Falba "Mimo nas"

 
     Tym  razem postanowiłam naskorbać coś o aktorach. A jako, że Falbę kocham... no, kocham - są więc oni. Mam nadzieję, że wam się spodoba, chociaż ja, jak to zwykle, nie jestem zadowolona xd Zapraszam do czytania i komentowania, kocham was!

---

 

Czasami przyjaźń potrafi zmienić się w miłość. A wiesz co? Powstałe wtedy uczucie nie może być przez nic zburzone. Związek, który buduje się – tak jak inne, ale jednak inaczej – od podstaw, od zaufania, jest trwalszy. Silniejszy. Tym bardziej, jeśli dodatkowo ugruntowany przez trudne wydarzenia.

Chcesz poznać historię właśnie takiego związku? Związku, który wcale nie był taki kolorowy, jakby się mogło wydawać?

Możemy zaczynać?

hay en mi corazon una inquietud

hoy te veo tan distante

- Wyglądasz przepięknie – rzucił, kiedy podeszła bliżej.

Uniosła brwi. – Jak zawsze. Nie podlizuj się.

- Oj, no taka prawda. Masz niesamowity talent do… wiesz, do dopasowywania kolorów do siebie, fasonów i tak dalej…

- Puknij się w czoło, Facu. Przecież wiesz, że stylistki to wybierały. Mów lepiej, czego chcesz.

Podrapał się po głowie.

- Dobra. Masz mnie. Potrzebuję chyba jeszcze jednej próby. Wiesz, nie chcę źle wypaść. A jak mi źle pójdzie, to automatycznie tobie też. Znasz chyba tą zależność.

Zmarszczyła czoło i zmrużyła oczy, spoglądając na niego podejrzliwie.

- Która scena?

- Aaa. No ta… wiesz, zaraz po tym, jak Maxi i Naty się godzą. Pamiętasz, on wtedy przekręca czapkę i tak do niej podchodzi…

Przymknęła powieki i jęknęła ze zrezygnowaniem. – Facu. Kiedyś cię skrzywdzę, obiecuję.

 - Ej no, ja po prostu nie chcę, żeby nam źle poszło…

- Pójdzie nam doskonale! – Przerwała mu. – Nie musimy ćwiczyć tej sceny pięćdziesiąt razy, idioto. A znając życie, to i tak zrobisz coś źle, żeby tylko to powtarzać w nieskończoność. Inni potrafią nakręcić pocałunek w dwóch, maksymalnie trzech ujęciach, a my co najmniej dziesięć potrzebujemy. Brakuje ci całowania?

Przybliżył się do niej. – No trochę. Czuję się taki niespełniony… No Alba, no.

- Aj, idź mi stąd. Potrzebuję ciszy i spokoju. – Gniotła nerwowo w ręce kratkę ze scenariuszem. – Nie umiem jeszcze swojej roli, więc nie zawracaj mi głowy całowaniem. O, chyba cię wołają. Idź stąd już. No rusz się, Facu.

Spojrzał nad nią spod byka. – Ale później mi to wynagrodzisz.

- Porozmawiamy o tym. Idź sobie. Ej no, idź.

Pocałował ją w policzek. – Nie wymigasz się. I idę tylko dlatego, że teraz moja kolej, jasne?

- Jasne, no idź już. No już mnie całowałeś! Facu, idź.

- Zapamiętam to sobie, mała.

- Nie jestem mała!

- Słyszałem to już. Wiesz, niby wzrost się nie liczy, no ale…

- Facu! – Popchnęła go. – Idź mi stąd. No idź!

- No dobra, idę, księżniczko, już idę… nie denerwuj się tak.

Odszedł, zanim zdążyła mu w tym pomóc.

hay algo que me aleja de tu amor

de repente tu cambiaste

Wiesz, że wszystko byłoby dobrze? Przecież między nimi tak dobrze się układało. Nie widzieli świata poza sobą. Spędzali ze sobą całe dnie. Potrafili bawić się świetnie tylko w swoim towarzystwie. Nie potrzebowali nikogo więcej. Więc dlaczego to wszystko stracili?

Wszystko runęło… praktycznie przez nic. To była tylko głupia kłótnia. Słowa wypowiedziane z porywie emocji. Kłamstwa, których już nie mogli odwrócić (może to przez ich własną dumę?). Zbyt uparci, aby zrobić pierwszy krok. A po pewnym czasie, to wszystko jakby zniknęło. Jakby… nigdy ich nie było. Jakby nigdy się nie znali.

Jakby nigdy nie było tego wszystkiego; chyba ktoś po prostu wymazał całą przeszłość gumką.

Ołówek tak łatwo wytrzeć.

Ale niemożliwe, by z ich związkiem można zrobić to samo.

A jednak.

hoy insegura estoy

el estar sin ti se que me hara sufrir

- Czyli... nie jesteście już razem?

- A wyglądamy, jakbyśmy byli?

- Tylko spytałem, stary, ja…

- To nie pytaj. I najlepiej zostaw mnie w spokoju.

Już od dłuższej chwili siłowała się z drzwiami garderoby. Zatrzasnęły się – jak na złość. Ona to jednak miała szczęście. Jęknęła zrezygnowana.

- Halo, czy ktoś mnie słyszy? – Zawołała uderzając w drzwi. – No nie wierzę, że tutaj nikogo nie ma, no!

Spojrzała na zegarek; dokładnie za trzy… dwie i pół minuty miała być na planie. A reżyser nie znosił spóźnień – co to, to nie!

- Alba? – Dobiegł ją czyjś głoś zza drzwi.

O nie.

Nie on.

Znów jęknęła. – Żywy człowiek, który otworzy te cholerne drzwi i ocali mnie przed śmiercią? – spytała.

- Zatrzasnęłaś się, czy co?

- Nie! Tak sobie siedzę, bo nie mam nic ciekawszego do roboty. Wcale nie śpieszę się na plan, nie, skądże. Ty też masz dzisiaj wolne?

- Poczekaj moment, pójdę po kogoś…

- Ja mam dwie minuty, dziesięć sekund! – zaprotestowała. – Otwórz to, proszę cię, nie bądź taki!

Przez chwilę po drugiej stronie panowała cisza.

- Odsuń się od drzwi – powiedział po chwili.

- Co ty chcesz zrobić?

- Alba, odsuń się, mówię.

Stanęła bardziej z boku. Zagryzając ze zdenerwowania wargi, kilkanaście minut wcześniej tak perfekcyjnie umalowane przez makijażystki. Ale teraz miała to gdzieś. Tylko 90 sekund dzieliło ją od pewnej śmierci.

- Zabijesz się! – krzyknęła, kiedy trzeci raz coś uderzyło w drzwi od drugiej strony.

- Czekaj, już prawie.

I dopiero po szóstym z kolei podejściu drzwi otworzyły się hukiem, a ona w ostatnim momencie zdążyła się odsunąć. Przez moment stała jeszcze w miejscu przyglądając się chłopakowi, który z grymasem rozmasowywał obolałe ramię.

W pierwszym momencie miała ochotę podbiec do niego i rzucić mu się na szyję, ale… nie mogła. Nie po tym wszystkim.

Mieli być dla siebie obcy. Miało być tak, jakby nigdy nie byli razem, jakby to wszystko, co było między nimi, było tylko pięknym zwykłym snem. Mieli się ignorować. Już nigdy ze sobą nie rozmawiać – oczywiście jeśli nie było to konieczne.

- No dzięki – rzuciła, poprawiając w biegu włosy. – Zamknij jak możesz. Dziesięć sekund… już nie żyję.

Później wybiegła z pokoju, nie obdarzając go ani jednym spojrzeniem.

Nie powinni.

Osobno było im lepiej. Przynajmniej powinno. Nie krzywdzili się nawzajem. Nie sprawiali sobie bólu.

Ale kochali za mocno. ZBYT MOCNO.

anoche yo senti que me besaste diferente

y me quede sin saber que hacer

Każdy dzień spędzony z dala od niej był dla niego udręką. Ale wiedział, że nie mogą być razem. Że nie są sobie pisani. Że przeszłość jest nieistotna, a oni muszą żyć przyszłością, która jest najważniejsza. Nie chciał myśleć o tym, że spędzi z nią cały przyszły rok – w prawdzie z nią, ale jednocześnie i bez niej. Myśl, że nie będzie mógł do niej podejść, przytulić jej, złożyć pocałunku na jej bladych ustach, była okropna.

To tak strasznie bolało.

Ktoś kiedyś powiedział, że miłość to pojęcie nigdy niezdefiniowane. I wiesz co? Miał rację. Miał tą cholerną rację i chyba stwierdził to na ich przykładzie. Bo kochali się. Kochali się, choć nie mieli prawa być RAZEM.

Już szczerze wolał, aby ona do niego niczego nie czuła. Żeby chociaż wiedział, że to niespełniona miłość, która spotyka co drugą osobę. Ale tak nie było. Bo ona go KOCHAŁA.

A on kochał ją.

Choć to nie miało sensu.

yo te conozco y se que algo no anda bien

ven dime la verdad no quiero imaginar

que fue el beso del final

Siedziała na twardej kanapie w salonie, wpatrzona w telewizor w którym akurat leciał finał jej ulubionego programu, pożerając przy okazji całą miskę czipsów i tabliczkę czekolady. Nie chciała nawet myśleć ile to wszystko razem – nie licząc dwulitrowej coli – miało kalorii. Tak, powinna dbać o figurę. Ale w tym momencie miała to gdzieś.

Ktoś zapukał do drzwi. Podniosła się leniwie z sofy i szurając nogami wyszła na przedpokój. Otworzyła.

Stała przed NIM nieuczesana, z włosami sterczącymi na wszystkie strony, nieumalowana – bo w soboty wieczorem zazwyczaj nie miała takiej potrzeby – w szarym dresie poplamionym lodami, które wcześniej zjadła i ze źle zawiniętym bandażem na dłoni, który był dowodem na to, jak doskonale potrafi pokroić zwykły chleb.

- Facu – stwierdziła, mierząc go wzrokiem od góry do dołu. – Co tu robisz?

- Chciałem porozmawiać. Co, przyszedłem nie w porę?

- Sobota od osiemnastej w dół to zawsze pora dla mnie nieodpowiednia, ale wejdź. – Odsunęła się z wejścia.

Przekroczył – jakby z wahaniem – próg i za jej znakiem przeszedł do salonu. Szybko zabrała z fotela swoje ciuchy i rzuciła je na ziemię, po czym kazała mu usiąść, a sama usadowiła się z powrotem na sofie. – Coś konkretnego?

Przeniósł wzrok na nią. – Nie sądzisz, że powinniśmy jeszcze raz omówić to wszystko?

- Sądziłam, że nasz temat to temat skończony – mruknęła podciągając kolana pod piersi.

Westchnął i nie odpowiedział. Wpatrzył się w podłogę, jakby okruszki chrupek na niej leżące były czymś niesamowicie fascynującym.

- Przecież wiesz, że to nie ma sensu – dodała po chwili, tak cicho, że prawie nie było jej słychać.

Podniósł głowę. – Wiem.

- Więc po co to wszystko?

Wzruszył ramionami. – Bo nie wmówisz mi, że nic do mnie nie czujesz.

- Nigdy tak nie mówiłam – zaprzeczyła.

- To dlaczego nie możemy być razem? – zapytał.

Odgarnęła włosy z twarzy.

- Bo nie jesteśmy dla siebie. Nie pasujemy do siebie.

- Alba, słyszysz ty siebie? – prychnął. – Jak po tym wszystkim możesz tak mówić? Przecież to, co przeżyliśmy, było… było…

- Nieistotne – przerwała mu. – Facu, ja nie podjęłam tej decyzji sama. Oboje stwierdziliśmy, że to się nie uda.

- To były słowa wypowiedziane w porywie emocji, to nie była prawda. Nie wyobrażasz sobie, jak tego żałuję.

Przymknęła oczy.

Miała ochotę wstać z sofy, podbiec do niego, przytulić go i powiedzieć jak bardzo go kocha. Ale nie mogła. Oczywiście, że NIE MOGŁA.

Wstała.

- Nie będziemy tak rozmawiać. Wyjdź stąd.

Za jej przykładem, podniósł się.

- Nie rozumiem cię. Myślałem, że ci zależy.

- Nie będziemy tak rozmawiać – powtórzyła. – Nie chcę ciągnąć tego tematu.

- Ale powinnaś – zaprotestował. – Oszukujemy siebie samych, przecież dobrze o tym wiesz.

Westchnęła.

- Przestań już, to wszystko jest nieważne. Zapomniałeś, jak mieliśmy się traktować? Mieliśmy udawać, że się nie zauważamy. Mieliśmy się ignorować. Miało być tak, jakby nic nigdy się nie wydarzyło. Dlaczego to wszystko psujesz?

Zaśmiał się gorzko. – Ja psuję? Psuję tym, że chcę wszystko naprawić?    

- Tak, właśnie o tym mówię. Czego w tym nie rozumiesz?

- Wszystkiego. Ja zawsze starałem się zrobić wszystko, żeby było jak najlepiej. To TY miałaś nasze sprawy gdzieś, Navarro.

Milczała przez chwilę. – Zaczynasz mówić do mnie po nazwisku. Już ci nie zależy?

Zbliżył się do niej.

- Wiesz co? Zależy mi. Ale zależy mi na mojej Albie. A jej już nie ma. Zamiast tego jesteś ty. I już nie mam pojęcia, co o tobie myśleć.

- To nie myśl nic! – Podniosła głos. – Skoro już ci najwyraźniej przeszło, to po co zaprzątać sobie głowę kimś tak bezwartościowym jak ja?

- Myślisz, że tymi słowami wzbudzisz we mnie jakiekolwiek poczucie winy? Mylisz się. Bo ja nie czuję się winny. Zawsze się starałem. ZAWSZE.  Ale ty nie zauważałaś połowy tego, co dla ciebie robiłem, ile dla ciebie poświęcałem.

Zaśmiała się.

- Więc mówisz mi, że to moja wina?

- Tak, to właśnie powiedziałem.

- A racji nie masz ani trochę. Możesz sobie gadać, ale prawda jest taka, że widziałam jak się starasz… choć właściwie nie miałam na co patrzeć, bo to było minimum jakiego wymaga związek. Podaj mi chociaż jeden przykład z tak wielu twoich niesamowitych poświęceń. No słucham cię.

Prychnął.

- Nie muszę podawać ci przykładów. Ty sama doskonale powinnaś to wiedzieć.

- Ale nie wiem. Bardzo mi przykro.

- Widocznie jesteś zbyt głupia, by to zrozumieć.

Zmrużyła oczy. – Nie mów tak o mnie.

- Bo co? Ty nie liczysz się ze mną, a ja mam liczyć się z tobą?

- Przyszedłeś tutaj żeby się wykłócać, choć i tak dobrze wiesz, że ja mam rację? W takim razie możesz już wyjść.

- Przyszedłem tutaj, żeby się pogodzić, ale z tobą nie da się rozmawiać! – Podniósł znacznie głos. – Jesteś głucha na wszystkie słowa. Nie jesteś pępkiem świata dziewczyno! Nie jesteś najważniejsza, pogódź się z tym.

- A ty nie jesteś żadnym pieprzonym królewiczem, któremu wszystkie dziewczyny rzucają się do stóp przepraszając i błagając o przebaczenie! Uważasz się za nie wiadomo kogo!

- Ale przynajmniej się staram i nigdy nie zrobiłem niczego, czego miałbym teraz żałować.

- Nie zrobiłeś? – zaśmiała się. – A przez kogo to wszystko? Przez kogo teraz się tak kłócimy?

- Przez ciebie! Bo nie potrafisz zrozumieć, że nie wszystko kręci się wokół ciebie. I nic do ciebie nie dociera!

Ruszył w kierunku drzwi.

- I po co tutaj w ogóle przyszedłeś? Jeżeli myślisz, że wskórasz cokolwiek, to jesteś w wielkim błędzie!

- Sam nie wiem. Ale to nie zmienia faktu, że to wszystko twoja wina! – Otworzył drzwi. – Starałem się, ale nie będę wiecznie za tobą latał.

- I nie lataj! – krzyknęła. – Wcale cię nie potrzebuję! Nigdy cię nie potrzebowałam!

Odwrócił się w jej stronę.

- Szkoda, że mówisz to tak późno. Może wtedy nie fatygowałbym się na drugi koniec miasta praktycznie każdej nocy, kiedy zatęskniło ci się za domem. Może nie siedziałbym przy tobie po kilka godzin i nie mówił tego wszystkiego, co mówiłem. Może nie robiłbym nic. Może nawet bym się w tobie nie zakochał.

Czuła jak w jej oczach zbierają się łzy. Ale nie mogła się rozkleić. Nie teraz, Nie przy nim.

- Jesteś najgorszą osobą, jaką w życiu poznałam – zarzuciła mu. – Idź stąd. Wynoś się!

Odwrócił się i odszedł, nawet na nią nie spoglądając.

Dopiero kiedy zniknął za rogiem, coś w niej pękło. Wybuchła głośnym płaczem.

Ktoś do niej podszedł.

- Chodź do mnie. – Poznała głos Lodoviki, która mieszkała naprzeciw niej. – Nie będziesz teraz sama. Zostaniesz u mnie. No chodź. – Wytarła jej łzy z policzków i objęła ją ramieniem. – Wszystko będzie dobrze, nie płacz. Samu, zamknij jej mieszkanie i przynieś mi klucze. Dzięki. Choć, Alba. Już spokojnie.

Zaprowadziła ją do swojego mieszkania. Posadziła na kanapie i przykryła ją kocem, a sama usiadła obok.

- Dlaczego ja? – wyjąkała, przełykając łzy.

Patrzyła na nią przez moment. Ale nie wiedziała co powiedzieć. Zamiast tego przyciągnęła ją do siebie i przycisnęła do swojego ramienia, pozwalając, by jej najlepsza przyjaciółka moczyła łzami jej nową koszulkę.

- Jestem przy tobie – odezwała się w końcu. – Wszystko się ułoży, zobaczysz. Musicie dać sobie trochę czasu.

- Nnie… ja… jja… nnie, ja…

- Cichutko, Albitka. Żaden chłopak nie jest godny twoich łez. Uwierz mi, nie warto wypłakiwać sobie oczu z jego powodu. Już, uspokój się.

Miała przyjaciółkę. Osobę, której mogła powiedzieć WSZYSTKO. Która zawsze potrafiła ją wysłuchać. Która nigdy niczego nie udawała.

Ale potrzebowała JEGO.

Choć nie mogła się do tego przyznać.

no se por que ha cambiado tu actitud

ojala que todo sea un error

NIKT NIGDY NIE ZROZUMIE, JAK BARDZO GO KOCHA. NIKT NIE DOWIE SIĘ CO CZUJE, MUSZĄC SPĘDZAĆ CZAS BEZ NIEGO I OSZUKIWAĆ SAMĄ SIEBIE, ŻE WCALE GO NIE POTRZEBUJE.

Dzieliło ich tylko kilka centymetrów. Ich usta były tak blisko… Ich oczy się przyciągały, WOŁAŁY do siebie, ale to nic nie dało. Już prawie mieli połączyć się w pocałunku. Brakowało już tak niewiele.

Odsunęła się w ostatnim momencie.

- Cięcie. – Ciszę przerwał głos reżysera. – Alba, co się z tobą dzieje? – Podszedł do niej zdenerwowany. – Przypominam, że nie jesteście jedynymi, którzy dzisiaj mają coś zagrać, więc, z łaski swojej, zrób to jak należy.

Spojrzała na niego i chciała coś odpowiedzieć. Ale otworzyła tylko usta, a z jej ust nie wydobył się żaden dźwięk. Nie miała na to siły. Zamiast tego tylko odwróciła się i odbiegła, nie zważając na wołania jego, jak i reszty aktorów.

- Pokłóciliśmy się. Delikatnie mówiąc – mruknął Facundo, pocierając ze zdenerwowaniem czoło.

- Bądźcie tak mili, i oddzielajcie życie prywatne od zawodowego, co? Candelaria, Martina, Lodovica, przed kamery! Kręcimy scenę w domu Violetty, pośpieszcie się, nie mamy całego dnia!

Wiesz, że chciał za nią iść? Chciał ją przytulić i powiedzieć, że to, co w ostatnim czasie się między nimi działo, jest nieważne, i że mogą zacząć zupełnie od nowa.

Ale nie mógł.

Bo to chyba zbyt bardzo bolało.

no quiero comprobar que te perdi

ni que nuestro amor se acabe

- Miłość jest głupia – stwierdził wyrzucając niedopałek papierosa przez okno.

- Ty jesteś głupi.

- Dzięki. Od razu mi lepiej.

- Ma nie być ci lepiej. Masz czuć się tak, jakbyś właśnie popełnił największy błąd w swoim życiu. Masz sobie wyrzucać, że zaprzepaściłeś to wszystko, nawet jeśli to nie była tylko twoja wina. Masz uważać siebie za największego debila na świecie, który nie robi nic, żeby odzyskać dziewczynę, którą kocha całym sercem, i która kocha jego. Masz żałować każdego złego słowa jakie do niej i o niej wypowiedziałeś. Masz zachodzić w głowę co możesz zrobić, żeby ci wybaczyła. Masz pamiętać o tym, że bez niej jesteś nikim i nic nie znaczysz, bo tylko ona nadaje twojemu życiu sens.

- Robię to każdego dnia.

- A jakoś nie widać efektów. Bo nadal jesteś idiotą, który myśli, że wszystko samo się zrobi. A tak nie będzie. Jak się nie ogarniesz i nie ruszysz tyłka sprzed tego telewizora, to nic się nie zmieni, a ty już do końca będziesz żył ze świadomością, że nie zrobiłeś wszystkiego co tylko mogłeś, żeby ona do ciebie wróciła.

„jestem największym debilem na świecie” wyrzuca z siebie

„wiem” odpowiada

„ale cię kocham”

„ostatnio brzmiało to trochę inaczej”

„bo byłem głupi”

„nadal jesteś” przypomina mu

„wiem. ale cię kocham” powtarza

„mam wielkie prawo ci nie wybaczyć”

„no masz. ale przemyśl to”

milczy przez chwilę

„ale nie chcę być z tobą”

„nie wierzysz w to co mówisz”

„masz rację. ale to nie ma sensu”

śmieje się, jednak smutno

„w to też nie wierzysz”

„zbyt dobrze mnie znasz”

„wiem. i zbyt bardzo cię kocham”

„nie wpadłeś na to sam”

„ktoś mi w tym pomógł”

„muszę mu podziękować”

„co to znaczy?”

znów milczy

„sama nie wiem”

„tak czy nie?” pyta

dziwi się

„co: tak czy nie?”

„nie udawaj, że nie wiesz o co mi chodzi”

„mogę nie wiedzieć. ostatnio powiedziałeś, że jestem głupia”

„wiesz, że tak nie myślę”

„ty w ogóle nie myślisz” zarzuca mu

„tylko o tobie”

„twierdziłeś, że jest inaczej”

„przestań. tak czy nie?”

milczy kolejny raz już

„niech będzie”

„co: niech będzie?”

„tak”

„tak?”

„przecież mówię”

„kocham cię”

„wiem”

„nie odpowiesz, że ty mnie też?”

„musisz odpokutować”

„dla ciebie wszystko” już się zmienia

„słyszałam już to. a później znów mówiłeś co innego”

„to już nieważne. byłem głupi”

„nadal jesteś” znów powtarza

„z miłości do ciebie”

„nie wiem czy to dobrze”

„jasne, że tak”

„nie zrób już nic głupiego”

„nie zrobię” obiecuje

„mam nadzieję”

„nadzieja…”

przerywa mu

„nie waż się nawet”

„przepraszam. kocham cię”

„ja ciebie też”

„już odpokutowałem?” dziwi się

„jeszcze nie. jestem po prostu dobra”

„najlepsza”

„wiem”

„kocham cię”

„mówiłeś”

„wiem”

„skończmy już”

uśmiecha się

„dla ciebie wszystko”

oigo una voz que se onde en mi

que me vuelve a repetir

lo que no quiero oir

- Jesteście razem? – spytała Cande, podchodząc do nich.

- Nie. Osobno. Nadal się nienawidzimy. Prawda, skarbie?

- On ma rację, Cande. Jesteśmy największymi wrogami.

- Powoli przestaję was rozumieć.

- Ich się NIE DA zrozumieć – odezwał się Jorge, idąc w ich kierunku. – Po prostu się nie da.

- Już się przymknij, idioto.

- Ja się bardzo cieszę, że znów jesteście razem. Wasza kłótnia była dołująca. No ale wiecie, każdy związek…

Już nie wysłuchał go do końca, ale chwycił ją za rękę i odciągnął na bok, z dala od natarczywych spojrzeń swoich przyjaciół.

- Wiesz, że cię kocham? – spytał, już kolejny raz.

Uśmiechnęła się i dotknęła jego policzka. – Wiem. Też cię kocham. Ale… - zamilkła na chwilę, nastawiając uszu – reżyser nie sądzi tak samo. Musimy już iść. – Pociągnęła go za rękę. – Chodź.

- Nie chce mi się tam iść – mruknął.

- Mi też. Ale musimy. No chodź no.

Z jękiem dał się jej zaciągnąć przed kamerę.

Ale, tak naprawdę, mógł za nią iść wszędzie. Bo kochał ją najbardziej na świecie.

Już na zawsze.

hoy insegura estoy

el estar sin ti, se que me hara sufrir

Bo miłość, która jest MIMO WSZYSTKO, jest miłością najpiękniejszą.

Wiedziałeś o tym?

    

    *piosenka wykorzystana w opowiadaniu to "El beso del final" Christiny Aguilery

    * przepraszam, czcionka jest głupia i trochę zwariowała