ONE PART LEONETTA - Spalone szczęście cz 1

Są ludzie, którzy w jednej chwili potrafią zniszczyć nasze życie. Ale powody niektórych są tak błahe… Nieodwzajemniona miłość… Między innymi właśnie to. Spotkać może każdego człowieka, a niejeden nie potrafi się z tym pogodzić. Niektórzy kończą ze sobą, bo wolą cierpieć sami, niż skazać na ból osobę, którą mimo wszystko kochają. Ale niektórzy mimo domniemanej miłości ranią drugiego człowieka… Czasami w tak drastyczny sposób…

Usłyszałam pukanie do drzwi. Zestawiłam patelnię z ognia, wytarłam ręce o ścierkę i ruszyłam, aby je otworzyć. Przede mną stały moje przyjaciółki – Camila i Francesca.

Przekroczyły próg mojego domu.

- Zmyj to – rozkazała stanowczo Fran. – W tej chwili.

- Nie… - Zrobiłam krok do tyłu chcąc się wycofać, jednak druga z dziewczyn złapała mnie za rękę.

- Violetta, natychmiast do łazienki – rzekła.

- Nie, dziewczyny, proszę… - próbowałam się wyrwać. – Nie…

Nie zwracały uwagi na moje prośby. Ruda zaciągnęła mnie do łazienki. Weszły razem ze mną do środka i zamknęły drzwi na klucz.

- Raz, dwa, Violetta. – Francesca popchnęła mnie w stronę umywalki i odkręciła kran.

Zrezygnowana zamoczyłam ręce i zaczęłam myć nimi twarz. Po moich policzkach spływały tony podkładów, fluidów, korektorów. Odsłaniały one coraz więcej blizn, plam… Ukazywały moją przeszłość, zdarzenie sprzed kilku lat, które tak drastycznie mnie zmieniło…

Wyciągnęłam rękę w stronę wieszaka, chcąc zdjąć z niego ręcznik. Uprzedziła mnie jednak Camila, która wzięła go pierwsza i podała mi go.

Wytarłam nim twarz.

Spojrzałam w lustro. Od razu tego pożałowałam. Znów dostrzegłam na mojej twarzy ślady po oparzeniu.

Oparłam się rękami o umywalkę tak, że włosy przesłaniały mi cały widok. Zamknęłam oczy.

- Violetta, spójrz na nas.

Westchnęłam i wyprostowałam się, jednocześnie odwracając się do moich przyjaciółek.

- Po co się malowałaś? – spytała Camila.

- Bo nie mogłam na siebie patrzeć – mruknęłam zakładając ręce na piersi.

Dziewczyny spojrzały na siebie ze zrezygnowaniem.

Odwróciłam się, otworzyłam drzwi i wyszłam z łazienki. Od razu skierowałam się do salonu, gdzie usiadłam w jednym z foteli odwracając głowę w stronę okna.

Camila i Francesca usiadły na sofie.

- W kuchni jest sok, nalejcie sobie, jeśli chce wam się pić – odezwałam się.

- Teraz mamy ważniejsze sprawy.

- Jestem ciekawa jakie – burknęłam pod nosem.

Podciągnęłam kolana pod brodę i schowałam między nie głowę. Wczepiłam ręce w swoje włosy.

Usłyszałam, jak ktoś wstaje, podchodzi do mnie i kuca obok fotela.

- Violetta… - Do moich uszu dotarł głos Franceski. – Viola, podnieś głowę. Słyszysz?

Zrobiłam to, o co mnie prosiła. Spojrzałam na nią.

Jej twarz wyrażała wielkie współczucie i żal, ale i troskę.

Kochałam ją. Kochałam ją jak rodzoną siostrę. Ją i Camilę. Były najlepszymi przyjaciółkami pod słońcem. One były przy mnie, kiedy zaczęłam popadać w depresję, i to one pomogły mi wrócić z powrotem do ludzi. Wręcz zmusiły mnie, abym po tym wszystkim wyszła z domu, w którym zamknęłam się na kilka tygodni. Uczyły mnie na nowo spoglądać w lustro. Było to dla mnie dużym wysiłkiem i nawet po tylu latach trudno było mi to zrobić. Ale starałam się, a gdyby ich nie było przy mnie, na pewno bym tego nie robiła.

- Obiecałaś, że nie będziesz się malowała, jeśli siedzisz w domu. – Dotknęła mojego poparzonego policzka.

Odsunęłam się do niej. Zrezygnowana opuściła rękę i położyła ją na swoim kolanie.

- Obiecałaś – powtórzyła.

- Czy zawsze wszyscy dotrzymują obietnic?

Włoszka westchnęła. Spojrzała znacząco na Camilę, a ta wstała i podeszła do nas.

- Ale ty obiecałaś. – Zaakcentowała mocno drugie słowo. – Violetta, ty.

- To wyobraźcie sobie, że tej obietnicy nie było. – Oparłam głowę o zagłówek. – W takim wypadku nie zrobiłam niczego, co mi zabroniłyście. Mogłam się pomalować.

- Nie – zaprzeczyła Francesca. – Obietnica była.

- Bardzo mi przykro, dziewczyny, teraz musicie o niej zapomnieć.

Wbiłam wzrok w biały sufit, na którym nie widziałam ani jednej rysy, pęknięcia. Był niesowicie gładki, jakby ktoś go dosłownie wyszlifował. Chciałabym, by właśnie tak wyglądała twarz. By była taka jak wcześniej. Zanim jeden człowiek oszpecił ją na zawsze.

- Prędzej konie zaczną latać. – Włoszka zmusiła mnie, bym na nią spojrzała.

- Mówi się świnie – mruknęłam.

Dziewczyna zdziwiła się. Spojrzała na Rudą ze znakiem zapytania wymalowanym na twarzy.

- Nie łap mnie za słówka. – Machnęła ręką, kiedy zrozumiała o co mi chodziło. – Mogłabyś już wziąć się za siebie Violetta, naprawdę.

- Właśnie – Camila zgodziła się z nią. – Siedzisz zamknięta w czterech ścianach, tak nie może być.

- Nieprawda – zaprzeczyłam. – Wychodzę do pracy, odwiedzam was…

- A przed wyjściem nakładasz na siebie tonę makijażu. Trzy rodzaje fluidu, cztery rodzaje pudru, cienie do powiek i niezliczoną ilość korektorów. Zapomniałam o czymś?

Ukryłam twarz w dłoniach, nie chcąc na nie patrzeć. Miały rację. Ale co z tego? Nie wiedziały co ja czuję. Nie znały myśli, które zaprzątały moją głową codziennie po przebudzeniu i uświadomieniu sobie, że znów muszę spędzić kolejny dzień ukrywając wszystkie swoje niedoskonałości. Im było dużo prościej. Naprawdę dużo prościej.

- Violetta, nie możesz się tak zachowywać. – Moje rozmyślania przerwał stanowczy głos Franceski. – Nie żyj przeszłością, proszę cię.

- Jak mogę nie żyć przeszłością? – Spojrzałam na nią, a w moich oczach zebrały się łzy. – Jak mogę nie żyć przeszłością z tym, co mam na twarzy? Myślisz, że wszystko jest takie proste? Że nie czuję na sobie wzroków tych wszystkich ludzi, których codziennie mijam na ulicy? Myślisz, że nie wiem, że się mnie brzydzą? Wyglądam jak potwór. Gorzej niż potwór. Nie mogę na siebie patrzyć, nie potrafię dotknąć tego wszystkiego. Mam dość, rozumiecie? Dość siebie i swojego wyglądu.

Nie wyglądały na zaskoczone. Nie dziwiłam im się. Powtarzałam to samo już od kilku lat. Jednak właśnie to najlepiej oddawało moje uczucia. To wszystko bolało… Nie fizycznie, lecz psychicznie. Ból fizyczny trwał tylko kilkanaście miesięcy, a ten psychiczny zostanie ze mną już na zawsze. Byłam tego pewna.

- Przestań tak mówić – rozkazała Camila. – Wiele razy powtarzamy ci, że to nieprawda.

- Kłamiecie – stwierdziłam. – Wiem, że na początku nawet wy nie mogłyście na mnie spojrzeć. Robiło wam się niedobrze na mój widok, zdaję sobie z tego sprawę.

- Nieprawda! – zaprzeczyła gwałtownie Fran. – Nigdy tego nie czułyśmy! Nigdy się tobą nie brzydziłyśmy!

- Od zawsze cię wspierałyśmy, Violetta – odezwała się Ruda. – Przykro nam, że tak uważasz. Jesteś naszą przyjaciółką, kochamy cię.

Zamknęłam oczy i pozwoliłam łzom spływać po moich zranionych policzkach. Odgarnęłam włosy, które spadły na moją twarz.

- Ja… - szepnęłam. – Po prostu… Jest mi tak ciężko, dziewczyny… Naprawdę.

Przez chwilę w pokoju panowała cisza. Francesca objęła mnie delikatnie ramieniem.

- Jesteśmy przy tobie, Violu – rzekła. – Nigdy nie zostawimy cię samej.

Przytuliłam się do niej naciągając rękawy mojej bluzki na dłonie.

- Przepraszam. – Zamknęłam oczy. – Przepraszam, że w was zwątpiłam.

W pomieszczeniu rozległ się Jego śmiech. Ranił on moje uszy, które już nie mogły tego wytrzymać. Było mi słabo od gorąca, które czułam na całym swoim ciele. Nie wiedziałam co się dzieje.

Odwróciłam się za siebie. Zrobiłam krok w tył widząc to, co znajdowało się przede mną. Wysokie płomienie ognia otaczały mnie już praktycznie ze wszystkich stron.

Odgarnęłam włosy klejące mi się do twarzy i szybko ruszyłam w kierunku drzwi. Dopadłam do nich i nacisnęłam klamkę. Były zamknięte. Zaczęłam walić w nie z całej siły, jaką miałam w rękach. Krzyczałam najgłośniej jak potrafiłam, jednak nie przynosiło to żadnego rezultatu.

- Jeśli nie chcesz być ze mną, nie będziesz z nikim.

Na dźwięk tego głosu pod moimi powiekami zebrały się gorzkie łzy. Zebrałam wszystkie siły i ponownie zaczęłam dobijać się do drzwi. Prosiłam, błagałam, aby mnie wypuścił. Byłam gotowa nawet wrócić do niego, bylebym tylko mogła żyć.

Odszedł. Słyszałam jego kroki schodzące po drewnianych schodach.

Odwróciłam się w stronę ognia. Był coraz bliżej. Nie miałam już którędy uciec.

Obraz przed moimi oczami zamazywał się. Czułam jak gorące płomienie smagają moją twarz. Czułam niewyobrażalny ból, którego nie byłam w stanie zahamować.

Zaczęłam krzyczeć. Z cierpienia, ze strachu, z bezradności. Wiedziałam, że to koniec. Już nie przeżyję. A wszystko to za słowa „Nie chcę już z tobą być”. Sześć słów, a wywołały tyle złego.

Osunęłam się na ziemię. Ogień otaczał mnie ze wszystkich stron. Nie miałam siły wołać o pomoc. Wiedziałam, że na nic się to nie zda.

Ostatnim wspomnieniem z tego koszmarnego wieczora było pieczenie rozchodzące się po całej mojej twarzy, i dźwięk syren gdzieś w tle…

I nagle wszystko znikło. Poderwałam się do pozycji siedzącej. Zrozumiałam, że to wszystko było tylko snem.

Otarłam pot z czoła, jednocześnie przejeżdżając ręką po jednym z największych oparzeń. Wzdrygnęłam się, kiedy go dotknęłam.

Podniosłam się z łóżka i po omacku doszłam do stolika, na którym stała szklanka z piciem. Zrobiłam łyka i odstawiłam ją z powrotem. Podeszłam do okna, za którym rozpościerał się widok jednej z ulic Buenos Aires pogrążonej we śnie. W szybie widziałam swoje słabe odbicie. I mimo, że było tak ciemno, to moje oczy dostrzegały wszystkie oparzenia.

Ten koszmar śnił mi się każdej nocy już od kilku lat. Nie mogłam wyrzucić z głowy wydarzeń z tamtego wieczora. Wciąż je sobie przypominałam, bez przerwy. Było to męczące.

Moje życie było piękne. Nie żyłam w przepychu, nie miałam tego, co chciałam, ale podobało mi się. Nie mogłam narzekać. Zewsząd otaczali mnie wspaniali ludzie, których mogłam prosić o pomoc w każdym przypadku, a oni nigdy mi nie odmówili. Byłam szczęśliwa, dogadywałam się ze wszystkimi, nie miałam żadnych problemów. Życie towarzyskie też mi się układało – już któryś rok spędzałam u boku mojego partnera, Nicolasa.

Ale w pewnym momencie zrozumiałam, że nie kocham go już tak bardzo jak na początku. To uczucie, które żywiłam do niego gdy miałam dwadzieścia lat, po prostu wygasło, a ja nie mogłam go na nowo rozpalić. Nie chcąc go ranić, postanowiłam zakończyć nasz związek.

Jednak on nie chciał na to pozwolić. Nie chciał abym od niego odeszła. Miałam być jego własnością już na zawsze. Wtedy, kiedy przyszłam do niego, aby powiedzieć mu to wszystko, wpadł w szał. Nie wiedziałam co się dzieje, kiedy nagle wepchnął mnie do jednego z pokoi, wcześniej wrzucając do środka kilka zapalonych zapałek, który na moje nieszczęście nie zauważyłam.

A później… Później wszystko działo się tak szybko. Ogień, żar buchający w moja stronę, mój strach, krzyk i przerażenie, Jego śmiech i ostatnie słowa, które od niego usłyszałam, a potem wycie syren i ta wszechogarniająca ciemność.

Odwróciłam się od okna. Oparłam się o ścianę i nabrałam powietrza w płuca. Zrobiłam jeszcze łyk soku, który znajdował się w kubku i wolnym krokiem wróciłam do łóżka. Rzuciłam się na pomarańczową pościel, zrzucając przy okazji wazon stojący na szafce obok. Usłyszałam głośny dźwięk tłuczonego szkła, jednak nie przejęłam się nim za bardzo. Zamknęłam oczy i prawie natychmiast, przeniosłam się znów w krainę Morfeusza.

Do moich uszu dotarła uporczywa melodyjka wydobywająca się z czerwonego budzika. Wyciągnęłam prawą rękę i nacisnęłam przycisk, a piosenka ustała. Westchnęłam głośno i z jękiem stoczyłam się z łóżka na podłogę. Podniosłam się z zimnych paneli i na chwiejnych nogach wyszłam z pokoju.

W domu panowała cisza, jak każdego ranka. Zeszłam po schodach na dół i spojrzałam na zegar wiszący w przedpokoju. Wskazywał on godzinę siódmą. Moja praca zaczynała się o dziesiątej, ale potrzebowałam nieco więcej czasu niż inni, na przygotowanie się do niej.

Skierowałam się do łazienki, gdzie codziennie spędzałam kilka godzin. Weszłam do środka i od razu zdjęłam z półki wszystkie rzeczy, których potrzebowałam.

Stanęłam przed lustrem i zaczęłam robić obowiązkowy makijaż. Nałożyłam na twarz pierwszy podkład. Drugi znalazł się na miejscach najbardziej poparzonych. Trzeci pokrył całą powierzchnię, która miała styczność z ogniem.

Kolejne korektory tuszowały wszelkie niedoskonałości, które i tak w dalszym ciągu były widoczne. Nawet niezliczona ilość pudru nie ukryła ich całkowicie.

Kiedy zakończyłam make – up, na zegarku elektronicznym stojącym na toaletce widniała już godzina ósma trzydzieści. Półtorej godziny poświęcone na robieniu makijażu nie było dla mnie niczym nowym. Tą czynność powtarzałam każdego dnia od kilku lat i wiedziałam, że raczej nigdy już się to nie zmieni. Już do końca życia będę zmuszona do codziennego ukrywania tych wszystkich plam na mojej twarzy.

Rzuciłam ostatnie spojrzenie na swoje odbicie i opuściłam łazienkę, swoje kroki kierując w stronę garderoby. Wyciągnęłam z niej spodnie i bluzkę, które szybko założyłam na siebie. Włosy rozczesałam i zostawiłam rozpuszczone. Zjadłam lekkie śniadanie i ani się spostrzegłam, a już nadeszła godzina mojego wyjścia z domu.

Zamknęłam więc drzwi na klucz i szybkim krokiem udałam się w stronę, gdzie znajdowało się miejsce mojej pracy.

No więc no, jest i part o Leonetcie :D

I chyba nie jesteście zdziwieni, że znowu temat taki a nie inny, no bo w końcu ja to pisałam, a ja zawsze takie dołujące rzeczy biorę :D Ale do rzeczy.

Ta część średnio mi się podoba , ale chyba nie jest najgorsza :D Ujdzie w tłumie.

I znowu przepraszam, że nie skomentowałam kilku rozdziałów czy partów, ale szkoła daje sie we znaki -.- W piątek mam jakiś tam konkurs o krajach niemieckojęzycznych, do tego jeszcze tam kartkówki jakieś. Sami rozumiecie. Ale ja czytam, czytam wszystko, czasami z opóźnieniem, ale czytam, tylko nie zawsze komentuję :)

Nie wiem, kiedy kolejny rozdział na drugim blogu. Jest was tam jakoś mało. Ale nie będę narzekać :P

Kolejna część w przyszłym tygodniu :P

Kocham was <33333