ONE PART FEDEMIŁA - Zawsze miej nadzieję na lepsze jutro cz 2

"Jeszcze nie jestem matką
jeszcze nie jestem
naprawdę kobietą
Drżę kiedy kołaczesz się we mnie
moje drugie serce
innym rytm mego życia
Zegar który od marca
ustanowi mi nowy czas
pozaeuropejski
Nasze serca przestukują się
ze sobą
moje głośniej
twoje dobitniej
Dwa ptaki niepewne
przyszłych lotów"

- Federico, kiedy mam umówioną wizytę u lekarza? – spytałam poprawiając poduszkę, którą miałam pod głową.

- Dzisiaj na szesnastą. – Przykrył mnie kolejnym kocem. – Zimno ci?

- Trochę – odparłam. – Dlaczego mi nie przypomniałeś?

- Nie chcę, żebyś się denerwowała. – Objął mnie ramieniem. – Spokojnie, ja mam wszystko pod kontrolą.

- Wiem, ale… - zaczęłam – przygotowałabym się psychicznie.

- Kochanie. – Podniósł mój podbródek do góry. – Ja będę przy tobie, nie masz się o co martwić.

- Najbardziej boję się o to – Spojrzałam w jego oczy – że coś będzie nie tak. Że okaże się, że jedno, dwoje lub troje dzieci rozwija się nieprawidłowo. Że lekarz powie, że muszę zostać w szpitalu, bo ciąża jest zagrożona. A ja nie chcę zostać w szpitalu… Nie lubię szpitali.

- Nie martw się. – Przytulił mnie. – Na razie wszystko jest w porządku. Ale sama wiesz, że z twoją chorobą musimy uważać bardziej. A jeśli lekarz każe ci zostać, to niestety, będziesz musiała go posłuchać.

- Ale… - odezwałam się. – Będziesz mnie tam przynajmniej czasami odwiedzał?

Na twarzy Federico pojawił się uśmiech.

- Skarbie… - Dotknął mojego policzka. – Ja się stamtąd na krok nie ruszę.

Odwzajemniłam uśmiech. Chwyciłam go za rękę.

- Bardzo się boję, Federico… - szepnęłam. – A gdy coś pójdzie nie tak?

- Wszystko będzie dobrze. – Pocałował mnie w czoło. – Obiecuję ci to, Ludmiła. Nie pozwolę, żeby tobie, albo naszym dzieciom się coś stało.

Wpół do czwartej Federico zaniósł mnie na rękach do samochodu. Pojechaliśmy w stronę szpitala, gdzie miałam mieć robione badania, między innymi USG, po którym miałam się dowiedzieć jakiej płci będzie moje potomstwo.

Jechaliśmy już dobre piętnaście minut. Czułam jak moje nogi pod naciskiem brzucha ciążowego drętwieją. Spojrzałam na mojego ukochanego.

- Daleko jeszcze?

Na chwilę spuścił wzrok z drogi i skierował go na mnie.

- Nogi? – spytał znacząco. Pokiwałam głową. – Jeszcze jeden zakręt, dwie minuty. Wytrzymasz?

- A mam wybór? – mruknęłam i oparłam głowę o zagłówek.

Usłyszałam jak Federico śmieje się pod nosem.

- Czyżby humorki kobiet w ciąży? – spytał.

Posłałam mu złowrogie spojrzenie.

- Boli mnie głowa, jest mi niedobrze, drętwieją mi nogi i bolą mnie plecy, jeśli to nazywasz „humorkami kobiet w ciąży” to tak, to właśnie to.

- Przepraszam, już się nie obrażaj – odezwał się. – Prawie dojeżdżamy.

Rzeczywiście, po kilku minutach podjechaliśmy pod publiczny szpital w Buenos Aires. Federico wysiadł z samochodu, obszedł go dookoła i otworzył mi drzwi. Pomógł mi wysiąść.

- Pójdę sama. – Zaprotestowałam, kiedy chciał mnie wziąć na ręce.

- Jesteś pewna?

Pokiwałam głową, mimo, że wcale nie byłam o tym przekonana. Przyznam się jednak, że chciałam zrobić mu na złość. Wiem, jestem okropna.

Chwyciłam go mocno pod rękę, a drugą położyłam na brzuchu. Opierając się na nim, ruszyliśmy do przodu. Jednak nie przewidziałam tego, że moje nogi po prostu mogą nie wytrzymać tego całego ciężaru jakim jestem ja i trójka moich nienarodzonych dzieci. Już po kilku krokach poczułam ból w kolanach. Skrzywiłam się. Federico musiał to zauważyć.

- Mówiłem, że nie dasz rady – stwierdził.

Musiałam przyznać mu rację. Byłam już na takim etapie, że moje ciało było po prostu za słabe, aby samo się poruszać. Powinnam o tym wiedzieć.

Mój partner schylił się, prawą ręką podciął mi nogi i wziął mnie na ręce. Weszliśmy do środka przychodni.

Wokół panował gwar. Ludzi było pełno, wszyscy czekali na swoją kolej lub biegali w tę i we w tę w poszukiwaniu odpowiedniego gabinetu. Doszliśmy do drzwi, za którymi miałam być zbadana. Ustawiała się do nich bardzo długa kolejka, co najmniej kilkanaście kobiet w ciąży. Ze swoimi partnerami, lub bez.

- Przepraszam, pani jest ostatnia? – Federico zwrócił się do jednej z kobiet.

- Tak, ja – potwierdziła. Przesunęła się trochę. – Proszę, niech pani usiądzie.

Mój ukochany posadził mnie na ławce, a sam oparł się o ścianę obok.

- Przepraszam, że pytam – odezwała się kobieta – ale… który to miesiąc?

Uśmiechnęłam się do niej.

- Szósty – odparłam. – Dokładnie szósty i drugi tydzień.

- Widzę, że to ciąża mnoga, tak?

- Tak, trojaczki – potwierdziłam. – Dzisiaj mam dowiedzieć się jakiej będą płci. Wcześniej nie było to możliwe, dzieci źle się ułożyły.

- Rozumiem, mam tak samo – odparła. – Zazdroszczę pani. Potrójne szczęście.

- Owszem – zgodziłam się. – Jednak nawet pani sobie nie wyobraża, jak ciężko jest normalnie funkcjonować.

- Coś o tym wiem – zaśmiała się. – Moja siostra miała ciąże bliźniaczą. Ale dwójka dzieci to co innego niż trójka.

Jeszcze chwilę z nią rozmawiałam, po czym zaczęłam rozmyślać…

Miałam nadzieję, że wszystko będzie dobrze, że dzieci będą zdrowe. Nie chciałam zostawać w szpitalu, najlepiej czułam się w domu. Tam mogłam być sobą…

Zakręciło mi się w głowie. Ścisnęłam mocniej rękę Federico, kiedy poczułam w ustach nieprzyjemne uczucie. Zrobiło mi się niedobrze.

- Ludmiła, w porządku? – spytał.

Pokręciłam przecząco głową.

- Do łazienki?

Nim zdążyłam odpowiedzieć, porwał mnie na ręce i szybkim krokiem udał się w stronę toalet. Weszliśmy do środka. Od razu podszedł do jednej z toalet, klęknął na ziemi i posadził mnie sobie na kolanach, po czym pomógł nachylić mi się do muszli. W ostatnim momencie. Zaczęłam wymiotować, jednocześnie zanosząc się kaszlem. Czułam jak Federico klepie mnie po plecach, jednak nie dawało to wiele.

Wzięłam głęboki oddech i zamknęłam oczy. Przechodziło. Powoli czułam się coraz lepiej. Federico podał mi kawałek papieru toaletowego, którym otarłam twarz.

- Już lepiej? – spytał.

Pokiwałam powoli głową. Pomógł mi usiąść. Wzięłam kilka głębszych oddechów.

- Idziemy? – odezwałam się. – Zajmą nam kolejkę.

- Nie chcesz jeszcze tutaj posiedzieć? – upewnił się.

- Chcę mieć to wszystko już za sobą i wrócić do domu – odpowiedziałam.

Pogłaskał mnie po policzku, po czym wstał i podniósł mnie do góry. Trzymając mnie mocno otworzył drzwi i wyszliśmy na zewnątrz.

Na szczęście nie przyszła żadna kobieta, więc kolejka się nie zmieniła. Zajęłam swoje miejsce.

- Blado pani wygląda – stwierdziła spoglądając na mnie z troską. – Jak się pani czuje?

- Bywało lepiej. – Zamknęłam oczy. – Z taką ciążą nie jest lekko. W dodatku ta cukrzyca wszystko komplikuje.

- Ma pani cukrzycę? – zdziwiła się.

- Od dziecka – potwierdziłam. – Teraz, w ciąży, muszę szczególnie uważać.

- Trzeba było mówić tak od razu – rzekła.

Podniosła się z ławki i poszła na sam przód kolejki, który znajdował się zaraz przy drzwiach.

- Przepraszam – zwróciła się do kobiety z mężem będącym pierwszymi. – Ta pani – Wskazała na mnie – nie za dobrze się czuje. Nosi ciążę mnogą, w dodatku choruje na cukrzycę. Byliby państwo tak mili i przepuścili ją przed sobą?

Przyszła matka zgodziła się bez wahania. Federico znów wziął mnie na ręce i skierował się w stronę gabinetu. Po chwili drzwi się otworzyły, a ze środka wyszła ciężarna. Mój ukochany podziękował jeszcze kobiecie, która nas przepuściła i razem ze mną wszedł do środka. Położył mnie na leżance

- Dzień dobry. – Pierwszy odezwał się lekarz. – Pani Ludmiła Ferro, dobrze pamiętam?

- Tak, to ja.

- Przyszła pani na wizytę kontrolną? – Wstał i podszedł do mnie. – Jak samopoczucie?

- Nie najlepiej – stwierdziłam. – Bez zmian.

- Dobrze… - Zwrócił się do Federico. – A jak poziomy cukru we krwi?

- Raz lepiej, a raz gorzej – odparł. – Czasami jest naprawdę dobrze, nieraz dajemy korektę.

Doktor zbadał mnie i pozadawał kilka pytań. W końcu podszedł do sprzętu USG.

- Dzisiaj mamy się dowiedzieć jakiej płci będą dzieci, tak? – Usiadł na krześle.

Podwinęłam koszulkę. Posmarował mi brzuch żelem, po czym chwycił za słuchawkę i zaczął jeździć nią po nim.

- Wygląda dobrze… - rzekł. – Nie widzę tutaj nic niepokojącego.

Spojrzałam na monitor. Mój ukochany przysunął się bliżej i również utkwił wzrok w ekranie.

- Nie ma żadnych zmian, wszystko jest tak jak być powinno – stwierdził po chwili lekarz. – Więc tak… Z tego co tutaj widzę… Będziecie państwo mieli córkę… syna i… i jeszcze jednego syna. Proszę tylko spojrzeć.

Wyraźnie widziałam trzy małe kształty przypominające ludzkie ciałka. I pomyśleć, że niecałe dwa miesiące będą one ze mną, tutaj…

Po policzkach spłynęły mi łzy wzruszenia. Mój partner otarł je wierzchem dłoni.

Jak na razie wszystko układało się pomyślnie. Miałam nadzieję, że będzie tak już do końca, do porodu…

- Kochanie – Do salonu wszedł Federico – jak się czujesz?

- Beznadziejnie… - szepnęłam przyciskając bolącą głowę do poduszki.

Podszedł do mnie i kucnął tak, że jego twarz znajdowała się zaraz przy mojej. Chwycił mnie za rękę, od razu jednak ją cofnął.

- Dlaczego nie mówisz, że ci zimno? – Podniósł się i wyciągnął z szafki piąty koc. Przykrył mnie nim. – Teraz lepiej?

- Trochę – odparłam chowając zziębnięte ręce pod spód.

Nastała chwila ciszy.

- Ludmiła…

- Tak?

- Za chwilę przyjadą tutaj Violetta z Leonem i Marco z Francescą – rzekł. – Pojadę z Violą i Fran do sklepu, musimy kupić wszystkie potrzebne rzeczy dla maluchów. Zostaniesz z Leonem i Marco, dobrze?

Pokiwałam głową. W sumie to było mi to obojętne. I mimo, że nie chciałam rozstawać się z Federico, to przecież wiedziałam, że na zakupy musi iść.

- Będziesz ich słuchała? Spytam ich później czy zjadłaś obiad.

- Nie jestem głodna.

- Na razie nic nie każę ci jeść – zaprzeczył. – Później.

- Nie wiem, czy będę miała ochotę.

- Tutaj nie chodzi o to, czy masz ochotę – rzekł. – Musisz zjeść, żebyś siłę miała i ty, i dzieci, zrozumiano?

Potwierdziłam ruchem głowy.

- Kiedy przyjadą?

Pół godziny później zadzwonił dzwonek do drzwi, a do środka weszli nasi przyjaciele. Dziewczyny od razu zaczęły wypytywać mnie jak się czuję. Powiedziałam im prawdę, w końcu same orientowały się w sytuacji.

- Dziewczyny, wychodzimy! – Usłyszałyśmy wołanie Federico.

Pożegnałam się z Francescą i Violettą oraz moim partnerem. Wyszli z domu, a ja zostałam sama z Leonem i Marco.

- Bardzo źle? – spytał chłopak Violi.

- Bardzo – potwierdziłam bez wahania. – Leon… Pomożesz… Pomożesz mi się przekręcić przodem do was?

Podniósł mnie lekko do góry i położył tak, że teraz byłam twarzami zwrócona w ich stronę.

Spędziliśmy kilka godzin na rozmawianiu o wszystkim i o niczym. Naszym tematem była na przykład pogoda za oknem, polityka czy inne takie. Nie powiem – bardzo przyjemnie spędziłam ten czas. W końcu, czas zawsze jest miły, kiedy dzieli się go z najlepszymi przyjaciółmi.

O równej osiemnastej do domu weszły moje przyjaciółki i Federico. Obładowani byli różnego rodzaju torbami, pudłami… Nie wiedziałam co to jest, ale zamierzałam się dowiedzieć.

- Kupiliśmy wózek – rzekł Federico. – Dla całej trójki. Oczywiście trzy łóżeczka, trzy przewijaki i takie tam. Wiesz, ubranka, butelki, smoczki, zabawki.

- Mam nadzieję, że pamiętałeś, że jedno z naszych dzieci będzie dziewczynką? – Uśmiechnęłam się, a Fede wyraźnie się zakłopotał.

- On? – odezwała się Francesca. – On zapomniał. My pamiętałyśmy.

Zaśmialiśmy się wszyscy.

A co było później? Później były kolejne godziny rozmów i śmiechu, zabawy i bezsensownego gadania o niczym. Ale ja właśnie to lubiłam. Przynajmniej mogłam oderwać się od tego strachu o moje dzieci, który towarzyszył mi każdego dnia.

- Federico! – zawołałam. – Federico, chodź szybko!

Do salonu wbiegł mój narzeczony. Szybkim krokiem podszedł do mnie.

- Co się dzieje? – spytał zdenerwowany. – Źle się czujesz? Niedobrze ci?

- Chodź bliżej. – Zamknęłam oczy. – Chodź… Daj rękę.

Z wahaniem wyciągnął dłoń w moją stronę. Chwyciłam ją i przyłożyłam ją sobie do brzucha.

- Czujesz? – Spojrzałam na niego. – Czujesz to?

Przez chwilę na jego twarzy widziałam zdezorientowanie. Zdrętwiał, aby za sekundę się uśmiechnąć.

- Czujesz? – Ponowiłam pytanie.

- Nasze dzieci – rzekł. – Ruszają się…

- Pierwszy raz.

Myślałam, że ta chwila nigdy nie nastąpi. Martwiłam się, że już tak niewiele zostało do rozwiązania, a ja jeszcze nie czułam najdelikatniejszych ruchów mojego potomstwa. Lekarz uspokajał mnie, że może tak być, jednak mimo wszystko bałam się, że coś może być nie tak. Teraz miałam przynajmniej świadomość, że wszystko jest w porządku.

- Widzisz, mówiłem, że wszystko będzie dobrze. – Uśmiechnął się Federico. – Masz na to dowód.

Przyznałam mu rację.

- Dominic, Nico i Dolores… - szepnęłam.

- Dokładnie, kochanie. – Pocałował mój brzuch. – Trójka naszych wspaniałych dzieci…

Wzięłam do ręki kalendarz leżący na stole. Otworzyłam go na bieżącym miesiącu. Od razu dostrzegłam cyfrę 19 otoczoną czerwonym kółkiem.

- 19 października – mruknęłam sama do siebie. – Jest 15 sierpnia.

- Co tam robisz kochanie? – Znikąd pojawił się mój partner.

W rękach trzymał niebieski kubek z herbatą. Podszedł do mnie i usiadł na brzegu kanapy.

- W sumie, to nic… - westchnęłam. – Patrzę ile zostało do porodu…

- Nie zadręczaj się tak, Lu. – Położył rękę na moim brzuchu. – Wszystko jest pod kontrolą. Nie masz się czym martwić. To już niedługo.

- Ale ja już nie wytrzymam – jęknęłam. – Wszystko mnie boli, Federico. Nie mogę się normalnie poruszać, czuję się jak kaleka. Wszyscy muszą mnie we wszystkim wyręczać, to nie jest przyjemne.

- Domyślam się – przyznał. – Ale skarbie… Wytrzymałaś już tyle. Pomyśl, że już za kilkadziesiąt dni będzie po wszystkim, a ty będziesz trzymała w rękach takie małe szkraby.

- Tak naprawdę, to to wynagradza mi wszystko. – Uśmiechnęłam się lekko. – Jednak to nie zmienia faktu, że jest naprawdę ciężko…

- Wiem, kochanie. – Odstawił kubek na stół. – Wierz mi, że gdybym tylko mógł, wziąłbym całe to cierpienie na siebie. Gdybyś była zdrowa, wszystko byłoby inaczej.

- Ale nie jestem zdrowa… - rzekłam cicho.

Przytulił mnie do siebie.

- Kocham cię taką jaką jesteś i będę cię kochał zawsze, bez względu na wszystko – rzekł. – Nic nie zmieni mojego uczucia do ciebie, będę przy tobie do końca swoich dni.

Wtuliłam się w niego mocno. Znów poczułam kopnięcie. Odruchowo położyłam rękę na swoim brzuchu, ciesząc się tą chwilą. W końcu, kto by się nie cieszył?

- Lu, idziemy już do sypialni? – Usłyszałam głos Federico.

- Chcesz już spać?

- Tak naprawdę, to padam z nóg – przyznał. – Ale możemy jeszcze posiedzieć…

- Nie, nie – zaprzeczyłam. – Też jestem zmęczona. Chodźmy.

Wziął mnie na ręce i skierował się w stronę schodów. Wszedł uważnie ze mną na górę i ruszył do naszego pokoju. Weszliśmy do środka. Położył mnie na łóżku, jako, że byłam już gotowa do spania.

Ściągnął z siebie ubrania i ułożył się obok mnie, uprzednio gasząc światło. Jak zawsze, swoją rękę położył na moim brzuchu.

- Dobranoc, kochanie – rzekł.

- Dobrej nocy – szepnęłam i zamknęłam oczy.

Próbowałam zasnąć. Naprawdę tego potrzebowałam – odpoczynku po tym męczącym dniu, podczas którego musiałam lekceważyć ten okropny ból pleców i złe samopoczucie.

W końcu, po kilku minutach usłyszałam chrapanie mojego ukochanego. Uśmiechnęłam się do siebie. On też potrzebował odetchnięcia. Cały dzień robił wszystko w domu, zajmował się wszystkimi rzeczami, które robiłam ja, zanim jeszcze zaszłam w ciążę. Teraz nie mogłam pomóc mu nawet w najprostszych czynnościach. Miałam wyrzuty sumienia, kiedy patrzyłam jak on męczy się, próbując wszystko ze sobą pogodzić, a ja leżałam bezczynnie w salonie. Chociaż powtarzał mi, że to nie moja wina, to w głębi duszy czułam się z tym źle.

Nie zauważyłam, kiedy z mojej głowy wyleciały te wszystkie niepotrzebne myśli, a ja całkowicie odpłynęłam do krainy Morfeusza.

Obudził mnie silny ból w podbrzuszu. Nie wiedziałam co się dzieje. Otworzyłam oczy, ale nie dostrzegłam nic, bowiem w pokoju nie świeciło się żadne światło.

Chciałam iść do toalety.

Spojrzałam w bok i dostrzegłam smacznie śpiącego Federico. Nie miałam serca go budzić, jednak to było silniejsze ode mnie.

- Federico – potrząsnęłam nim lekko. – Fede…

Wymamrotał coś pod nosem i zakrył się szczelniej kołdrą. Westchnęłam.

- Federico, kochanie. – Szturchnęłam go mocniej w ramię. – Feder! – Podniosłam nieznacznie głos.

Otworzył oczy. Jego wzrok od razu powędrował na mnie.

- Ludmiła? – odezwał się. – Przepraszam… O co chodzi?

- Zaniesiesz mnie do łazienki? – spytałam cicho.

Nie chciałam mówić mu o tym bólu, który czułam. Nie chciałam go denerwować.

- Oczywiście. – Podniósł się z łóżka.

Podszedł z mojej strony i wziął mnie na ręce. Znów poczułam to napieranie w podbrzuszu, zlekceważyłam to jednak.

Łokciem włączył światło i otworzył drzwi do łazienki. Wszedł ze mną do środka. Postawił mnie zaraz przy toalecie.

- Dasz radę sama?

- Tak – potwierdziłam. – Mógłbyś… Mógłbyś zrobić mi coś do picia?

- Źle się czujesz? – Spojrzał na mnie z troską.

- Trochę… - przyznałam.

- Zrobię ci cos przeciwbólowego – rzekł. – Zawołaj mnie, kiedy będziesz chciała wrócić do łóżka.

Pokiwałam głową, a on wyszedł z łazienki. Nabrałam powietrza w płuca. Chciałam podejść bliżej sedesu, jednak coś mnie powstrzymało. Znów poczułam ostry ból w podbrzuszu. Teraz nie mogłam już go zlekceważyć, jęknęłam cicho.

Odwróciłam się w stronę drzwi zrobiłam krok do przodu. W tym momencie poczułam jak coś ciepłego spływa mi po nodze. Spojrzałam w dół, bałam się… Zobaczyłam krew…

- Fede… - zawołałam słabo. Jednak to nic nie dało, nie usłyszał mnie. Zebrałam w sobie wszystkie siły. – Federico!

Poczułam jak moje nogi odmawiają mi posłuszeństwa, a ja tracę grunt pod stopami. Oparłam się o ścianę, jednak spełzło to na niczym. Myślałam, że już zaliczę bliskie spotkanie z podłogą, kiedy w ostatnim momencie poczułam pod sobą silne ramiona mojego partnera.

- Ludmiła, co się dzieje? – Widziałam przerażenie wymalowane na jego twarzy.

- Nie wiem… - Pokręciłam przecząco głową. – Boli mnie…

- Co cię boli?

- Brzuch… - rzekłam cicho.

Chyba dopiero teraz zauważył wielką kałużę krwi na podłodze.

- Jedziemy do szpitala.

Wziął mnie na ręce i wybiegł z łazienki. Był już na przedpokoju, kiedy nagle zatrzymał się i zamarł.

- O co chodzi? – wyszeptałam próbując przetrzymać ból.

- Nic… Nic kochanie. – Zszedł na dół do salonu. Położył mnie na sofie i sięgnął po komórkę.

Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że dzień wcześniej oddał nasz samochód do warsztatu. Dlaczego akurat teraz? Co my zrobimy?

- Leon? – Usłyszałam głos Federico. – Przyjeżdżaj. Nie zadawaj pytań, musimy jechać do szpitala. Proszę cię, pośpiesz się!

Nasz przyjaciel coś odpowiedział, po czym Fede od razu się rozłączył. Pobiegł na górę, nie wiedziałam po co.

Wrócił po chwili, ubrany, z czymś w ręce. Czym prędzej podbiegł do mnie.

- Wszystko będzie dobrze – rzekł pomagając mi usiąść. – Zobaczysz, Lu.

Zarzucił mi na ramiona bluzę, a moje nogi owinął kocem. Wziął mnie na ręce i ruszył do wiatrołapu. Klęknął na podłodze, ubrał mi buty, po czym sam założył swoje. Chwycił jeszcze kurtkę z wieszaka i wyszedł przed dom. Zamknął drzwi.

Szybkim krokiem udał się w stronę furtki. Wyszedł przez bramę.

Jęknęłam cicho, ponieważ znów poczułam ból w brzuchu.

- Spokojnie, kochanie – rzekł cicho Federico. – Wytrzymaj, błagam cię.

Ścisnęłam mocniej jego ramię.

Kilkanaście minut później, zauważyliśmy jadący w naszą stronę czarny samochód. Federico od razu ruszył w jego stronę. Auto zatrzymało się zaraz przy nas. Mój ukochany otworzył tylne drzwiczki i razem ze mną usiadł na siedzeniu.

- Jedź do szpitala – zwrócił się do Leona.

- Co się w ogóle stało? – Samochód ruszył.

- Nie wiem… - odparł mój partner. – Przecież to jest za wcześnie na poród, do cholery!

- Federico… - szepnęłam. – Proszę…

- Przepraszam… - Pocałował mnie w czoło. – Po prostu się denerwuję. Spokojnie, zaraz dojedziemy na miejsce, wytrzymaj.

Wtuliłam twarz w jego tors i zaczęłam głęboko oddychać. Bałam się, strasznie się bałam. Nie tyle o siebie, co o swoje dzieci. Nie chciałam, by coś im się stało, nie wybaczyłabym sobie.

Kręciło mi się w głowie. Robiło mi się niedobrze, starałam się jednak lekceważyć to uczucie. Ból w podbrzuszu z każdą chwilą narastał, wydawało mi się, że nie wytrzymam.

Zaczęłam krzyczeć. Poczułam mocny ucisk między nogami… Wiedziałam, że już się zaczęło.

Federico przytulił mnie mocno do siebie, jednak to nie pomagało w złagodzeniu bólu. Czułam krew, myślałam, że nie wytrzymam. Cierpiałam, i to bardzo.

- Kochanie, oddychaj głęboko – usłyszałam nad uchem głos Federico. – Proszę cię, już prawie dojeżdżamy.

Rzeczywiście, po momencie auto zatrzymało się. Fede wysiał ze mną z samochodu i popędził w stronę wejścia do szpitala. Modliłam się, żeby to skończyło się jak najszybciej. Było mi słabo, niedobrze, a ból był nie do zniesienia…

Tak oto prezentuje się druga część. Mam nadzieję, że się wam ona podoba :) Jeszcze tylko trzecia, a później OP o Naxi :D

Dziękuję za komentarze, obserwatorów i wyświetlenia, których jest naprawdę dużo :D

Do jutra do godziny 13:00 możecie wysyłać jeszcze swoje part na konkurs :) Wyniki jutro :)

A co do nagród...

Więc tak xD 

Pierwsze miejsce - przedstawienie parta na blogu, kolaż z wybraną osobą lub parą, oraz filmik również z jakąś osobą lub parą :) Oprócz tego będę polecać twojego bloga przez jakiś czas xD No i jeszcze możliwość wcześniejszego przeczytania trzeciej części OP o Fedemile :) 

Drugie miejsce - przedstawienie parta na blogu, kolaż z wybraną osobą lub parą oraz polecanie bloga przez jakiś czas :D I możliwość przeczytania fragmentu trzeciej części mojego parta o Fedemile :D 

Trzecie miejsce - przedstawienie parta na blogu, kolaż z wybraną osobą lub parą i polecanie bloga przez jakiś czas :) 

Wyróżnienie - przedstawienie parta oraz kolaż z wybraną osobą lub parą xD

Wyróżnienia są dwa xD

Ogólnie, to wszystkie OP znajdą się na tym blogu :) Zrobię tylko osobną zakładkę na nie bo uznałam, że gdybym je dodała normalnie, to pogubilibyście się, tym bardziej, że ten blog jest z partami :D

To chyba tyle :D

ZAPRASZAM NA PIERWSZY ROZDZIAŁ NA MOIM DRUGIM BLOGU: [KLIK]

Kocham was <3333

PS. Chyba zniosę tą głupią zasadę dodawania partów w niedziele xD