ONE PART NAXI - Od dziecka byłam do Ciebie podobna cz 1

 Tą część, jak i dwie kolejne, dedykuję Nikoletcie. Ona wie za co <3

- Nie zostawiaj mnie… - wyszeptałam ściskając mocniej jej rękę. – Mamo, potrzebuję Cię…

- Córeczko… - Jej głos był słaby, ledwo słyszalny. – Pamiętaj, że zawsze będę Cię kochać… Zawsze będę przy tobie, nie zapominaj o tym…

Zamknęła swoje szare oczy, które do samego końca przepełnione były miłością do mnie, do jedynego dziecka, jedynej rodziny…

- Kocham Cię, mamo… - Z moich oczu popłynęły łzy, mocząc moje zaczerwienione policzki.

- Ja też Cię kocham, skarbie… - Po tych słowach jej serce przestało bić.

Głośny pisk aparatury rozległ się po całym pomieszczeniu. Dotarł także do moich uszu.

Z boku stali lekarze, pielęgniarki… Nie robili nic, bo wiedzieli, że dla mojej mamy nie ma już nadziei. Musiała odejść, nawet ja byłam tego świadoma.

Ale to tak strasznie bolało…

Poczułam czyjąś rękę na moim ramieniu. Wiedziałam do kogo ona należy. Nie podniosłam głowy. Ten ktoś klęknął obok krzesła, na którym siedziałam.

- Pożegnaj się z nią – rzekł cicho.

Pochyliłam głowę i czołem dotknęłam zimnej ręki mojej rodzicielki. Kobiety, która dała mi życie, która wychowała mnie tak, że wyrosłam na porządnego człowieka.

- Chodź. – Mój chłopak klęczący obok chwycił mnie za dłoń.

Pociągnął mnie do góry tak, że stanęłam na nogi. Objął mnie ramieniem.

Wyszliśmy z sali. On podtrzymywał mnie tak, żebym nie upadła.

- Nie mam już nikogo… - wyszeptałam.

- Masz mnie – odparł. – Będę przy tobie zawsze…

Dzisiaj mijał kolejny tydzień. Kolejny tydzień od jej śmierci, kolejny tydzień bez niej. Nie mogłam się pogodzić z jej stratą. Była dla mnie wszystkim, a teraz… teraz jej już nie ma. Znikła, zabierając ze sobą cząstkę mnie i sprawiając, że kawałek mojego serca odleciał i poturlał się po ziemi na samo dno czarnej otchłani, do której było mi tak blisko.

- Natalia – Do pokoju wszedł mój chłopak – jak się czujesz?

Usiadł obok mnie. Nadal wpatrywałam się tępo w ścianę. Nie zwróciłam na niego uwagi. Po co? On nie wiedział przez co przechodzę.

- Spytałem o coś – powtórzył. – Możesz na mnie spojrzeć?

Powoli zwróciłam się w jego stronę. Zobaczyłam jego twarz – smutną, cierpiącą… Cierpiał razem ze mną. Zdawałam sobie z tego sprawę.

- Jak się czujesz? – spytał ponownie.

- A jak mam się czuć? – rzekłam cicho. – Zaraz idę poskakać po łące za domem i pozrywać kwiatki. Pójdziesz ze mną? Będziesz mógł zobaczyć, jak udaję szczęśliwą.

Ponownie wbiłam wzrok przed siebie.

- Przestań – powiedział. – Nie mów tak, proszę cię.

- Kiedy to prawda. Nie zadawaj takich pytań, Maxi. Sam wiesz jak jest.

Oparłam głowę o ścianę.

- Wiesz… Tęsknię… Tęsknie za tymi dniami, kiedy wszystko było tak cholernie proste. Ale one już nie wrócą. Całe moje życie się schrzaniło. Teraz nie jest już nic warte.

Z moich oczu popłynęły słone łzy. Spływały po moich policzkach, a potem skapywały głośno na mój szary dres, w którym chodziłam już od tygodnia.

- Nieprawda… - Chwycił mnie za rękę. – Jest warte więcej, niż ci się wydaje. Zdaję sobie sprawę, że jest ci ciężko. Nawet bardzo ciężko. Ale Naty, jej już nie ma. Pora się z nią pożegnać. Najwyższy czas.

- Nie… Nigdy nie będę na to gotowa. Nigdy nie powiem „Do widzenia, mamo”. To za trudne. Dla mnie za trudne.

Mój chłopak przybliżył się do mnie. Objął mnie ramieniem i przyciągnął do siebie. Potrzebowałam teraz jego bliskości. Chciałam czuć się bezpieczna.

Chwyciłam mocno jego rękę, jakbym nie miała jej już nigdy puścić. Był dla mnie niebem. Słońcem, które nigdy nie zachodzi. Całym moim światem, dla którego jeszcze żyłam. Inaczej nie miałabym już po co walczyć. On dawał mi siłę, aby każdego dnia otworzyć oczy i żyć z myślą, że nigdy nie zobaczę już mojej mamy… I choć minęło tak dużo czasu, to ja wciąż nie mogłam pogodzić się z myślą, że nie ma jej przy mnie. Słyszałam jej głos przemawiający do mnie, widziałam jej oczy, które patrzyły na mnie z taką miłością, dłonie codziennie rano przygotowujące śniadanie dla mnie. Wiedziałam, ze to już nigdy się nie wydarzy. To już było. I nie wróci więcej. Lecz choć tyle się zdarzyło, to wciąż do przodu wyrywa głupie serce. I choć to już było i znikło gdzieś za nami, a w papierach lat przybyło, to tak naprawdę wciąż jesteśmy tacy sami.

- Jestem za słaba – rzekłam cicho. – Za słaba, żeby zrobić cokolwiek.

Otarł łzy spływające po moich policzkach i jeszcze mocniej mnie do siebie przytulił.

- Ja ci pomogę – odparł. – Razem przez to przejdziemy. Nie zostawię cię samej, będę przy tobie cały czas. Za parę tygodni nie będzie ci już tak ciężko, obiecuję ci to…

- Maxi… - Spojrzałam na niego z wahaniem. – Czy… Czy ty mnie jeszcze kochasz?

Na jego twarzy pojawiło się zdumienie. Czyżbym powiedziała coś nie tak?

- Co to za pytanie? – Pogładził mój policzek. – Oczywiście, że cię kocham, Naty. Najbardziej na świecie.

- Ja też cię kocham…

Wtuliłam twarz w jego tors i zamknęłam oczy. Wdychałam jego zapach i nawet nie zorientowałam się, kiedy zmęczenie mnie przerosło a ja zasnęłam, oddając się w objęcia Morfeusza.

Wolnym krokiem zeszłam po schodach. Chwiałam się na nogach, jednak i tak szłam dzielnie przed siebie. Pokonałam ostatni stopień i stanęłam na ziemi.

- Naty? – Usłyszałam głos mojego chłopaka.

Po chwili zobaczyłam go wychodzącego z kuchni. Podszedł do mnie od razu, złapał mnie za ramię i pomógł dojść do krzesła.

- Jak się czujesz? – spytał.

- Jak zwykle… - rzekłam. – Równie beznadziejnie… Maxi…? Moglibyśmy dzisiaj iść odebrać rzeczy… ma… - zająknęłam się – mamy ze szpitala?

Uśmiechnął się lekko do mnie.

- Oczywiście, że możemy – odparł. – Ale najpierw coś zjesz.

- To… To ja już lepiej pójdę na górę…

Chciałam się podnieść, jednak zatrzymała mnie ręka Maxiego.

- Nie – zaprzeczył. – Zjesz coś, a później pojedziemy do szpitala.

- Nie będę nic jadła – powiedziałam. – Nie jestem głodna, nie mam ochoty…

- Natalia, od pięciu dni nie miałaś w ustach nic prócz kromki chleba, którą w ciebie dosłownie wmusiłem. – Jego głos był stanowczy. – Teraz już nie odpuszczę.

- Nie chcę…

- Tutaj nie chodzi o to czy chcesz, czy nie. Zjesz obiad. I bez dyskusji.

Widziałam, że nie żartuje. Po części miał rację. Wiedziałam, że muszę jeść, ale najzwyczajniej w świecie nie miałam na to ochoty. Nie chciałam w siebie nic wmuszać.

Schyliłam głowę i założyłam ręce na piersi. Wbiłam wzrok w swoje stopy.

- Słyszysz mnie?

- Nie.

Westchnął. Przysunął się bliżej mnie i podniósł mój podbródek do góry.

- To dla twojego dobra – rzekł. – Musisz jeść, jeśli chcesz mieć siłę. Niedługo nie będziesz mogła podnieść się z łóżka. Już teraz ledwo chodzisz.

- Wiem.

Spojrzał na mnie z tą czułością, którą tak uwielbiałam. Utonęłam w jego brązowych oczach, w których widziałam tyle miłości i troski…

- To jak będzie? – spytał. – Zgodzisz się sama, czy znów mam cię do tego zmusić?

Posłał mi delikatny uśmiech.

- Jeśli – zaczęłam – chcesz, żebym coś zjadła, to… To zrób ulubione danie mojej mamy…

- A możesz mi powiedzieć, jakie było ulubione danie twojej mamy?

- Tortilla.

- Tortilla? – powtórzył. Pokiwałam głową. – Dobrze… Zrobię tortillę. Ale obiecujesz, że zjesz wszystko?

- Obiecuję – rzekłam niepewnie.

Ponownie się uśmiechnął, tym razem szerzej. Z wahaniem odwzajemniłam uśmiech.

- Idę na górę.

Podniosłam się z pomocą mojego chłopaka.

- Przyjdę do ciebie później i przyniosę ci jedzenie – rzekł odprowadzając mnie pod schody. – Czekaj na mnie.

- Dobrze – zgodziłam się.

Odwróciłam się do niego tyłem i weszłam powoli po stopniach na górę. Udałam się do sypialni, którą dzieliłam z Maxim. Przeprowadził się do mnie, kiedy zabrakło mojej mamy. Nie miałam już na świecie nikogo, prócz niego i moich przyjaciół. Choć miałam niewiele ponad dwadzieścia lat to wiedziałam, że moje życie już nigdy nie będzie takie samo…

Samochód zatrzymał się po wielkim, jasnym budynkiem, w którym jeszcze miesiąc temu przesiadywałam całymi dniami i nocami, w którym ostatnie swojego życia spędzała moja mama… Dlaczego właśnie ona? Dlaczego to ona musiała zachorować? Przecież niczym nie zawiniła, zawsze była taka dobra… Pomagała innym i przez to nie zauważyła, że z nią samą się coś dzieje. Ja też tego nie widziałam. Nie widział nikt oprócz lekarza, który na wizycie kontrolnej przeprowadził jej ponadpodstawowe badania. I wtedy wszystko legło w gruzach. Całe życie. I moje, i jej. Od tamtego dnia już nic nie było takie samo. Żadna rzecz nie układała się po naszej myśli. Było inaczej. Zupełnie inaczej.

Wysiadłam z samochodu i chwyciłam za rękę swojego chłopaka. Ruszyliśmy powoli w stronę wejścia do szpitala.

W środku panował gwar. Masa ludzi chodziła w tę i z powrotem czekając na swoją kolej. Podeszliśmy do recepcji.

- Przepraszam – odezwał się Maxi. – Możemy o coś spytać?

Jedna z kobiet odwróciła się naszą stronę.

- Tak? O co chodzi?

- Chcielibyśmy porozmawiać z doktorem Caramena. Gdzie możemy go znaleźć?

Pielęgniarka wyciągnęła jakiś zeszyt, po czym szybko go przejrzała. Zatrzymała się na jednej ze stron.

- Z tego co mi wiadomo, to ma on teraz obchód – odparła. – Znajduje się na oddziale chorób nowotworowych. Proszę go tam szukać, jeśli będą mieli państwo szczęście, to go państwo spotkają.

Odeszliśmy od lady i skierowaliśmy się na wskazany oddział. Przechodziliśmy obok tych wszystkich sal i widzieliśmy masę kobiet lub mężczyzn leżących bez sił na łóżkach. Doszliśmy akurat do sali, gdzie kilka tygodni wcześniej leżała moja mama, gdy nagle wyszedł z niej doktor, który prowadził moją rodzicielkę.

- Dzień dobry – przywitaliśmy się.

- Ach, to państwo – Uśmiechnął się. – Dzień dobry. Przyszli państwo po rzeczy naszej pacjentki? Myślałem, że już państwa nie zobaczę.

- Nie byłam wcześniej w stanie tutaj przyjść – wyjaśniłam.

- Rozumiem – powiedział. – Ubrania można odebrać w dyżurce pielęgniarek. Wiedzą państwo, gdzie to jest. Później zapraszam do mnie, muszę z państwem porozmawiać.

Pokiwaliśmy głowami i udaliśmy się we właściwym kierunku. Kiedy zapukaliśmy do drzwi dyżurki, otworzyła nam wysoka brunetka o zielonych oczach. Odebraliśmy rzeczy należące do mojej nieżyjącej matki, zamieniliśmy z nią kilka słów i poszliśmy do gabinetu lekarza Carameny. Weszliśmy do środka.

- Proszę usiąść. – Mężczyzna wskazał krzesła stojące przy biurku.

Sam zajął wysokie krzesło obrotowe.

- Mam tutaj całą dokumentację dotyczącą pani Dolores – rzekł. – Oczywiście, przekażę je państwu. Jednak chciałem porozmawiać o innej, równie istotnej rzeczy.

- Słuchamy – odezwałam się.

Lekarz westchnął, po czym spojrzał na mnie uważnie.

- Pani mama zmarła na raka piersi – zaczął – a jak wszyscy wiemy, jest on dziedziczny. Jako, że jest pani córką, istnieje zagrożenia zachorowania na niego przez panią.

- Niemożliwe – stwierdziłam krótko.

- Nie mówię, że tak jest – odparł. – Jednak dla pewności chciałbym przeprowadzić podstawowe badania na obecność nowotworu w organizmie.

Co on w ogóle wygadywał? Jak ja mogłabym być chora? Nie ma takiej opcji. To, że moja mama zmarła na raka piersi, wcale nie znaczy, że ja będę musiała przechodzić przez to samo. Nie chcę. Jestem zdrowa. To pewne.

- Nie ma takiej potrzeby – rzekłam chłodno. – Ja jestem zdrowa, nie potrzebuję żadnych potwierdzeń.

- Ja nie twierdzę, że jest pani chora – odparł. – Ale chciałbym to zrobić tylko po to, aby się upewnić.

- Pan to sobie może chcieć – zdenerwowałam się. – Ja nie mam na to ochoty.

Poczułam, jak ktoś kładzie rękę na moim ramieniu. Odwróciłam się i zobaczyłam Maxiego.

- Oczywiście, że przyjdziemy – zwrócił się do lekarza. – Kiedy mamy się stawić?

Chciałam zaprotestować, jednak on gestem ręki nakazał mi być cicho. Mruknęłam coś pod nosem, po czym założyłam ręce na piersi i wbiłam wzrok w swoje stopy.

- Jutro lub pojutrze na godzinę dziesiątą – odparł doktor. – Ja będę w swoim gabinecie, proszę udać się do mnie.

- Dobrze, rozumiemy.

Chwycił mnie za rękę i pomógł mi wstać. Pożegnaliśmy się z mężczyzną i opuściliśmy pomieszczenie. Ledwie przekroczyłyśmy jego próg i zamknęliśmy drzwi, usłyszałam pretensjonalny głos Maxiego.

- Co ty sobie wyobrażasz? – spytał. – Natalia, czy ty myślisz choć trochę?

Spojrzałam na niego, lekko zdziwiona.

- O co ci chodzi?

- O co mi chodzi? – powtórzył. – Ty mnie pytasz o co mi chodzi?

Pokiwałam głową, nadal za bardzo nie będąc zorientowaną.

- Chodzi mi o to, że pomimo takiego ryzyka, ty nawet nie chcesz przyjść na głupie badania.

- Jakiego zaś ryzyka? – rzekłam zdenerwowana. – Nie ma żadnego ryzyka.

- Owszem, jest – zaprzeczył. – I ty dobrze o tym wiesz. Twoja mama zmarła na raka, i tobie grozi to samo.

- Ja nie jestem chora – uparłam się. – Moja mama to nie ja, ja jestem zdrowa.

- A co ty możesz wiedzieć? – Podniósł lekko głos. – Nie jesteś żadnym specjalistą, nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak poważna może być sytuacja.

- Ale…

- Nie – przerwał mi. – Żadnego „ale”. Przyjdę tutaj jutro razem z tobą na badania. Zrobisz je, i dopiero wtedy będziesz mogła powiedzieć, że nic ci nie jest.

- Nie, ja…

- Natalia, nie sprzeczaj się – wtrącił. – Robię to tylko dla twojego dobra. Dlatego, że cię kocham. Nie zniósłbym myśli, że mogę cię stracić.

Podniosłam głowę. Jego twarz nie wyrażała już złości czy zdenerwowania, ale troskę i miłość.

- I nie stracisz.

Patrzył na mnie przez chwilę, po czym zrobił krok w moją stronę i przytulił mnie do siebie.

- Mam nadzieję…

- Na pewno chcesz zostać sama w domu? – Po raz kolejny usłyszałam to samo pytanie. – Wcale nie muszę jechać…

- Maxi – przerwałam mu i uśmiechnęłam się lekko. – Czuję się już lepiej, nic mi nie jest. Musisz jechać do sklepu, mamy już pustą lodówkę. Wiesz, że pojechałabym z tobą, ale nie mam jeszcze tyle siły. Zostanę, nie bój się o mnie.

Chwyciłam go za rękę spoglądając w jego brązowe oczy. Odwzajemnił mój uśmiech.

- Jesteś pewna?

- Na sto procent. – Kiwnęłam głową. – Jestem już dużą dziewczynką, Maxi. Naprawdę.

Rzeczywiście, ostatnio było coraz lepiej. Już nie siedziałam całymi dniami i nie wylewałam łez, wpatrując się bezczynnie w szarą ścianę. Ale to wcale nie znaczy, że było łatwo. Wciąż płakałam. Szczególnie w nocy, kiedy nie mogłam spać, a na myśl przychodziły mi wszystkie wspomnienia związane z moją mamą. Wiele razy śniły mi się koszmary, w których ona oddala się, a ja nie mogę do niej podejść. Budziłam się wtedy zlana potem, a przed moimi załzawionymi oczami widziałam obraz mojej rodzicielki, której tak naprawdę już nie było. Za to miałam obok siebie Maxiego, który próbował mnie uspokoić. Czasami było to naprawdę trudne – ja sama nie mogłam nad sobą zapanować. Nie miałam władzy nad moimi trzęsącymi się rękoma i drżącym głosem. I choć – zazwyczaj – po półgodzinie zasypiałam ponownie wtulona w swojego chłopaka, to ciągle miałam obawy, że ten sen znów wróci…

W końcu, po wielu namowach mój partner opuścił dom. Wsiadł do samochodu i wyjechał z podwórka akurat w tym momencie, w którym do naszej furtki podszedł listonosz. Zanim włożyłam na nogi buty, a na ramiona zarzuciłam bluzę, już go nie było. Wyszłam przed dom i doszłam chodnikiem do bramy, a następnie wyjęłam ze skrzynki cały stos listów. Wracając z powrotem do mieszkania przeglądałam je, orientując się, które od kogo i do kogo są. Większość to były rachunki z prąd, gaz, światło czy wodę, różne wezwania do zapłat i takie tam.

Ale jedna z kopert przykuła moją uwagę.

Zatrzymałam się w miejscu, aby po chwili znów ruszyć przed siebie, tym razem szybciej.

Weszłam do domu i zamknęłam drzwi, opierając się o nie. Położyłam korespondencję na szafce, jednak w ręce nadal trzymałam tą nieskazitelnie białą kopertę zaadresowaną do mnie. Czarnym drukiem podany był nadawca: Szpital publiczny numer 158 im. José Cura W Buenos Aires.

Drżącymi rękami rozerwałam papier i wyciągnęłam ze środka równie białą kartkę. Oczami zaczęłam wodzić po zdaniach zapisanych maczkiem, chcąc od razu znaleźć ten najważniejszy fragment.

Jest. Znalazłam.

Badania na 99,9 % potwierdzają nowotwór piersi.

Zesztywniałam.

Jeszcze raz przeczytałam te słowa. Później kolejny. I znów. Jednak nawet po tylu próbach, nie docierał do mnie jego sens. To było po prostu niemożliwe.

Na pewno się pomylili. Włożyli do koperty nie te wyniki. Przeniosłam wzrok na samą górę listu.

Natalia Navarro, lat dwadzieścia pięć.

To nie była pomyłka. Nie dzisiaj, nie teraz. Była to najprawdziwsza prawda, której mimo wszystko nie potrafiłam przyjąć do wiadomości.

Osunęłam się na ziemię. Z moich oczu popłynęły łzy, które rozmazały mój makijaż.

Czułam się tak samo jak w dniu, w którym zobaczyłam wyniki mojej mamy. Dokładnie takie same. Wtedy moje życie się zepsuło, zmieniło się.

Teraz straciło wszelki sens.

Po raz kolejny napotkałam na sobie podejrzliwe spojrzenie Maxiego.

- Naty? – zaczął. – Przyszły już wyniki badań?

Na moment zdrętwiałam, jednak po chwili się opanowałam. Nie mogłam dać po sobie niczego poznać. On o niczym nie wiedział i tak miało zostać.

- Nie, jeszcze nie – zaprzeczyłam.

- Nie sądzisz, że za długo im to schodzi? – spytał. – Lekarz powiedział, że powinnaś je dostać do dwóch tygodni, a minęły już prawie trzy.

- Wiem – zgodziłam się z nim. – Widocznie wszystko jest w porządku. Zadzwonię później i dowiem się, dlaczego jeszcze nic nie wiemy.

Pokiwał głową i wrócił do dalszego myszkowania po Internecie. Wzięłam do ręki pilot i zaczęłam skakać po kanałach w poszukiwaniu czegoś ciekawego.

Nie wiem, jak to robiłam. Nie mam pojęcia jakim sposobem byłam w stanie ukryć przed Maxim moją chorobę. Może dlatego, że byłam już doświadczona? Gdy dowiedziałam się o nowotworze mojej mamy, chciałam być silna. Nie chciałam pokazać jej, jak mi ciężko, jak nie umiem sobie z tym poradzić. Musiałam spróbować być szczęśliwa dla niej. Nie mogła zauważyć jaka jestem słaba. Teraz było tak samo. Z jedną różnicą – to ja byłam chora.

Poczułam jak ktoś obejmuje mnie ramieniem. Podniosłam głowę i zobaczyłam mojego chłopaka.

- Zamyśliłaś się – rzekł. – Co teraz chodzi ci po głowie?

- Nic – skłamałam. – Wszystko jest w porządku.

- Na pewno?

- Oczywiście – odparłam. – Po prostu na myśl przychodzi mi milion spraw. Mówiłeś coś do mnie?

- Nie – zaprzeczył. – Naty… Martwię się o ciebie. Od tygodnia jesteś znów taka nieobecna, jakbyś się czegoś bała.

Od tygodnia? Czyli od dnia, w którym dostałam wyniki. Zauważył to. Zawsze musiał zauważać takie rzeczy.

- Wydaje ci się – stwierdziłam. – Jestem taka jak zawsze.

- Widzę, że coś jest nie tak. – Pogłaskał mnie po policzku. – Co się dzieje?

- Maxi, naprawdę. – Dotknęłam jego ręki. – Nie masz się o co bać. Dobrze się czuję.

Na razie – dodałam w myślach.

Siedzieliśmy tak jeszcze przez chwilę. Nagle zadzwonił telefon mojego partnera.

- Halo? – Przyłożył go do ucha. – Tak… Mhm… Serio, teraz? No dobra… Przyjedzie? Świetnie… Czekam, okey.

Rozłączył się. Spojrzałam na niego pytająco.

- Dzwonił Federico – wyjaśnił. – Muszę pojechać z nim do sklepu remontowego. Będą odnawiać sypialnię. Nie chcę cię zostawiać samej, ale Fede powiedział, że przywiezie Ludmiłę. Może tak być?

Uśmiechnęłam się.

- Pewnie – zgodziłam się. – Nie musisz się mną aż tak przejmować, Maxi. Dam sobie radę.

- Oczywiście, że muszę się tobą przejmować – zaprzeczył. – Jesteśmy w końcu parą.

- Wiem.

Odwzajemnił uśmiech i przytulił mnie do siebie ponownie. Poczułam, jak całuje mnie we włosy. Uwielbiałam to.

Uwielbiałam wszystko, co miało z nim styczność.

Uwielbiałam jego.

    

No i jest. Macie OP Naxi by Alexandra. I zaś ciężki temat, ale to w końcu ja. Mam nadzieję, ze wam się spodoba :D 

Dziękuję za sześćdziesięciu  obserwatorów, kocham was <333 I gracias za 91 taków w ankiecie :) 

Ludzie, ferie się jak dla mnie kończą, a w poniedziałek do szkoły -.- Komu mogę się poużalać? xD Aha i mam sprawę :D Pilnie szukam jakiejś strony z nutami do piosenek z Violetty na keyboard :D Jak ktoś coś wie, to proszę żeby mnie informował :D 

No, to chyba tyle. Część druga w przyszłym tygodniu. I do zobaczenia :D

 

Zapraszam na rozdział trzeci KLIK. Proszę was, wchodźcie i czytajcie, może wam się spodoba, a jeśli się spodoba to komentujcie, to naprawdę wiele daje <333