Miniaturka Świąteczna - Obietnica

- Wiem, że ją kochasz. Kochałeś ją od zawsze. Widziałem, jak zmieniałeś przy niej swoje zachowanie. W jej obecności byłeś inny. Zupełnie jak nie ty. Nie dało się nie zauważyć tej różnicy, dobrze o tym wiesz. Wszyscy wiedzieli. Nikt tego nie przeoczył. Cierpiałeś. Byliśmy przyjaciółmi, a ja nie mogłem nic zrobić. Mieliśmy pecha. Zakochaliśmy się w tej samej dziewczynie.

Na parapecie za oknem osiadły płatki śniegu.

- Możesz mi nie wierzyć, ale na początku nie miałem o niczym pojęcia. Milczałeś. Nawet teraz nie chcesz się do tego przyznać, ale ja wiem, jak bardzo ją kochasz. Wiem, że przez całe życie bolał cię widok nas dwojga. Cieszyłeś się, że jesteśmy szczęśliwi, ale jednocześnie cierpiałeś, bo to ty chciałeś być na moim miejscu. Problem w tym, że ona wybrała mnie.

Na ciemnym niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy.

- Ona cię kocha. Może sobie zaprzeczać, ale taka jest prawda. Mnie też kocha. A ja kocham ją. Kocham ją nad życie. Teraz muszę ją zostawić. Ciężko mi się z nią rozstać, ale ja nie mam wyboru. Powinienem odejść już dawno temu, przynajmniej nie przechodziłaby przez to wszystko. Nie zasługuje na to. Wiem, że jestem dla niej ważny, wiele razy mi to powtarzała.

Przez okno słychać było dźwięki kolęd.

- Już niedługo to wszystko się skończy. Wiem, że będzie jej ciężko. Jeszcze ciężej niż teraz. Ale ty jesteś jej przyjacielem. A niedługo może kimś więcej. Musisz przy niej być, musisz ja pocieszać, nie możesz dać jej się poddać. Ona musi być silna, nie dla mnie, nie dla ciebie, ale dla siebie samej. Musisz przekonać ją, że z moim odejściem świat się nie kończy. Ja już nie zdążę tego zrobić.

W domach ludzie zasiadali do Wigilinej kolacji.

- Nie boję się śmierci. Pogodziłem się z nią. Wiedziałem, że przyjdzie ona szybciej, niż do ciebie czy do niej. Ale ona czuje strach. Wiem to. Udaje przede mną, ale ja to widzę. Nie ukryje nic przede mną, zbyt dobrze ją znam.

Gdzieś w oddali mignęła spadająca gwiazda.

- Doskonale pamiętam jak się poznaliśmy. Ty też na pewno pamiętasz, w końcu to ty nas zapoznałeś ze sobą. To była Wigilia. Nasi rodzice powyjeżdżali, mieliśmy spędzić ją we dwójkę, jak tacy starzy przyjaciele. Wtedy do ciebie zadzwoniła ona. Powiedziała, że plany jej się pomieszały. Zaprosiłeś ją do nas, żeby nie spędzała świąt sama w domu. Pamiętasz, że na początku byłem sceptycznie nastawiony na to spotkanie? W ogóle jej nie znałem.

Świąteczne lampki na korytarzu zaświeciły się.

- Przyszła niedługo później. Ubrana była w czarną sukienkę przed kolano. Przy brzegach przyszyte miała takie ładne, białe falbanki. Jej szpilki były chyba dziesięciocentymentrowe, ale i tak była niższa ode mnie. Włosy miała rozpuszczone, od razu się w nich zakochałem. Były takie długie, gęste, no i miały rudy kolor, a ja mam do niego słabość, dobrze o tym wiesz. No jasne, że wiesz, jesteś w końcu moim przyjacielem. A wracając do tematu... Oczy. Jej oczy to była najpiękniejsza rzecz na świecie. Takie ciemnobrązowe, głębokie, myślałem, że w nich utonę, serio. No i uśmiechała się. Tak pięknie. Od razu mi się spodobała. Na pewno to zauważyłeś. Nie mogłem oderwać od niej wzroku.

Pielęgniarki zaczęły rozwozić kolację.

- Na początku była nieśmiała, wstydziła się. Mało się odzywała, pamiętasz? Krępowała się, było to widać. A później, gdy wyszła do toalety, powiedziałeś mi, że ona jest zupełnie inna, pełna energii. To ja tak na nią działałem. Nie powiem, pochlebiało mi to, sam wiesz jak to jest. Doszedłem do wniosku, że skoro to tylko przy mnie się tak zachowuje, to znaczy, że nie jestem jej obojętny i chociaż w małym stopniu się jej podobam. Ajak jeszcze powiedziałeś, że nie ma chłopaka... no, chyba trochę za dużo sobie wtedy wyobraziłem.

Rozległ się dźwięk tłuczonego szkła; komuś upadł talerz.

- Mało zjadła. My nawpychaliśmy się jak świnie, pamiętasz? Wszystkiego po trochu. No, może nie po trochu. Więcej. Ona zjadła tylko barszcz z uszkami, powiedziała, że to jej ulubiony. Zapamiętałem to i ugotowałem go, kiedy pierwszy raz ją do siebie zaprosiłem. Nie, to nie była randka, ja wiem lepiej, to było spotkanie. Na pierwszą randkę poszliśmy do kina. Pozwoliłem jej wybrać film, już nawet pogodziłem się z myślą, że będę męczył się przez dwie godziny na jakimś wyciskaczu łez, ale ona, ku mojemu zdziwieniu, wybrała jakiś horror. Mi tam pasowało. Wiesz, ona przez połowę filmy udawała taką twardą, że niby się nie boi, ale jak jakiś zombie wyskoczył z szafy, to wydarła się na pół sali i rzuciła się na mnie, przy okazji wywalając cały popcorn. Trudno, liczyło się to, że się do mnie przytuliła.

Skądś dobiegał krzyk pacjenta.

- Później poszliśmy na pasterkę. Oczywiście, spóźniliśmy się, bo cała droga była zasypana tym śniegiem - tamtego roku zima była bardzo sroga, tak - a ty jak ten debil zapomniałeś gdzie jest ta druga. Do kościoła weszliśmy na pierwsze czytanie. Wszystkie ławki były zajęte, więc stanęliśmy gdzieś z tyłu. Ona cały czas przestępywała z nogi na nogę. Kazałeś jej usiąść na klęczniku, powiedziałeś mi, że miała niedawno operację kolana i nie może długo stać. Wtedy jakiś facet ustąpił jej miejsca, miły gest, nie ma co. A pamiętasz jak się na nią patrzył? Jakby chciał ją wzrokiem rozebrać.

Ktoś na korytarzu wybuchł płaczem.

- Odprowadziliśmy ją do domu. Jeśli można to nazwać domem. Był ogromny, chyba dwupiętrowy. Z tyłu był kort tenisowy i basen. Trenowała tenisa. I pływała. A z przodu taki wielki ogród, nawet mi się spodobał, mimo że to nie moje klimaty. Wtedy ona pożegnała się z nami, wpisała kod przy furtce - która była dwa razy większa od niej, metalowa, czarna - i weszła na podwórko. Powiedziałeś mi, że jej rodzice oboje są lekarzami i zarabiają tyle, ile przeciętny człowiek w rok. Ale nie mają też czasu dla niej. Na świeta musieli wyjechać z kraju, bo gdzieś w Europie mieli jakąś ważną operację, która miała być jakimś przełomem, czy czymś w tym stylu. No, a ona została sama.

Dziecko z pokoju obok zaczęło obijać piłką o ścianę.

- Następnego dnia kazałem zaprosić ci ją do no nas na obiad. Myśl, że będzie musiała zjeść go sama w tym olbrzymim domu, jakoś dziwnie na mnie działała. Przyszła, punktualnie. Tym razem była inna, już nie taka cicha jak dzień wcześniej. Chyba się oswoiła, jeśli można tak powiedzieć. Znalazłem z nią wspólny język, rozmawialiśmy o wszystkim. W końcu musiała już iść, było dosyć wcześnie. Kiedy wyszła, powiedziałeś mi, że coś do niej czujesz. Coś więcej niż przyjaźń, jaką darzyliście się od wielu lat. Kochałeś ją, nie jak tą przyjaciółkę, ale jak dziewczynę. Problem tkwił w tym, że doskonale wiedziałeś, że wszystko co ona może ci zaoferować, to rzeczywiście tylko przyjaźń.

Do pokoju weszła pielęgniarka. Zapaliła niebieskie lampki w oknie i wyszła.

- I tak to wszystko się zaczęło. Od tamtej pory spotykaliśmy się bardzo często, ja i ona. Potrafiliśmy rozmawiać całymi godzinami, tematy nam się nie kończyły, było ich bardzo dużo. Wiesz, że na początku nic nie zauważyłem? Nie widziałem, jak z zazdrością patrzysz na naszą dwójkę. Nie zauważałem tego zimnego spojrzenia, którym mnie, i przy okazji ją obdarzałeś. Nie wiedziałem nic. Myślałem, że skoro jesteśmy przyjaciółmi, to to zrozumiesz, ale się pomyliłem. Ty ją kochałeś. Kochałeś ją całym sercem i nie mogłeś znieść jej widoku z innym mężczyzą, nawet jeśli byłem nim ja.

Po korytarzu przejechał wózek z jedzeniem.

- Pamiętam jak dzisiaj dzień, w którym poprosiłem cię o rozmowę. O szczerą rozmowę. Powiedziałem ci wtedy, że bardzo ją kocham i nie wyobrażam sobie życia bez niej. Stwierdziłeś, że zrobiłem to specjalnie, bo doskonale wiedziałem co do niej czujesz. Ale ja naprawdę nie chciałem. Ty dobrze wiesz, że miłość nie wybiera - gdyby tak nie było, nie zakochałbyś się we własnej przyjaciółce. Rozmawialiśmy kilka godzin, pamiętasz? W końcu zrozumiałeś, że to stało się samo z siebie, a ja, choćbym niewiadomo jak chciał, nie mogłem tego powstrzymać.

Na korytarzu zrobiło się gwarno.

- Czas płynął. Kochałem ją coraz bardziej. I ty też. Ale ona wybrała mnie. To ze mną chciała spędzić resztę życia. Ty byłeś dla niej tylko bardzo dobrym przyjacielem. Wiedziałeś, że nie mogłeś liczyć na nic więcej, ale już się z tym pogodziłeś. Powiem ci, że dobrze zrobiłeś. Naprawdę, na twoim miejscu nie chciałbym psuć tej przyjaźni, a robienie sobie nadziei w niczym by nie pomogło.

Zza przymkniętych drzwi oddziału dobiegał śmiech dzieci.

- Dokładnie rok później, 24 grudnia, powiedzieliśmy ci, że bierzemy ślub. Wiem, minęło niedużo czasu od naszego pierwszego spotkania, ale bardzo się kochaliśmy i chcieliśmy to przypieczętować. Poprosiliśmy cię, żebyś został drużbą. Oczywiście, zgodziłeś się, przecież nie mogłeś odmówić swojemu najlepszemu przyjacielowi i swojej najlepszej przyjaciółce. Ślub i wesele odbyło się sześć miesięcy później. To był najpiękniejszy dzień w moim życiu.

Do pokoju wszedł mężczyzna i usiadł koło kobiety leżącej na sąsiednim łóżku.

- Byliśmy szczęśliwi. Nikt nie mógł tego zepsuć. Kochaliśmy się nad życie i nie widzieliśmy świata poza sobą. Dwójka młodych, zakochanych ludzi. Nie mogło mnie spotkać nic lepszego. Ona była kobietą mojego życia. Uczyniła je lepszym.

Mężczyzna zapłakał.

- A dwa lata później nasz wspaniale uporządkowany świat runął w gruzach. Dowiedziałem się, że jestem chory, i to w takim stopniu, że szanse są naprawdę małe. Byłem idiotą od wielu lat nie wykonując żadnych kontrolnych badań. Może wtedy nie doszłoby do tego wszystkiego. Najbardziej nie było szkoda mi siebie, ale jej. Widziałem jak jest jej ciężko. Ale zaczęła się działać. Jej rodzice mieli znajomości, od razu zaczęto mnie leczyć. Każdy jednak wiedział, że nie zostało mi wiele życia.

Przez okno wpadały do środka światła lampek świątecznych porozwieszanych na drzewach.

- Dokładnie o dwudziestej czwartej odłączą mnie od aparatury. Moje serce przestanie bić. Odejdę na zawsze. Ona wtedy będzie potrzebowała kogoś, kto ją pocieszy, kto ją pokocha. Mnie już wtedy nie będzie, ale będziesz ty. Może kiedyś pokocha cię bardziej, niż jako przyjaciela. Może staniecie się dla siebie kimś więcej. Nie myślcie o mnie. Ja chcę tylko, żebyście byli szczęśliwi.

Drzwi sali uchyliły się, a do środka weszła rudowłosa kobieta. Wolnym krokiem podeszła do jego łóżka. Kucnęła obok niego, chwyciła go za rękę i przyłożyła ją sobie do twarzy.

- Obiecaj mi to. Diego, obiecaj mi.

Chłopak przełknął ślinę w gardle.

- Obiecuję.

Dziewczyna pocałowała go w dłoń.

- Kocham cię, Federico.

Z oka mężczyzny wypłynęła samotna łza.

- Kocham cię nad życie, Camilo.
 

---

Jestem zadowolona z tej miniaturki, jak nigdy. Dedykuję ją wam wszystkim, za to, że jesteście, i że mogę z wami spędzić kolejne już święta. Bardzo dziękuję ;*

Okej, to może pora na życzenia?

Więc tak. Każdy marzy sobie o czym innym, więc ja życzę wam, aby te wszystkie marzenia wasze się spełniły, żeby stały się prawdziwe. „Se que puedo sonar” - niczym ten tekst z piosenki Violki. Wiem, że mogę marzyć. Życzę wam, żeby to zdanie towarzyszyło wam nie tylko przez święta, ale również później.

Prócz tego życzę wam radosnych świąt w gronie rodziny, przyjaciół. Życzę, abyście ten czas spędzili szczęśliwie, bez żadnych niepowodzeń. Oczywiście, życzę dużo jedzenia na stole w Wigilię, bo wiecie... jedzenie jest dobre, ja tam lubię jeść [zaraz będę robiła makówki, jak ja je efheiwbcfejb <3]. Dużo prezentów, chociaż to nie najważniejsze. No i wszystkiego dobrego na kolejny rok! 
Za ten piękny szablon dziękuję Edytce ;*

Czy mogę was zaprosić na dwa covery? ;> Jeden mój, drugi w duecie. Proszę o komentarze! ;))

Kocham was wszystkich <3