Marcesca "Dla ciebie wszystko"

Oficjalnie przedstawiam wam najgorszego parta w całym swoim życiu! Wiecie, ja to chyba NIGDY nie napiszę mojej ukochanej Marcesci jakoś porządnie. Jak się człowiek stara, to nie wychodzi, znacie to, nie? :') Niemniej zapraszam do czytania i komentowania i dziękuję Wam za wszystko, uwielbiam was! <3

---

     Nikt nie wiedział co przeżywa każdego dnia, kiedy uświadamia sobie, że to przez niego. Że to z jego winy jej już nie ma. Że nigdy nie wróci… bo mógł wtedy coś zrobić. Przynajmniej spróbować ją uratować, może by się udało, może wtedy jeszcze by żyła, ale on? Myślał o sobie, tylko o tym, aby jemu się udało, aby to on przeżył. Nie pomyślał tylko, że życie bez niej nie będzie już takie samo. Że może lepiej byłoby, gdyby zginął razem z nią. I wtedy już zawsze byliby razem. Ale uświadomił to sobie zbyt późno. Nie mógł już cofnąć czasu. Teraz musi żyć ze świadomością, że nie zrobił niczego by uratować osobę, która była dla niego najważniejsza na świecie.

     Budzi się w środku nocy, zlany potem, z sercem bijącym w przyśpieszonym tempie. Siada na łóżku, urywając krzyk, który przedarł nocną ciszę. Oddycha szybko.

     Śpiąca obok niego dziewczyna otwiera gwałtownie oczy. Czym prędzej podnosi się do pionu. Chwyta jego zapłakaną twarz w dłonie i odwraca go w swoją stronę.

     - Cichutko – mówi ocierając jego łzy, choć sama ma ochotę dać upust emocjom. – Nie płacz, skarbie. Jestem przy tobie, wszystko dobrze.

     Przełyka wielką gulę w gardle i w rozpaczliwym geście dotyka jej policzka.

     - Nie zostawiaj mnie… - szepcze drżącym głosem.

     - Jestem tu – powtarza. – Zawsze będę. Rozumiesz mnie? Kochanie, nie płacz, nie odejdę, nigdy.

     Z jego gardła wydobywa się głośny szloch, ręce trzęsą się. Pomaga mu się położyć, zakrywa go kołdrą. Przykłada rękę do jego piersi. – Uspokój się, Marco. Proszę cię, musisz się uspokoić. Błagam cię, słońce.

     Pochyla się nad nim, gładząc go po szorstkiej twarzy i dając poczucie bezpieczeństwa. Przy niej jego oddech się uspokaja, płacz cichnie. Kładzie się obok niego, obejmując go ramieniem. Przyciąga ją do siebie i opiera jej głowę o swoją klatkę piersiową.

     - Kocham cię – mówi cicho.

     Jest wszystkim co ma. Żyje dzięki niej, żyje dla niej. Ona nadaje jego życiu sens. Bez niej byłby nikim. Bez niej nie dałby rady. Bez niej już by go nie było.

     Tak naprawdę, nie widział już sensu. Minęło już tyle czasu, a on nadal nie potrafił powrócić do swojego dawnego życia. Bo bez niej już nic nie było takie samo. Nauczył się żyć bez niej. Ale to nie dawało mu szczęścia. Wyrzuty sumienia zżerały go od środka i nie pozwalały normalnie funkcjonować.

     Drzwi pokoju otwierają się. W progu staje Francesca.

     - Przestań! – woła, patrząc na niego. – Przestań, Marco, przestań! – Podbiega do niego i klęka naprzeciw. – Przestań – powtarza, tym razem ciszej. – Nie rób mi tego. Proszę cię, nie rób. Ja sobie bez ciebie nie poradzę. Ja cię potrzebuję! Nie możesz tego zrobić. Błagam, zacznij żyć! Ja cię kocham, kocham cię, słyszysz? Jesteś mi potrzebny. – Chwyta jego rękę i przykłada ją do jego piersi. – Czujesz to? Ono bije, ono nadal bije! Ono chce, żebyś ty żył, daje ci tą szansę, wykorzystaj ją! Zrób to dla siebie, zrób to dla mnie, jesteś moim życiem, Marco! Nie możesz mnie tak skrzywdzić, nie możesz mnie zostawić – jej głos zamienia się w szept.

     Patrzy na nią zbolałym wzrokiem.

     - Ono nie jest moje – odpowiada cicho. – Nie należy do mnie, nie powinienem go mieć. To jej serce, tylko jej, nie powinienem go dostać, należy do niej, tylko do niej.

     - Nie! Ono teraz jest twoje, żyjesz dzięki niemu, zrozum to! Masz w sobie cząstkę swojej siostry, ale należy do ciebie, służy tobie!

     - Nie zasługuję na nie – szepcze.

     - Nie mów tak. – Z jej oczu wypływają łzy. – Zasługujesz bardziej niż ktokolwiek inny. Zrobiłeś wszystko co mogłeś, wszystko! To twoja nagroda, możesz żyć, wykorzystaj to!

     Nie odpowiada. Patrzy tylko na nią i kciukiem ociera łzy z jej policzków. Zrezygnowana opiera czoło o jego pierś. I płacze głośno.

     - Co mam zrobić? – pyta zrozpaczona. – Co mam zrobić, żeby ci pomóc? Powiedz, a ja to zrobię. Wystarczy, że powiesz.

     Nie spuszcza z niej wzroku. Tak bardzo nie chce żeby cierpiała, bo przecież kocha ją nad życie. Ale to zbyt ciężkie. Otwiera usta, chce coś powiedzieć, ale udaje mu się to dopiero za czwartym razem.

     - Zniszcz go – mówi.

     Patrzy na niego, nie rozumiejąc jego słów. – Zniszcz go? – powtarza.

    - Tego, który to zrobił – ciągnie. – Zniszcz go – powtarza. – Zabij. Niech cierpi.

     Zszokowana nie potrafi wypowiedzieć żadnego zdania. Nie wie co robić. Nie potrafi zebrać myśli. Czuje się bezradna.

    - Zrobisz to? – pyta, patrząc na nią z nadzieją.

     Mija chwila, zanim odpowiada.

     - Tak. – Kiwa głową. – Zrobię. Dla ciebie wszystko.

     W życiu złożyła wiele obietnic. Kilka nic nieznaczących, kilka ważniejszych, które musiała spełnić mimo wszystko. Czuła się dumna wiedząc, że ludzie mogą na niej polegać. Że nigdy nie zawodzi ich zaufania. Że zawsze robi to, co obiecuje.

     Tym razem też miało tak być. Obiecała mu coś. I słowa zamierzała dotrzymać. Bo w miłości nie ma granic.

     Ale nie wiedziała jak to zrobić.

     Do czasu.

     Siedzi naprzeciw Niego. Ma przed sobą człowieka, który zniszczył życie jej największej miłość i sprawił, że stoczyła się ona na samo dno i nikt ani nic nie mogło jej pomóc.

     Tak naprawdę, nie chciała tego robić. Ale musiała. Bo obiecała.

     Chwila nieuwagi podstarzałego strażnika przysypiającego na stojąco po kilkunastu godzinach pracy wystarczyła, by mogła wstać z krzesła i w nagłym przypływie adrenaliny rzucić się na skazańca, który niczego z jej strony nie podejrzewając, wpatrywał się w ścianę.

     Chwyta rękami jego szyję i z całej siły przyciska go do podłogi, hamując dostęp do powietrza. Ktoś próbuje ją odciągnąć, ale nie pozwala na to. Nie wie co w nią wstąpiło. Ale musi dokończyć to, co zaczęła. Sprawiedliwości musi stać się zadość.

     Ktoś chwyta ją za ramiona i ciągnie do tyłu tak, że upada na ziemię. Podnosi głowę.

     Leży na ziemi. Nie rusza się. Jego twarz jest sina, na szyi widnieją ślady jej szczupłych palców.

     Uśmiecha się. Dotrzymała obietnicy. Zabiła. Zabiła człowieka. Ale wiesz co? Nie żałowała

     Bo on już na zawsze zabił jej Marco.

     - Kocham cię! – woła, próbując wyrwać się z uścisku tęgiego mężczyzny. – Kocham cię, Marco, kocham cię!

     Podbiegłby do niej, gdyby nie wysoka siatka oddzielająca ich. Chwycił rękami grube druty, chcąc być najbliżej niej.

     - Jesteś moim życiem, skarbie! – Chce teraz podbiec i przytulić ją. Ale nie może. – Kocham cię! Zobaczysz, wszystko będzie dobrze!

     Później jego też ktoś odciąga, i traci ją z oczu. Zanosi się głośnym płaczem, głośnym, jak jeszcze nigdy, bo uświadamia sobie, że znów stracił jedną z najważniejszych osób w swoim życiu, i znów ze swojej winy. Ale tym razem mógł tego uniknąć.

     Wpatruje się w niego z drugiego końca długiego stołu. Nie płacze – chyba już zabrakło jej łez. Wie, że teraz musi ponieść karę. Że jej życie już nigdy nie będzie takie jak wcześniej. Że odebrała życie żywemu człowiekowi. Jeśli tego kogoś można nazwać człowiekiem. I choć czuje, że zrobiła dobrze, to to boli. Rozrywa jej słabe serce na miliony kawałków. Bo już nic nie będzie jak wcześniej. Nic.

     Zrywa się z krzesła i biegnie do niego, zarzuca mu ręce na szyję i przywiera do niego całym ciałem. Wybucha płaczem, moczy mu ubranie. Przyciska ją do siebie z całej siły, chce uchronić ją przed całym złem tego świata. Wie, że to nie jej wina. Że winny jest tylko on. Ona chciała dobrze. Chciała mu pomóc. I pomogła. Ale przy okazji zaszkodziła samej sobie.

     Upadają na ziemię, nie zważając na słowa strażnika, który każe im się od siebie odsunąć. Płaczą oboje, pragnąc swojej bliskości. Tak bardzo pragną tylko siebie.

     - Francesca… - szepcze drżącym głosem. – Francesca… kocham cię. Kocham cię, kocham cię – powtarza jak mantrę. – Kocham cię, kocham cię. Dziękuje, kochanie. Kocham cię.

     Patrzy na niego przez łzy i łączy ich usta w namiętnym pocałunku dwojga nieszczęśliwych kochanków. Całują się długo, łapczywie, a kiedy odsuwają się od siebie, ich oddechy są nierówne, szybkie, chcą więcej. Ale wtedy ktoś ich rozdziela i wyprowadzają ją z ciemnego pokoju.

     Wtedy żadne z nich jeszcze nie wie, że widzą się po raz ostatni.

     Długo się nad tym zastanawiał. Nie miał już wątpliwości. Wiedział co robić.

     Ona mu pomogła. Skrzywdziła… pozbyła się osoby, która zraniła jego. Która sprawiła, że cierpiał. Teraz on musi pomóc jej. On musi odegrać się na osobie, przez którą cierpi ona, przez którą jest Tam, przez którą dla niej już nic nie będzie takie jak wcześniej.

     Musi zabić.

     Siebie.

     Och, to takie proste.

     Nie waha się, bo przecież dlaczego? To jedyne rozsądne wyjście z tej sytuacji, która już zaszła za daleko.

     Bierze do ręki kilkanaście tabletek. Jest zbyt wielkim tchórzem by zrobić to w sposób, na jaki zasługuje. Boi się. Boi się bólu. Woli zrobić to inaczej.

     A niedługo później już go nie było.

     Zniknął.

     Na zawsze.

     Ona została sama.