Nauczyłam się powiedzieć żegnaj

Każdy na pewno bardzo dobrze wiedział, że kiedyś nadejdzie ten dzień. Ja też o tym wiedziałam, nie miałam jednak pojęcia kiedy - i wy raczej też nie. Cóż, ten dzień nadchodzi dzisiaj. I choć jest mi, wierzcie lub nie, bardzo ciężko, to jednak muszę to napisać. Dzisiejszy dzień jest moim ostatnim dniem w blogsferze, ostatnim dniem dla obu blogów.

I padnie pewnie pytanie - dlaczego? Wiem, że chcecie odpowiedzi, więc ją wam dam, proszę, o uważne przeczytanie.

Już jeden blog - a co tu mówić o dwóch - to wielka odpowiedzialność. Przynajmniej dla mnie. Zżerały mnie wyrzuty sumienia, jeśli zbyt długo nie dodawałam parta, czy rozdziału. A nie miałam czasu pisać - szkoła, nauka, to wszystko robi swoje. + w tym roku szkolnym mam dużo więcej zajęć pozalekcyjnych, czasami wracam do domu przed 18, wtedy mam tylko czas na przygotowanie się do szkoły, a później marzę tylko o łóżku i jakimś dobrym filmie, serio. Komputer włączam tylko żeby zobaczyć co się w świecie dzieje - bywa, że na bloggera nie zaglądam wcale.

Pisanie, choć jest przyjemnością, zabiera dużo czasu. Jestem perfekcjonistką; potrafię napisać pięć stron, po czym usunąć je stwierdzając, że nie mają sensu. To takie błędne koło.

Czasami jednego dnia potrafiłam napisać sześć stron, drugiego jedną, a trzeciego, czwartego, piątego czy szóstego - nic. Moja wena jest kapryśna. Przychodzi i odchodzi kiedy chce. Szczerze, mam jej dość.

I jakby nie patrząc - pisanie partów, opowiadania nie daje mi już tyle przyjemności co wcześniej. Wypaliłam się. Mam pomysły, ale żadnych chęci, aby je realizować. Po prostu mi się nie chce. Jestem człowiekiem i też popełniam błędy.

Poza tym... wierzcie mi lub nie, ale blogger już nie jest taki sam jak wcześniej. To miejsce się zmieniło. Kiedyś było tutaj pełno świetnych blogów, pełno opowiadań, historii, partów, naprawdę było co czytać. Nieraz nie nadążałam i całą niedzielę spędzałam na nadrabianiu tego, czego nie zdążyłam przeczytać. Teraz? Czasami mijają dwa tygodnie, a nikt nic nie dodaje. Dlaczego? Bo szkoła.

Nie ma tutaj już wielu dziewczyn, które były moją motywacją. Nie ma Agi, Xeni, Kasi, Marty, i innych, za którymi tęsknię. Są jednak Edyta, Zuzka, Acia, Julka i za to bardzo im dziękuję, bo choć nie komentowałam, to czytałam i... i to w pewnym sensie one mnie tutaj trzymały bo „skoro one mogą, to dlaczego ja nie?” nie, nie słuchajcie mnie.

Dużo osób przestało oglądać Violkę, a co za tym idzie - pisać. Ja nadal oglądam, nadal jestem V - lover, ale nie widzę już żadnego sensu w pisaniu.

Sami na pewno zauważyliście ile komentarzy jest pod postami. Kiedyś potrafiło ich być 80 - razem z moimi odpowiedziami, a teraz? 10, 20, 30 max. I tak jak napisał jeden anonim na moim asku - „[...] liczba komentarzy drastycznie spadła? Przecież w minionym roku też była szkoła.” Miał on rację. Wiele osób nie komentuje właśnie przez szkołę, ale wiele osób już nie czyta, wielu po prostu nie ma.

Nie ma się co rozwodzić. Wypadałoby wypisać jakieś statystyki - ale po co to komu? Sami widzicie ile jest obserwatorów, ile wyświetleń, postów, komentarzy. Zresztą, to nie o to tutaj chodzi. Chodzi o sam fakt, że tutaj byliście i czytaliście, choć czasami na to nie zasługiwałam. Nie będę wypisywać tutaj wszystkich osób, bo przewinęło się was tutaj tyle, że na bank kogoś bym pominęła, a tego nie chcę. Dziękuję tym, którzy byli od początku i są nadal, tym, którzy dołączyli trochę później oraz tym, którzy przyszli i odeszli z sobie tylko znanych powodów. Dziękuję za wszystkie komentarze, motywujące słowa, które zachęcały mnie do pisania. Dziękuję za wszystko.

Z bloggera odchodzę, to prawda, ale nadal będziecie mogli znaleźć mnie na asku, na gg. Stamtąd też na pewno kiedyś zniknę - może za tydzień, miesiąc, może pół roku, tego nie wiem. Jak będzie z coverami? Tego też nie wiem. Wszystko wyjdzie w praniu.

Żegnam się z wami cytatem z jednej z piosenek z serialu „Nauczyłam się powiedzieć żegnaj”. Jakoś tak mi pasuje do sytuacji. Wiedzcie, że ciężko pisało mi się ten post. Takie rzeczy zawsze przychodzą ciężko.

A teraz mam do was jedną, ostatnią prośbę. KAŻDY kto czytał, a nie komentował, niech skomentuję teraz. Chociaż jednym słowem, chociaż kropką. Tylko tyle.

Dziękuję wam za wszystko. Nigdy was nie zapomnę, kocham was <3

BLOG ISTNIAŁ DOKŁADNIE 1 ROK, 3 MIESIĄCE I 11 DNI.