wyglądać.

On nie rozumiał jak ciężko jej było. To w końcu nie on musiał znosić te codzienne katorgi zwane rehabilitacją, które zamiast motywować, tylko ją osłabiały, zarówno fizycznie jak i psychicznie.

Usłyszała ciche kroki, po chwili ktoś klęknął tuż obok niej.

- Natalka. - Do jej uszu dotarł głos Camili. - Spójrz na mnie.

Otworzyła oczy. Chwyciła ją za rękę i przytuliła się do niej z całej siły, co Ruda po chwili odwzajemniła.

- Jest za trudno - załkała, mocząc jej pomarańczową koszulkę.

- Nikt nie powiedział, że będzie łatwo - szepnęła dziewczyna. - Doskonale wiedziałaś, co cię czeka. Obiecałaś być silna.

- Ale nie umiem, nie mam siły...

- Masz więcej siły niż myślisz, tylko jeszcze sama o tym nie wiesz.

Zaprzeczała jeszcze długo, ale Camila nie pozwalała jej tak myśleć. Przez długie, niekończące się minuty przekonywała ją, że da sobie radę, że jest silna i twarda.

- A on po prostu się o ciebie martwi. - Wiedziała, że ma na myśli jej narzeczonego. - Chce, żebyś żyła normalnie. Nie chce pozwolić, żebyś załamała się w połowie drogi, wiesz? Ruszyłaś nią i pokonałaś tyle przeszkód, więc musisz nia przejść do końca. A teraz będzie już tylko łatwiej, z czasem.

Może i miała rację. Może trzeba było po prostu chcieć i działać. Ona chciała, bardzo chciała, ale problem twkił w tym, że widocznie za słabo działała...

- Przepraszam - szepnęła, zwieszając głowę.

- Mnie nie powinnaś przepraszać. - Klęknął obok niej. - Przeproś samą siebie. Bo nie szkodzisz mi, a sobie. Powiem ci coś, Natalia. Kalectwo nie tkwi w rękach, czy nogach ale w głowie.*

Wiedział co mówi, doskonale wiedział. Ona też wiedziała. Obiecała sobie - kolejny raz już, zresztą - że weźmie się za siebie. Zaprzysięgła sobie, że nie będzie potrzebowała niczyjej łaski. Już niedługo będzie samodzielnie się poruszać.

Kolejne dni, tygodnie, miesiące. Kolejne wylane łzy i przekleństwa oraz bluźnierstwa wykrzyczane w porywie emocji, tak bardzo częstym. Kolejne godziny żmudnej rehabilitacji i ćwiczeń. Kolejne motywacje, kolejne filmy o niepełnosprawnych, kolejne dokumenty to wszystko potwierdzające. Kolejne prorocze sny, kolejne przeczucia. Kolejne kroki postawione z czyjąś pomocą. Kolejne słowa otuchy i kolejne nadzieje, że w końcu będzie tak jak kiedyś.

Chwyciła klamkę. Nacisnęła ją. Pchnęła drzwi. Przekorczyła próg. Postawiła krok. Zachwiała się. Odzyskała równowagę. Postawiła następny krok. Zaparła się o komodę obok niej. Uśmiechnęła się szeroko.

Wolno; bardzo wolno ruszyła w stronę kuchni. Chciała zrobić mu niespodziankę.

A może samej sobie?

- Maxi? - zawołała go. Czekała.

- Już do ciebie idę, co chcesz?

O nie - pomyślała - to ja idę do ciebie.

- A wiesz... w sumie nic.

Przekorczyła próg kuchni. Odwócił się w jej stronę. Zdębiał. Przez moment stał i nic nie mówił, był zszokowany.

Dopiero po chwili dotarło do niego, że Natalia sama chodzi.

Rzucił, wszystko, podbiegł do niej. Chwycił ją mocno w pasie, w końcu w dalszym ciągu niebezpiecznie się chwiała. Nie czekał, wpił się w jej bladoróżowe usta ze zdwojoną siłą, jak gdyby mógł to zrobić ostatni raz.

Kiedy w końcu się od niej oderwał, na jej twarzy zobaczył łzy. Otarł je wierzchem dłoni, jednak wtedy sam poczuł te gorzkie krople na swoich policzkach.

- Ty też nie płacz - poprosiła cicho, mimo że sama nie mogła się opanować.

- To ze szczęścia - wyjaśnił przytulając ją do siebie.

W końcu dopięli swego. Trud, ból i wyrzeczenia opłaciły się. Natalia była dzisiaj zupełnie innym człowiekiem niż jeszcze pięć lat temu.

Dzisiaj była już samodzielna. Ale wiedziała, że gdyby nie on, nie doszłaby do czegoś takiego.

Podobno miłość zwycięża wszystko.

Tak słyszała. I jakoś nie miała ochoty w to wątpić.

*Słowa Bogadana Meli, ojca Jaśka Meli. (Ogółem, cała sytuacja z kłótnią Maxiego i Natalii podczas ćwiczeń wzorowana jest na filmie „Mój biegun”. Jeśli ktoś nie oglądał, polecam obejrzeć, na pewno nie pożałujecie. Ja na przykład płakałam w kilku momentach, no, ale to ja).

No w sumie to się wyrobiłam :) Byłby wczoraj, gdyby moja siostra nie zabrała Internetu - dlatego nie mogłam dodać. Okej, nie żeby coś, ale końcówkę to ja już na maxa spierniczyłam, ale to każdy wie :D Zresztą jak całego parta, ale to już szczegół.

No to standardowo proszę o opinię i ogólnie... ja nie chcę do szkoły. Ktoś chce? No jak powie, że tak, to go chyba za idiotę uznam XD Zeszyty dzisiaj kupowałam, aż nie mogę na nie patrzeć i w ogóle... no :P

Ehm, no i to chyba tyle :) Wasze blogi, rozdziały, party nadrobię może dzisiaj, ale sama nie wiem. No, jak tylko znajdę czas :D

Kolejny part o Leonetcie, pomysł mam, wizję mam, ale jak to wyjdzie? Tego nie wiem. Szczerze wątpię, bym wyrobiła się z tym do końca wakacji, bo to tylko tydzień... kurde, za tydzień do szkoły -.- Tak wiem, jestem upierdliwa, ale ja będę wam truła i w ogóle, bo mama już nie chce mnie słuchać XD Ale wracając do tematu - nie wiem czy się wyrobię, bo to tylko tydzień, a ja nawet nie zaczęłam :)

Kończę moją durną wypowiedź, proszę o komentarze, kocham was <3333