Fedemila "Szczesliwy"

Jest i kolejny. Mam cichą nadzieję, że wam się podoba ^^ Jest was mniej niż wcześniej, ale byłam an to gotowa, spodziewałam się tego. Dziękuję jednak z całego serca tym osobom, które są nadal, kocham was <3

---

     

     Cisza, która zakłócana była tylko uciążliwym bzyczeniem muchy zaraz koło jej ucha. Milczenie, którego żadne z nich nie mogło i nie chciało przerwać. Słowa, które kłębiły się w jej głowie, a którym nie pozwalała wydostać się na zewnątrz, bo nie wiedziała, czy nie byłyby odpowiednie. Strach, który czuła już od kilku miesięcy, bezustannie, każdego dnia. Nadzieja, która mimo wszystko była, choć może lepiej byłoby, gdyby znikła, bo przecież była nadzieją złudną.

     Usiadła na sofie obok chłopaka. Jak zwykle, wpatrywał się w śnieżnobiałą ścianę naprzeciw siebie. Nie zwrócił na nią uwagi. Nie poruszył się. Nie odezwał. Nawet nie mrugnął. Zero reakcji. Jak zawsze, zresztą.

     - Jak się dzisiaj czujesz? – spytała. Nie odpowiedział. – Wyglądasz dobrze. Nic cię nie boli? – Dotknęła jego dłoni. – Dzisiaj jest zimno. Nawet deszcz przed chwilą zaczął padać. Chcesz zobaczyć? – Cisza. – Rozumiem. Może później. – Podniosła rękę do jego policzka. – Pójdę do kuchni zrobić kolację. Gdyby coś się działo, gdybyś źle się poczuł, to mnie wołaj, dobrze?

     Czekała jeszcze moment – miała nadzieję, że usłyszy jakieś słowo z jego ust, albo choćby zobaczy jak twierdząco kiwa głową. Ale nie usłyszała. Nie zobaczyła.

     Z bólem podniosła się z sofy i rzucając w jego stronę ostatnie spojrzenie, wyszła z salonu.

     Postawiła krzesło obok jego fotela bujanego i wzięła do ręki album ze zdjęciami.

     - Zobacz – powiedziała, otwierając go na pierwszej stronie. – To z naszych pierwszych wakacji w Barcelonie. Pamiętasz? – Cisza. – Musisz pamiętać, Federico. Tego nie mogłeś zapomnieć. – Przewróciła stronę. – A to ze ślubu mojej matki. Ty mnie tam zaciągnąłeś. Wcale nie chciałam iść. – Wzruszyła ramionami. – Tutaj jest ostatni występ w szkole. Są wszyscy, widzisz? – Jakby zdawało jej się, że na moment spojrzał na zdjęcie. – Zupełnie wszyscy. Przyjechali specjalnie, żebyśmy mogli się razem spotkać. Słyszysz? – Znów ta przerażająca cisza i wzrok wbity w obraz za oknem. – Nie mogłeś tego zapomnieć – już szepce. – Nie mogłeś, kochanie. Błagam, nie rób mi tego.

      Ale on nie odpowiada. Znów. A to boli. Tak strasznie mocno boli.

     - Obiecuję, że to wróci – ciągnie. – Przejdziemy przez to razem, skarbie. Będę przy tobie.

Była już od kilku miesięcy codziennie, niezmiennie, trwała przy nim cały czas. Poświęciła dla niego wszystko. Bo go kochała. A dla miłości była w stanie zrobić wiele. Jeśli nie wszystko.

     - Jaki chcesz smak? – Zajrzała przez szybkę. – Morelowy czy jagodowy? – Spojrzała na niego. Spoglądał pustym wzrokiem w jakiś punkt gdzieś w oddali. Nie odpowiedział. – Dwa morelowe proszę – zwróciła się do sprzedawcy.

     Mężczyzna uśmiechnął się, a po chwili podał jej dwa lody w rożku. Podziękowała, wsadziła jednego w rękę chłopaka, chwyciła go pod ramię i pożegnawszy się, razem z nim odeszła.

     Zaprowadziła go do parku, po drodze kilka razy poprawiając mu loda w ręce i nakłaniając do jedzenia, co rzeczywiście robił.

     Usiedli na jednej z ławek. – Ale ciepło. Jedz szybciej, bo słońce grzeje i zaraz ci się lód roztopi. – Podciągnęła kolana pod piersi i oparła głowę o jego ramię. – Fajnie tutaj. Pamiętasz, jak przychodziliśmy tutaj codziennie? – Brak odzewu. – Aż nam się znudziło. – Chyba był zbyt zajęty jedzeniem loda. – Musimy nadal tak robić.

     Zamilkła. Pogrążyła się we wspomnieniach. Kiedy wszystko było w porządku. Kiedy byli kochającą się parą. Kiedy on był wszystkiego świadomy. Kiedy powtarzał jak ją kocha. Kiedy było inaczej.

     Poczuła jak ktoś dotyka jej policzka. Ocknęła się. Przyłożył swoją rękę do jej twarzy. Wyjął z kieszeni chusteczkę i wytarł jej usta brudne od deseru. Patrzyła ze zdumieniem na jego rękę. Po chwili nachylił się nad nią i złożył pocałunek na jej policzku.

     - Ludmiła – powiedział. Jego głos był cichy, drżący i jakby niepewny.

     Później znów odwrócił się w drugą stronę i wbił wzrok przed siebie.

     Jego głos był czymś pięknym. To była dla niej najlepsza nagroda, najlepszy prezent. Imię, które wypłynęło z jego ust, wypowiedziane było z miłością, z czułością, z wdzięcznością. Miała nadzieję, że kiedyś wypowie coś więcej.

     Chociaż te dwa głupie słowa, które kiedyś tak często powtarzał.

     Zerkając na kartkę, sprawdzała wszystkie opakowania leków. Liczyła tabletki i sprawdzała z kalendarzem, na jak długo starczą. Spisywała w notesie te, które trzeba było kupić. Chociaż i tak już mu nie pomogą.

     - Ludmiła, mówię do ciebie. – Znów usłyszała kobiecy głos. – Weź to odłóż na moment i porozmawiaj ze mną, co?

     - Nie mogę teraz. Mam podzielną uwagę, kontynuuj.

     - Właśnie nie masz podzielnej uwagi, zupełnie nie wiesz o czym przez cały czas mówiłam.

     - To powtórz.

     Niespodziewanie zgarnęła wszystkie leki na bok, mieszając to, co blondyna tak starannie przed chwilą poukładała.

     - Zostaw to w końcu i mnie posłuchaj! – Podniosła głos. – Nie możesz tak, Ludmiła, wykończysz się w końcu. Nie możesz tak funkcjonować, nie wytrzymasz!

     Spojrzała na nią spod byka. – Przestań, Natalia. Wiem co robię. Wiem, co muszę robić.

     - Powinnaś sobie odpuścić. Powinnaś odejść i ułożyć sobie życie na nowo, nikt nie będzie miał ci tego za złe, wszyscy cię zrozumieją.

     - Nie mów tak. Jak mogę odejść? Nie mogę go zostawić. Kocham go, będę przy nim do końca, rozumiesz?

     - Ludmiła, on jest chory, zrozum to w końcu. Ma uszkodzony mózg, on nic nie pamięta, nie poznaje cię, nie wie kim jesteś! Jest w swoim świecie, a ciebie tam nie ma. On nic nie rozumie, dociera to do ciebie?

     - Nieprawda! – buchnęła. – On mnie kocha! Nie mógł mnie zapomnieć, to niemożliwe. Ostatnio znów powiedział moje imię, on mnie pamięta.

     - To tylko cholerne przebłyski, których niedługo nie będzie wcale. Dziewczyno, ogarnij się. Jemu już nic nie pomoże. On już nigdy nie wypowie żadnego słowa, dobrze o tym wiesz. On potrzebuje fachowej opieki, nie możesz się tak poświęcać, to nie sensu!

     - Nie ma sensu? – powtórzyła. – Kocham go. Kocham go, Natalia. Ja wiem, że to wróci, że znów będzie jak wcześniej, że…

     - Nie wróci! – przerwała jej. – Nie wróci, do cholery, nie będzie jak wcześniej, rozumiesz? On jest rośliną, będzie tylko jadł, spał i oddychał. On nawet nie wie, że przy nim jesteś, nie pomożesz mu w żaden możliwy sposób!

     - Nie mów tak! – W jej oczach zalśniły łzy. – Ja nie mogę go zostawić, nie mogę żyć bez niego!

     - Ale jego życie to już nie jest życie, to tylko istnienie, Ludmiła. Zrozum to w końcu. Nie możesz się obciążać, musisz ułożyć sobie życie na nowo. Bez niego. On i tak nie wie co się dzieje. Wolałby, żebyś była szczęśliwa.

     - Jestem szczęśliwa – zniżyła głos do szeptu.

     - Nie. Nie jesteś. Wiem, że go kochasz. Ale ta miłość nie ma sensu. On już nie czuje, Ludmiła. On nie wie, co to miłość. – Nie odpowiedziała. – Męczysz się. Nie poradzisz sobie z opieką nad nim. Będzie coraz ciężej.

     - Dam radę.

     - Lepiej będzie i dla ciebie, i dla niego, jeśli sobie odpuścisz. On chciałby, żebyś ułożyła sobie życie na nowo. Bez niego. A nim ma się kto zająć. Będzie miał dobrą opiekę. Będzie szczęśliwy.

     - Ze mną też jest szczęśliwy, Natalia.

     - Ale nie potrafisz dać mu takiej opieki, jaka jest mu potrzebna. Rozumiesz?

     - Nie. Nie rozumiem.

     Później już tylko wrzasnęła, żeby wynosiła się z jej domu. Nie zważała na jej tłumaczenia. Nie chciała jej słuchać. Zatrzasnęła za nią drzwi i chwiejnym krokiem poczołgała się do pokoju. Położyła się na łóżku obok śpiącego Federico, oparła głowę na jego piersi, i wymówiwszy ciche „Kocham cię” zaczęła gorzko płakać.

     - Kocham cię – wyszeptała. – Kocham cię najbardziej na świecie. Jesteś moim życiem, skarbie. Bez ciebie nic nie ma sensu. Kocham cię – powtórzyła. Nic nie powiedział. – Chcę, żebyś był szczęśliwy. Chcę ci pomóc. Jesteś wszystkim co mam, Federico.

     I nic. Tylko głucha cisza wdzierająca się do jej głowy.

     Tak będzie już zawsze.

     - Dobrze robisz, kochanie. – Kobieta odgarnęła jej włosy za ucho. – Musisz pomyśleć teraz o sobie. Zapewniam cię, dobrze się nim zajmiemy. Damy mu wszystko co najlepsze. Będzie szczęśliwy. I ty też będziesz szczęśliwa. Wszystko się ułoży, zobaczysz.

     Dobiegająca pięćdziesiątki kobieta uśmiechnęła się życzliwie. Federico był idealną kopią swojej matki.

     Ze ściśniętym gardłem składała ostatni pocałunek na jego sztywnych, zdrętwiałych ustach. Ze łzami w oczach patrzyła, jak jego ojciec pomaga mu wsiąść na tylne siedzenie samochodu. Z mokrymi policzkami patrzyła, jak pojazd odjeżdża.

     I chyba tylko wydawało jej się, że jego usta poruszają się w bezgłośnym „Ludmiła” a w oczach widzi prośbę, by go nie zostawiała.

     Już nigdy więcej go nie zobaczyła.

     Do końca żyła ze świadomością, że pozwoliła mu odejść.

     I nigdy sobie tego nie wybaczyła.