ONE PART BROMILA - Miłość zamknięta w chorobie cz 2

- Powiedziałam ci - zrobiła krok w jego kierunku - że nie potrzebuję niańczenia. Ile ja mam lat, do cholery? Dziesięć?

Spojrzał na nią uważnie.

- Hamuj się trochę. Broduey prosił mnie, żebym z tobą został, więc przyjechałem. Dobrze wiesz, jak się sprawy mają.

- A co, może zrobię coś własnemu dziecku? - warknęła wskazując w stronę schodów.

- Ostatnio chciałaś ja uderzyć - przypomniał jej.

Opuściła rękę. Minęła chwila, zanim odpowiedziała.

- Poniosło mnie - wyjaśniła, a jej głos był cichy.

- Lepiej, żeby nie poniosło cię drugi raz. - Rozejrzał się po salonie. - Gdzie Ava?

Spojrzała na niego spod byka. - Zamknęłam ją w piwnicy pod domem, żeby nie mogła się wydostać. Dobry pomysł, nie? Ale w sumie nie... Mogłam wymyślić coś innego. Przecież jestem okropną matką i najbardziej zależy mi na tym żeby...

- Skończ. - Uciszył ją gestem ręki. - Musimy porozmawiać.

Przewróciła oczami, kiedy chwycił ją za rękę i zaprowadził do kuchni. Usiedli na krzesłach naprzeciw siebie.

- O co ci znowu chodzi? - mruknęła opierając głowę na ręce.

Patrzył na nią przez moment. - Wiesz, że coś jest z tobą nie tak?

Prychnęła.

- Ze mną jest wszystko w porządku. To z wami jest coś nie tak. Z wami wszystkimi. Uważacie mnie za nienormalną.

- Nie za nienormalną - zaprzeczył. - Po prostu wszyscy widzimy, że coś się dzieje.

- Nic się nie dzieje, rozumiesz? - warknęła. - Wszystko jest w najlepszym porządku, jak mam wam to wytłumaczyć?

Złapał ją za nadgarstek. Podciągnął rękaw jej bluzy do łokcia.

- Czy uważasz, że twoje ręce wyglądają normalnie? Normalna dziewczyna nie szoruje się tak, że aż zdziera sobie całą skórę, Camila, zrozum to.

Wyrwała rękę z jego uścisku. Naciągnęła rękaw i założyła ręce na piersi.

- Czepiacie się szczegółów. To nic ważnego. Zwykły wypadek.

- A ile tych wypadków już ci się przydarzyło? Mniej więcej dwa razy dziennie, tak? Oczywiście mówię tylko o rękach, bo z tego co mi się obiło o uszy, to reszta twojego ciała wcale nie wygląda lepiej.

Nie zdążyła odpowiedzieć na jego uwagę, ponieważ do kuchni wbiegła w podskokach dziesięcioletnia Ava. W rękach trzymała dużą kartkę papieru z jakimś fascynującym malowidłem.

- Mamo, zobacz co dla ciebie namalowałam!

Położyła rysunek na stole przed nią. Pierwsze, co zauważyła Camila, to ręce jej córki umazane farbami wszystkich kolorów. Zacisnęła zęby, co nie uszło uwadze Federico.

- Ślicznie, Ava. - Wysiliła się na uśmiech. - Skończyłaś już malować? - Dziewczynka pokiwała głową. - Dobrze. Powiedz wujkowi co jest na rysunku, a później możesz powiesić go na lodówce. Tata się ucieszy. Ja pójdę posprzątać.

I nie zważając na protesty Federico podniosła się szybko z krzesła i nerwowym krokiem ruszyła na górę.

Stanęła przed drzwiami pokoju swojej córki bojąc się, co zastanie w środku. Kiedy przekroczyła próg, zamarła. Na całej podłodze porozkładane były kubeczki i tubki z farbami, na środku stał kubek z wodą, a gdzieniegdzie na panelach widniały duże, kolorowe plamy. Kartek - tych pomazanych i tych zupełnie czystych - też nie brakowało.

Kilka minut później już klęczała na ziemi szorując ścierką podłoże.

Nie zauważyła, nie usłyszała, kiedy stanął z nią Federico.

- Wstań - powiedział.

Nie zareagowała, nie przerwała swojej czynności. Kiedy powtórzył, a ona dalej nie podniosła głowy, złapał ją za rękę i gwałtownie pociągnął do góry.

- Ja się nie będę z tobą cackał, tak jak Broduey. Jak mówię, że masz wstać, to masz wstać, jasne?

Mruknęła coś pod nosem, zaciskając zęby i próbując nie uciec od jego morderczego wzroku.

- Powiem ci jedno - odezwał się. - Brodueyowi jest ciebie żal, i to dlatego nic nie robi. Ale mi nie jest ciebie żal w ogóle. Wszyscy chcą ci pomóc, a ty tą pomoc masz gdzieś i to tylko z twojej winy jest coraz gorzej. Jeśliby to ode mnie zależało, to już od dawna chodziłabyś do jakiegoś psychiatry, zapewniam cię.

- Nie jestem chora psychicznie - warknęła patrząc mu prosto w oczy.

- Jesteś, Camila, i niech to w końcu do ciebie dotrze. - Złapał ją za ramiona. - Nikt ci tego prosto w oczy nie chciał powiedzieć, bo wszyscy się bali, jak zareagujesz, bali się, że zrobisz coś komuś albo sobie. Ale ty musisz w końcu zrozumieć, że to wszystko nie jest normalne, że musisz się leczyć.

Wyrwała się z jego uścisku.

- Mówisz tak specjalnie, żeby mnie nastraszyć - podniosła głos. - Ale to nieprawda. To ty musisz w końcu zrozumieć, że ze mną jest wszystko w porządku, a z wami coś nie tak! Jestem normalną dziewczyną, która dba o porządek, czy to źle?

- Było dobrze na początku, teraz to się już przerodziło w obsesję!

Zacisnęła zęby próbując się pohamować. Nie chciała ciągnąć czegoś, co i tak nie miało sensu. Wolała zakończyć tą kłótnię. W końcu, jakby nie patrzeć, w domu w dalszym ciągu była jej córka i na pewno wszystko dokładnie słyszała.

Nie odpowiedziała. Odwróciła się i wyszła z pokoju trzaskając drzwiami.

Zbiegła po schodach na dół i szybkim krokiem skierowała się do wiatrołapu. Opuściła dom. Usiadła na kamiennych schodkach przed drzwiami i zaplotła dłonie na karku, opierając głowę na kolanach.

Czasami miała ochotę zniknąć. Zniknąć i już nigdy nie wracać. Nieraz zastanawiała się, jak to by było, gdyby rzeczywiście nie istniała. Broduey byłby szczęśliwy. Miałby normalną dziewczynę, która nie zachowuje się jak wariatka.

Problem w tym, że kochała go. Kochała, choć wiedziała, że rani go swoim zachowaniem i jeśli nie chce, by wszystko między nimi się zepsuło, to musi się za siebie wziąć. Przeszkadzał jej tylko fakt, że była za słaba. Nie potrafiła. Nie umiała przyznać się sama przed sobą, że nie jest już taka jak wcześniej. Niby zaprzeczała, tak, zaprzeczała, ale... ale w głębi duszy czuła, że to kłamstwo, że wcale tak nie myśli.

Zresztą... nie wiedziała już, co naprawdę myśli. Jej myślenie zmieniło się. Już nie fukncjonowało tak samo.

Ona cała była inna.

Weszła do kuchni.

- Co gotujesz? - spytała stając za nim.

Spojrzał na nią i uśmiechnął się. - Zupę grzybową. Lubisz, nie?

- Przecież wiesz - odwzajemniła uśmiech.

- O której Ava dzisiaj kończy? - spytał, odwracając się do niej.

- Skończyła pół godziny temu, ale ma dodatkową matematykę, a później zajęcia muzyczne, nie będzie jej na obiedzie - odpowiedziała.

Dotknął jej policzka.

- Więc jesteśmy tylko we dwoje?

Pokiwała głową. - Nakryję do stołu.

Wyjęła z szafki biały obrus. Rzuciła krytyczne spojrzenie na plamę na jego rogu, jednak położyła go na stole. Ustawiła dwa talerze i sztućce, po czym usiadła na krześle. Kilka minut później do jadalni wszedł jej mąż z zupą w rękach.

- Przesoliłem - stwierdził zapełniając jeden z talerzy.

Chciała odpowiedzieć. Ale nie zdążyła. Chochla z zupą wypadła mężczyźnie z ręki i spadła na stół, rozlewając brązową substancję na śnieżnobiały obrus.

W pierwszym momencie zdrętwiała. Oblał ją najpierw zimny pot, a później poczuła falę gorąca na całym ciele. Zabrakło jej powietrza.

Nawet nie zauważyła, kiedy zerwała się na nogi i chwyciła do ręki pierwsze co miała pod nosem. Zaciskała dłoń na rękojeści noża. Nie panowała nad sobą. Rzuciła się na niego, nawet się nad tym nie zastanawiając.

W porę się odwrócił. Wypuścił z rąk naczynie, które spadło z głośnym brzękiem na ziemię. Wytrącił jej z dłoni nóż i chwycił ją za nadgarstki. Wykręcił jej ręce do tyłu, na co zareagowała głośnym sykiem. Ugięły się pod nią kolana. Upadła na ziemię. Klęknął obok niej. Nie wyrywała się. Jej oczy były puste. Wpatrywała się w punkt przed sobą. Nie reagowała.

Posadził ją sobie na kolanach. Nie spojrzała na niego.

- Camila. - Potrząsnął nią. - Camila, odezwij się.

Cisza. Jakby w ogóle go nie słyszała.

Wyjął z kieszeni telefon. Wybrał numer Leona i zadzwonił, a po chwili usłyszał jego głos w słuchawce. Nie miał czasu mu niczego tłumaczyć.

- Kochanie - szepnął chwytając jej podbródek i odwracając w swoją stronę. Patrzyła na niego, jednak w jej oczach nie zobaczył nic prócz pustki. - Skarbie, spokojnie...

Nie sądził, że może być z nią aż tak źle. Teraz nie miał już jednak wątpliwości, nikt nie mógł zaprzeczyć, że z jego ukochaną dziewczynką jest coś nie tak i on sam jej już pomóc nie może.

- W porządku u was? - Leon na moment odwrócił się w ich stronę, po czym ponownie przeniósł wzrok na ulicę.

- Chłopie, błagam, jedź, nie gadaj - odpowiedział zdenerwowany.

Nie wiedział co robić. Kiedy to wszystko się stało... nie miał pojęcia, jak zadziałać. Dopiero, kiedy przyjechał jego przyjaciel, zdecydował, jakie będzie najlepsze rozwiązanie.

Już dużo wcześniej nawiązał kontakt ze szpitalem psychiatrycznym. Za radą psychologa, oczywiście. Nie pozostawało mu nic innego, jak natychmiast do nich zadzwonić. Kazali mu z nią przyjechać. Nie wiedział, czego się spodziewać.

Teraz od kilku minut już trzymał ją za rękę, jednak ona nie zwracała na niego uwagi. Siedziała ze wzrokiem wbitym w okno. Chyba nie miała pojęcia co się dzieje.

Po chwili samochód zatrzymał się na parkingu przed ogromnym budynkiem. Wysiadł z samochodu, obszedł go wokół i otwarł drzwiczki po drugiej stronie. Chwycił ją za rękę i pomógł wyjść ze środka.

Dopiero, kiedy stanęła na nogi, podniosła głowę. Zatrzymała wzrok na wielkiej tablicy wiszącej przed nią: „Szpital psychiatryczny nr 5 w Buenos Aires”. Cofnęła się o krok. Spojrzała przerażona na swojego partnera. Złapał ją za rękę. Wyrwała się. Zaczęła wrzeszczeć. Próbował ją uspokoić, ale nie dawał rady.

- Pójdę po kogoś - odezwał się Leon. Odbiegł w stronę budynku.

Kiedy niedługo później wrócił z powrotem, było już z nim dwóch postawnych mężczyzn. Rzucili w jego stronę jakiś krótki zwrot grzecznościowy. Przenieśli wzrok na dalej wyrywającą się Camilę.

- Pacjentka? - spytał jeden z nich. Potwierdził ruchem głowy. - Zajmiemy się nią. Proszę się odsunąć.

Poczuł dłoń Leona na swoim ramieniu. Puścił dziewczynę. Odwrócił głowę w drugą stronę. Nie chciał na to patrzeć.

Dwóch sanitariuszy chwyciło jego żonę. Krzyczała, wyrywała się, a jej płacz łamał mu serce. Wołała jego imię, chciał odwrócić się, pomóc jej, ale wiedział, że nie może, że właśnie to jest dla niej najlepsza pomoc.

- Jestem idiotą - rzekł cicho, kiedy głos Camili ucichł. Znikli z punktu widzenia.

- Bo tak późno ją tutaj przywiozłeś, masz rację - zgodził się Leon. - Powinna trafić tu dużo wcześniej.

- Nie słyszałeś jej? - Podniósł głowę. - Ona wcale nie chciała tam iść, nie powinienem tego robić.

Leon prychnął. - Słyszysz ty siebie? Widziałeś kogoś, kto w podskokach biegł do takiego miejsca? - Nie odpowiedział. - Ona kiedyś zrozumie, że to dla jej dobra. I jeszcze nam wszystkim podziękuje. - Przerwał. - Ktoś ci woła.

Rzeczywiście, od drzwi szpitala dobiegał ich kobiecy głos. Zauważył kobietę w średnim wieku spoglądającą na nich. Zrezygnowany, ruszył w jej stronę.

- Pan Nascimento? - Skinął głową. - Zapraszam do mojego biura. Trzeba dokonać formalności.

Dał swojemu przyjacielowi znak, by zaczekał w samochodzie, a sam wszedł do budynku i ruszył korytarzem za lekarką.

- Potrzebuję dokładnych danych osobowych pacjentki - powiedziała siadając za biurkiem - oraz pańskiej zgody na jej pobyt tutaj. Podpisując te dokumenty zgadza się pan na podanie pacjentce wszelkich leków potrzebnych do leczenia, jej udział w zajęciach terapeutycznych oraz ewentualne zabiegi pomagające w terapii, takie jak na przykład elektrowstrząsy...

- Słucham? - przerwał jej. - Elektrowstrząsy?

Kobieta uśmiechnęła się lekko. - Proszę nie kojarzyć tego z elektrowstrząsami rodem z horrorów o szpitalach psychiatrycznych czy ośrodków sprzed kilkunastu lat. Dzisiejsze te zabiegi wykonywane są pod ogólnym znieczuleniem i mają na celu wyłączne pobudzenie pacjenta.

Przełknął ślinę. - Nie będzie jej bolało?

- Oczywiście, że nie - potwierdziła lekarka. - Zapewniam, że pana żonie nie stanie się u nas żadna krzywda. Chcemy jej tylko pomóc.

Pokiwał powoli głową.

- Mam rozumieć, że się pan zgadza? - zapytała.

- Tak, tak. - Podrapał się po głowie. - Mam coś podpisać?

Podsunęła mu pod nos formularz.

- Proszę uzupełnić w odpowiednich miejscach i podpisać na samym końcu - rzekła.

Minął moment zanim odważył się coś powiedzieć.

- Będę mógł się z nią zobaczyć?

Na oko czterdziestolatka uśmiechnęła się pocieszająco. - Dzisiaj nie, prawdopodobnie zostały jej podane leki uspokajające i przebywa na oddziale, gdzie odbędzie wszelkie badania. Później zostanie przeniesiona na inny, odpowiedni. Myślę, że jutro będzie mógł pan ją odwiedzić. Skontaktujemy się z panem.

Skinął głową, a kilka minut później opuszczał budynek szpitala.

Przed samochodem widział już Leona.

Zżerały go wyrzuty sumienia. Jak mógł wysłać ją w takie miejsce? Jak mógł pozwolić, by uznano ją za wariatkę? Przecież wszyscy doskonale wiedzieli, że jest normalna, że jest taka jak inni, może z kilkoma problemami, ale przecież w dalszym ciągu normalna. Była jego Camilą, jego ukochaną, malutką Camilą, która na swojej drodze spotkała tyle przeciwności, że nie dała rady. Bał się, czy jest na tyle silna, by poradziła sobie tutaj. W szpitalu.

Zapukał niepewnie do drzwi. Odpowiedziała mu cisza.

Jakaś pielęgniarka pozwoliła mu wejść, powiedziała, że po śniadaniu wróciła z powrotem do łóżka i do tej pory z niego nie wyszła. Nie chciała z nikim rozmawiać. Nie dziwił się jej.

Nacisnął klamkę i otworzył drzwi.

Rzeczywiście, leżała na łóżku, z wzrokiem wbitym w sufit. Drgnęła, kiedy wszedł do środka, ale nie spojrzała na niego. Przysiadł obok niej.

- Skarbie? - odezwał się. - Odwróć się do mnie.

Zamiast tego przekręciła się na drugi bok, nawet nie rzucając na niego okiem.

- Camila... - Położył rękę na jej udzie. - Proszę cię... nie zachowuj się tak.

- Zostawiłeś mnie tutaj - zarzuciła mu.

Westchnął. - To dla twojego dobra.

Poderwała się gwałtownie do góry. Zaskoczony, chwycił ją za ramiona. Nie zaprotestowała, co było dziwne.

- Dla mojego dobra? - syknęła.

Wyglądała źle. Miała rozczochrane włosy, zmęczoną twarz, a w oczach widział tylko pustkę. Niczym nie przypomniała jego dawnej Camili.

- Chcę ci pomóc - rzekł.

- I dlatego wsadziłeś mnie do szpitala dla czubków? Rozejrzyj się. Spójrz co dzieje się na korytarzach. To są chorzy psychicznie ludzie, ja jestem normalna.

- Cami, jesteś na zupełnie innym oddziale...

- Nie musisz mi mówić, gdzie jestem, doskonale o tym wiem - przerwała mu. - Ale to miejsce jest chore, rozumiesz?

Pokręcił przecząco głową.

- To ty jesteś chora, Camila. Zrozum to w końcu. - Chciała zaprzeczyć, ale nie dał jej dojść do słowa. - Kiedy masz jakąś rozmowę z psychologiem?

- Nie wiem.

- Nie mówili ci?

- Nie słuchałam ich, mam wszystko gdzieś, nie chcę tutaj być. - Spojrzała mu prosto w oczy. - Dlaczego mi to robisz?

Przyłożył rękę do jej policzka. Odgarnął jej włosy z twarzy.

- Bo cię kocham. Camila. Porozmawiamy o tym, kiedy już wszystko się skończy, dobrze?

Nie zdążyła odpowiedzieć. Drzwi pokoju otworzyły się, a do środka weszła pielęgniarka w średnim wieku. W ręce trzymała mały kubeczek, z tabletkami, prawdopodobnie.

- Pani Nascimento... - mruknęła pod nosem, podchodząc bliżej i przyglądając się kartce wiszącej przy łóżku. - Oto pani leki. Proszę połknąć na raz.

Rudowłosa spojrzała posępnie na pigułki, ale posłusznie wyciągnęła po nie rękę.

- Nie dostanę wody?

- Proszę nie narzekać, nie ma na to czasu. Proszę połknąć - ponagliła ją.

Przechyliła kieliszek i wsypała tabletki do ust, po czym przełknęła je z trudnością. Kobieta zabrała od niej kubeczek.

- Przypominam, że za pół godziny ma pani rozmowę z psychologiem, a następnie terapię grupową. Po terapii pójdzie pani na obiad. Później obowiązuje godzinna cisza poobiednia. Po dalszy rozkład dnia proszę się zgłosić do swojego lekarza prowadzącego. Do widzenia.

Później opuściła pokój, nie zaszczycając ich ani jednym spojrzeniem.

- Nie chcę tutaj być - powiedziała cicho, wpatrzona w ścianę.

Chwycił ją za rękę. - Tutaj ci pomogą.

- Nie potrzebuję pomocy.

Po jej twarzy popłynęły łzy. Sama nie wiedziała czego. Bezsilności? Złości? A może po prostu powoli uświadamiała sobie, że oni wszyscy mają rację? Sama w końcu czasami miała wrażenie, że coś jest nie tak.

- Skarbie, ej. - Otarł jej łzy z policzków. - Nie płacz, co ty. Jestem przy tobie, tak? Dasz radę, jesteś dzielną dziewczynką.

Odwróciła się w jego stronę. Oplotła jego kark rękami i wtuliła się w jego koszulkę, płacząc jak dziecko. Szlochała głośno mocząc jego ubranie, a on nie mówił nic. Zresztą, nie widział tak naprawdę co ma powiedzieć. Było mu jej żal, strasznie żal. Kochał ją całym sercem i ciężko było mu patrzeć jak cierpi, wiedział jednak, że to jej pomoże. Że już niedługo będzie tą dziewczyną, którą poznał.

- Pierwsze dni zawsze takie są - ciągnęła lekarka. - Pacjenci są osłabieni i otępiali z powodu leków. Po kilku dniach się do nich przyzwyczajają. Z czasem pojawia się bunt, agresja. Od pacjenta zależy jak silna ona jest. Jednak niedługo później następuje uległość, wie pan o czym mówię. Mniej więcej tak to wygląda.

Pokiwał powoli głową. Oczywiście, że rozumiał. Aż za dobrze.

- Czy ktoś wytłumaczy mi, jakim sposobem ona zamknęła się w pokoju od środka?

Oparła się plecami o ścianę. Nie chciała nic słyszeć. Osunęła się powoli na podłogę.

Czuła, że coś w niej pękło.

Kiedy pielęgniarka przez nieuwagę zostawiła klucz w drzwiach, szybko przekręciła go i zamknęła pokój. Była teraz sama. Nie przewidziała jednak, że kiedy w końcu się do niej dostaną, nie ujdzie jej to na sucho. Teraz powoli docierało do niej, jakie konsekwencje swojego zachowania będzie musiała ponieść.

Głosy za drzwiami odbijały się echem w jej głowie. Ukryła twarz w dłoniach.

Po chwili usłyszała uderzenie i drzwi otworzyły się. Do pokoju od razu wpadła pielęgniarka, dwóch pielęgniarzy oraz jej lekarz prowadzący.

Mężczyźni w niebieskich strojach od razu do niej doskoczyli. Chwycili ją za ramiona i pociągnęli do góry, stawiając na nogach. Zaczęła krzyczeć, wyrywać się. Podniosła nogę i kopnęła jednego z nich w brzuch, jednak chyba nic nie poczuł.

Obok nich znalazł się lekarz. Trzymał coś w ręce. Dopiero po chwili rozpoznała w tym strzykawkę. Chwycił jej rękę i wbił w nią igłę. Nie zareagowała.

- Do izolatki - zadecydował.

Zaczęła wyrywać się jeszcze bardziej. Krzyczała, a teraz już po jej twarzy płynęły łzy. Próbowała zaprotestować, kiedy mężczyźni siłą wyprowadzili ją z pokoju i pociągnęli korytarzem, ale była za słaba. W końcu dotarli do jakichś drzwi. Lekarz, który cały czas podążał za nimi, nacisnął klamkę i pchnął je. Weszli do środka. Jeden z pielęgniarzy posadził ją na leżance i przytrzymał za ramiona, kiedy chciała wstać. Lekarz podał jej kolejną dawkę jakichś leków, kolejny raz wbijając strzykawkę w rękę.

- Ja nie chcę - wykrztusiła przez łzy.

- Nikt nie chce, proszę pani. - Mężczyzna siłą położył ją. - My też nie chcemy. Czasami jednak jest to ostatnia możliwość.

Czuła, jak cała drętwieje. Nie dała rady wyrwać się, kiedy przypiął jej ręce i nogi pasami do łóżka. Zaczęło kręcić jej się w głowie, była już otępiała. W końcu znieruchomiała zupełnie. Tylko jej klatka piersiowa unosiła się powoli w górę, a po rozgrzanych policzkach płynęły łzy.

Ile dałaby, aby siedzieć teraz z Brodueyem i Avą w salonie i oglądać jakąś nudną komedię, wcale nie śmieszną. Jednak ktoś chciał inaczej i musiała leżeć tutaj. Wiedziała, że sama zawiniła. Wiedziała, że to przez nikogo, ale przez nią samą.

Wiedziała, ale było jej tak strasznie ciężko...

---

Oto i druga część, zapraszam bardzo serdecznie, chyba, że po Sylwestrze jeszcze nie wszyscy przytomni ;)) Ja opiłam się Piccolo, jabłkowym, z Violetty, nie zadawajcie pytań.

Pożyczyłabym wam trochę szczęścia na ten rok, ale w sumie, to tak trochę głupi, bo już po trzeciej jest, mniejsza :)

Mam nadzieję, że wam się ta część parta spodobała - bo ja ją oczywiście zrąbałam, jak zawsze, nieważne - i zostawicie po sobie ślad w postaci komentarza ;))

I gdyby ktoś jeszcze nie czytał, to zapraszam na parta świątecznego [KLIK]

No i jeszcze mam dwa covery, zapraszam do wysłuchania ;))

Kocham was <3