ONE PART NAXI - Od dziecka byłam do Ciebie podobna cz 2

 Proszę was, przeczytajcie notkę pod partem, szczególnie ten zaznaczony fragment.

- Dobra, dziewczyny… - Federico spojrzał na zegarek. – Będziemy za jakieś półtorej godziny. Przynajmniej powinniśmy.

- Możecie robić wszystko – dodał Maxi. – Wszystko, oprócz imprez, tak?

Spojrzał na nas uważnie.

- Czy ty sądzisz, że w niecałe dwie godziny zorganizowałybyśmy imprezę? – zaśmiałam się.

- Wy jesteście zdolne do wszystkiego – rzekł Włoch. – Więc… już wszystko wiecie?

- Obyłoby się bez tej dziesięciominutowej gadki – mruknęła Ludmiła.

- To bardzo dobrze. – Jej partner nie zwracał uwagi na jej słowa. – Możemy już iść?

- Możecie iść od dwudziestu minut – przypomniałam mu.

- I właśnie teraz pójdziemy.

Maxi podszedł do mnie i pocałował mnie w policzek, a Fede pożegnał się z blondynką.

Później wyszli zamykając za sobą drzwi. Chwilę później usłyszeliśmy warkot samochodu wyjeżdżającego z podwórka.

Ruszyłyśmy do salonu.

- To co? – Usiadłam wygodnie na fotelu. – Co będziemy robić?

- A co proponujesz? – Uśmiechnęła się. – Ty tutaj jesteś gospodynią.

- Gospodynią? – zaśmiałam się. – Jak chcesz. Ale naprawdę nie wiem… Nie ma żadnego ciekawego zajęcia. Możemy co najwyżej pooglądać telewizję.

- Niech będzie – westchnęła, biorąc do ręki pilota.

Włączyła telewizor i naciskając po kolei wszystkie przyciski, szukała czegoś odpowiedniego. Jednak nic nie było. Tu jakieś romanse, tu komedie, albo teleturnieje… Nic.

- Chyba, że obejrzymy jakiś film z płyty – odezwałam się.

- A macie cos?

- Coś jest… - mruknęłam. – Poszukaj w szufladzie, a ja pójdę nam zrobić coś do picia, okey?

Po otrzymaniu jej zgody ruszyłam do kuchni.

Wyciągnęłam z szafki dwie szklanki i nalałam do nich soku. Wzięłam dodatkowo jakieś chipsy, które znalazłam w szafce i wróciłam do salonu.

- Znalazłaś coś? – Postawiłam to wszystko na stole.

- Jeszcze nie…

Spojrzałam na nią. Kiedy tylko nasze oczy się spotkały, ona wstała i podeszła do mnie z jakąś kartką w ręce.

- Co to jest? – spytała.

Chciałam wziąć ją od niej, jednak odsunęła ją od siebie tak, że nie mogłam do niej sięgnąć.

- Nie powiem ci co to jest, póki tego nie zobaczę – powiedziałam patrząc na nią jak na głupią.

- Nie wiesz co to jest? – Pokręciłam przecząco głową. – To ja ci powiem. – To są wyniki ze szpitala.

Zamarłam.

Moje wyniki? Jak ona… Ach tak… Oczywiście mądra ja musiała zostawić je w tej szufladzie… Jak ja mogłam być taka nieuważna? Przecież Maxi w każdej chwili mógł ją otworzyć i zobaczyć…

Ale skoro nie on, musiał to zrobić ktoś inny. W tym przypadku Ludmiła.

- Oddaj to. – Wyciągnęłam w jej kierunku rękę. – Ludmiła, powiedziałam oddaj.

- Nie, dopóki mi nie powiesz dlaczego ja o niczym nie wiem.

W jej oczach widziałam smutek. Ból. Cierpienie.

Przeczytała. Zdążyła.

- To nie jest moje – próbowałam wybrnąć z sytuacji.

- A czyje?

- Mojej… mojej cioci… - skłamałam.

- Nie żartuj sobie ze mnie, Natalia – powiedziała zdenerwowana. – Dobrze wiesz, że cała twoja rodzina nie żyje. Ja też o tym wiem.

- Powiedziałam cioci? – spytałam. – To jest mojej mamy. Zatrzymałam to.

- Twojej mamy?

Podniosła kartkę do oczu. A ponowna próba wyrwania jej z rąk mojej przyjaciółki znów spełzła na niczym.

- Tutaj pisze Natalia Navarro – rzekła. – Ty jesteś Natalia Navarro. Nie oszukuj mnie.

- Nie oszukuję cię.

Podała mi kartkę. Wskazała najpierw napis „Natalia Navarro, lat dwadzieścia pięć” a później „Badania na 99,9 % potwierdzają nowotwór piersi”.

- Pomyłka? – spytała. – Nie wydaje mi się.

- Skoro widzisz, to po co pytasz? – Wyrwałam jej wyniki z ręki. – Muszę powtarzać?

Posłała mi smutne spojrzenie. Złapała mnie za ramię.

- Usiądźmy.

Zajęłyśmy miejsca na sofie, obok siebie. Wbiłam swój wzrok w kolana, chcąc uniknąć spojrzenia Ludmiły przeszywającego mnie na wylot.

- Wytłumaczysz mi to? – odezwała się.

- Ale co ja mam ci tłumaczyć? – Mój głos był cichy.

Nastała chwila ciszy.

- Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

- Nie chciałam cię martwić.

- Jestem twoją przyjaciółką, Naty – przypomniała mi. – Skoro Maxi wie, to ja chyba też mam prawo.

Spojrzałam na nią niepewnie.

- Maxi… - zaczęłam. – Maxi nic nie wie.

Zdziwiła się.

- Jak to nic nie wie? – spytała. – Nata, co ty wygadujesz?

- Prawdę – odparłam. – On nic nie wie i tak ma zostać. Rozumiesz?

- Nie, nie rozumiem – zaprzeczyła. – Mam rozumieć, że go okłamałaś?

- Nie okłamałam – broniłam się. – Po prostu mu o tym nie powiedziałam. To nie kłamstwo.

- A właśnie, że tak – rzekła. – To jest nawet gorsze od kłamstwa. Pomyśl, jak się będzie czuł, kiedy się dowie.

- Ale on się nie dowie! – Podniosłam głos. – Robię to dla jego dobra!

- Dla jego dobra? Dla jego dobra go okłamujesz? Przecież i tak wszystko wyjdzie na jaw, kiedy zaczniesz się leczyć!

Nie odpowiedziałam. Odezwałam się dopiero po chwili.

- Nie będę się leczyć.

Zdrętwiała. Takiego obrotu spraw się nie spodziewała. Ale ja zdania nie zmienię.

- Przepraszam, co powiedziałaś?

- Że nie będę się leczyć – powtórzyłam.

- Poczekaj, czegoś tu nie rozumiem… - przerwała na moment. – Jesteś chora, czy nie?

- Jestem.

- Więc jak to, nie będziesz się leczyć?

- Normalnie. – Wzruszyłam ramionami. – Nie będę. I już.

- A możesz podać mi jeden, konkretny powód twojej głupoty?

Nie zwróciłam uwagi na dwa ostatnie słowa.

- Moja mama się leczyła – wyjaśniłam – i jej to nie pomogło. Dwa ostatnie miesiące życia spędziła w szpitalu na chemioterapii, a i tak nie żyje…

- Chciałam ci tylko przypomnieć – Pochyliła się ku mnie – że kiedy u twojej mamy wykryto raka, było to już końcowe stadium. Nawet ty wiesz, że nie miała już szans.

- To nie ma znaczenia – rzekłam. – Ja już podjęłam decyzję.

Nastała cisza, którą przerywało tylko brzęczenie muchy. W końcu Ludmiła odezwała się.

- Ty nie myślisz racjonalnie.

- Możliwe.

- Maxi musi się dowiedzieć – stwierdziła.

- Nie powiem mu.

- Jeśli nie zrobisz tego ty, zrobię to ja.

- Nie odważysz się.

- Jesteś pewna?

Spojrzałam na nią uważnie. Mogła to zrobić. Znałam ją.

- Tylko spróbujesz… A koniec z naszą przyjaźnią.

Widocznie ją zszokowało, ponieważ nie odpowiedziała nic. W jej oczach widziałam ból.

- Jak możesz tak mówić? – spytała cicho.

Może i nie powinnam. Może i przesadziłam. Może i nie byłam jej warta. Ale nie zmienię tego.

- Po prostu nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział – szepnęłam. – Skoro już ty się dowiedziałaś… Nic na to nie poradzę. Ale masz nikomu nie mówić. Ja sama im powiem, kiedy nadejdzie odpowiedni czas.

Pokiwała powoli głową.

W moich oczach zebrały się łzy, które po chwili spłynęły po moich policzkach. Płakałam. Znów.

Ludmiła przysunęła się do mnie i przytuliła mnie do siebie.

- Lecz się – poprosiła krótko.

- Nie – ucięłam.

- Dla niego… I dla swojej mamy. Ona chce, żebyś żyła.

- Chcę być razem z nią.

- Maxi cię potrzebuje – przypomniała mi. – Jeśli go choć trochę kochasz, to zgłoś się do szpitala.

- Kocham go, ale… Ale nie chcę się leczyć – załkałam.

- Zastanów się nad tym. Nad tym, i nad swoim życiem, które jest warte więcej niż ci się wydaje, Natalia…

Wyciągnęłam z pralki ostatnie rzeczy i włożyłam je do miski. Stanęłam na nogi. Chciałam wyjść z łazienki, jednak zatrzymał mnie silny zawrót głowy.

Oparłam się o framugę drzwi chcąc odczekać tą sytuację. Po chwili ustabilizowałam się i ruszyłam przed siebie.

Minęły już kolejne dwa tygodnie, a ja ciągle nie powiedziałam nic Maxiemu. Wcisnęłam mu kit o tym, że lekarz zadzwonił na telefon i powiedział, że nic mi nie dolega. Na początku nie wierzył, później jednak się przekonał. Przestał drążyć temat.

A ja z każdym dniem czułam się coraz gorzej. Wiedziałam, że jest to tylko i wyłącznie moja wina. W końcu rak to rak. Nie jest on przeziębieniem czy grypą, która czasami sama przechodzi. Jego trzeba leczyć. Wiedziałam o tym, jednak miałam swoje zdanie, którego nie zamierzałam zmienić.

Sytuacja z Ludmiłą nie wyglądała za ciekawie. Nikomu wprawdzie nie powiedziała, ale wiele razy rozmawiałyśmy o tym. Ona próbowała mnie przekonać, ale ja byłam nieczuła na jej prośby. Bałam się, że kiedyś się wygada. Ale nie miałam innego wyboru, jak tylko jej zaufać.

Weszłam do salonu. Zobaczyłam mojego partnera układającego rzeczy w szafkach i szufladach.

- Gdzie jest suszarka? – Postawiłam miskę z praniem na fotelu.

Maxi podniósł głowę i spojrzał na mnie.

- Poczekaj chwilę, przyniosę.

Wstał z podłogi i skierował się w stronę schodów. Wbiegł szybko na górę, aby po chwili wrócić z metalową suszarką na ubrania pod pachą.

Postawił ją przede mną. Podziękowałam mu i zaczęłam swoją robotę, a on wrócił do dalszego porządkowania różnych rzeczy.

Usiadłam na sofie przysuwając suszarkę bliżej siebie.

Powoli i leniwie wyciągałam z miski kolejne ubrania i wieszałam je na drutach. Rozmyślałam przy tym o wszystkim i o niczym. I pewnie rozmyślałabym tak dalej, gdyby nie głos Maxiego, który przywrócił mnie do rzeczywistości.

- Naty… - zaczął. – Mówiłaś, że wyniki nie przyszły.

Zdrętwiałam, jednak po chwili się opanowałam.

- Bo nie przyszły… - odparłam niepewnie.

- Ja tutaj widzę co innego.

Oderwałam wzrok od suszarki i przeniosłam go na mojego chłopaka, który teraz stał przede mną.

Podniosłam się na nogi.

- Okłamałaś mnie? – spytał.

Pokręciłam przecząco głową.

Znów to zrobiłam. Znów zostawiłam wyniki na wierzchu. Znów wszystko mogło się wydać przez moja głupotę.

- Oddaj to. – Wyciągnęłam rękę po kartkę.

- Nie – zaprzeczył. – Najpierw mi wszystko wytłumaczysz.

Jego głos był stanowczy, a w jego oczach widziałam upór, ale i złość. Nie dziwiłam mu się. Ja na jego miejscu na pewno zachowałabym się podobnie.

Podeszłam bliżej niego i wyrwałam mu kopertę z ręki, zanim on zdążył zareagować.

Odwróciłam się do niego tyłem. Ruszyłam szybkim ruchem do kuchni, jednak Maxi dogonił mnie.

Złapał mnie za rękę i pociągnął do tyłu. Oparł mnie plecami o ścianę i chwycił mocno mój nadgarstek, jednocześnie wyrywając z mojej dłoni kartkę. Posłał mi ostrzegawcze spojrzenie, a ja spuściłam głowę i wbiłam wzrok w podłogę.

Teraz nie było już odwrotu. Musiał się o wszystkim dowiedzieć. Wiedziałam, że nie będzie już tak prosto jak wcześniej.

- Co to jest? – spytał, kiedy skończył czytać.

Nie podniosłam wzroku. Nadal uporczywie wpatrywałam się w swoje stopy.

- Natalia, pytam, co to jest?! – Podniósł głos.

- To co widzisz.

W moich oczach zebrały się łzy. Próbowałam je hamować, jednak nie dawało to rezultatu.

- Spójrz na mnie. – Nie zareagowałam. – Powiedziałem, spójrz na mnie!

Wzdrygnęłam się. Nigdy nie widziałam go tak złego. Nigdy na mnie nie krzyczał.

Powoli i z wahaniem podniosłam głowę. Moje oczy powędrowały na jego twarz. Nie umiałam odczytać, co ona wyraża.

- Wyjaśnij mi to.

Po moich policzkach spłynęły łzy, jednak jego najwidoczniej to nie wzruszało.

- Nie wiedziałam jak ci powiedzieć…

- Czego nie wiedziałaś?! – krzyknął. – Łatwiej było mnie okłamać?

- Bałam się jak zareagujesz.

- A jak mam zareagować?!

Wyrwałam swoją dłoń z jego uścisku.

- Nie krzycz na mnie – poprosiłam i ponownie schyliłam głowę.

Nastała cisza. Słyszałam tylko jego oddech, oraz szybkie bicie mojego serca. Poczułam, jak chwycił mnie za ramię i pociągnął z powrotem do salonu. Posadził mnie na fotelu, a sam kucnął obok niego.

- Dlaczego mi nic nie powiedziałaś? – spytał cicho i spokojnie.

Przełknęłam głośno łzy. Chwycił moją rękę.

- Co byś zrobił… - zaczęłam – gdybyś dowiedział się, że to ty jesteś chory? Powiedziałbyś mi?

Spojrzałam na niego. Zagłębiłam się w jego oczach. Czekałam na odpowiedź. Po chwili pokręcił przecząco głową.

- A dlaczego?

- Nie chciałbym cię martwić.

- No właśnie.

Przygryzłam wargę.

- Nie przekręcaj, Natalia. – Potrząsnął przecząco głową. – Tutaj nie chodzi o mnie, tylko o ciebie.

Ponownie wbiłam wzrok w swoje kolana.

- To nic takiego.

W tym momencie zdrętwiał. Nie wiedziałam o co chodzi, jednak bałam się podnieść głowę.

- Możesz to powtórzyć? – Usłyszałam.

- To nic takiego.

Podniósł moją głowę tak, że patrzyłam prosto ja na jego twarz.

- Przeczytaj to – rozkazał podsuwając mi kartkę pod nos. – Przeczytaj.

Wzięłam do ręki papier.

- Badania na 99,9 % potwierdzają nowotwór piersi.

- A teraz powtórz to, co powiedziałaś przed chwilą. – Odłożył ją na stół.

Spojrzałam na niego niepewnie.

- To nic takiego… - rzekłam trzeci raz.

- Czy rak to nic takiego? – spytał. – No, pomyśl. Czy rak piersi to zwykła choroba?

- No… Nie.

- Widzisz.

Znów nastała chwila ciszy. Patrzyłam załzawionymi oczami na mojego chłopaka znajdującego się naprzeciw mnie. Moje serce biło jak szalone, z czoła spływał pot, a moje ręce trzęsły się jak galareta.

- Dlaczego mi nie powiedziałaś? – Ponowił pytanie.

- Bałam się twojej reakcji… - szepnęłam. – Na początku nie wiedziałam jak ci to powiedzieć, a później było już za późno.

- Nigdy nie jest za późno na takie rzeczy. – Pogłaskał mnie po policzku. – Lekarz mówił, kiedy zaczynasz leczenie?

Nabrałam powietrza w płuca, aby po chwili znowu je wypuścić.

- Nie będzie żadnego leczenia.

- Otwórz te drzwi! – Usłyszałam krzyk. – Natalia, otwieraj! W tym momencie!

Podeszłam do komody i wyjęłam z szuflady kolejną paczkę chusteczek. Wyciągnęłam jedną i wytarłam łzy spływające po moich policzkach.

Maxi od kilkudziesięciu minut walił w drzwi do naszej sypialni. Po tym, jak mu powiedziałam, że nie zamierzam się leczyć, bardzo, ale to bardzo się rozzłościł. Nie chciałam wpuścić go do pokoju. Nie chciałam, aby mnie przekonywał. Ja nie zmienię zdania.

- Jeżeli w tym momencie nie otworzysz, to dzwonię po Leona!

Następna osoba miała dowiedzieć się o tym, że jestem chora. Nie powiedziałam nawet mojemu najlepszemu przyjacielowi. Z Leonem znałam się od dziecka i nigdy nie miałam przed nim tajemnic. Oprócz tej. Ale mówi się trudno.

- Nie pozostawiasz mi wyboru! – wrzasnął. – Może on przemówi ci do rozsądku.

Zbiegł po schodach na dół. Nastała cisza.

Wbiłam wzrok w krajobraz za oknem.

Dlaczego ja? Czemu właśnie mnie to spotkało? Ledwo otrząsnęłam się po śmierci mojej mamy, a nagle dowiaduję się, że ja sama jestem chora. Na to samo co ona.

Gdyby nie to, że jej leczenie nie pomogło, pewnie zgłosiłabym się na chemioterapię. Ale to już przesądzone. Wolę spędzić te ostatnie miesiące w domu, z przyjaciółmi, a nie w szpitalu podłączona do jakichś rurek i urządzeń…

Poza tym… Tęsknię. Tęsknię za moją mamą. Ona była dla mnie najważniejszą osobą, wciąż tak strasznie mi jej brakuje. A tam u góry… Tam ją spotkam. Z nią będę szczęśliwa.

Ponownie usłyszałam tupot stóp. Ktoś wbiegł po schodach. Po chwili rozległo się pukanie do drzwi.

- Naty… Otwórz, Natalia – powiedział ktoś.

Rozpoznałam głos mojego przyjaciela. Powoli podeszłam do drzwi.

- Leon…?

- Wpuść mnie, Nata – poprosił.

Oparłam się o ścianę. Z wahaniem podniosłam rękę i już chciałam nacisnąć klamkę, jednak w porę się cofnęłam.

- A… A gdzie jest… Gdzie on jest?

- Na dole – odparł. – Nie bój się, jestem tylko ja. Otwórz drzwi.

Powoli przekręciłam klucz w zamku i otworzyłam pokój. Do środka natychmiast wszedł Leon. Spojrzał na mnie, po czym zamknął drzwi. Chwycił mnie za rękę i pociągnął w stronę dużego łóżka.

- Nie próbuj mnie do niczego namówić – zastrzegłam siadając. – Słyszysz, Leon?

Jego twarz wyrażała smutek i ból.

- Myślałem, że mówimy sobie wszystko – rzekł.

- O tym nie wiedział nikt… - odparłam cicho. – Nikt prócz… Prócz Ludmiły.

- Ale mi nie powiedziałaś?

- Ona sama się dowiedziała – wytłumaczyłam. – Znalazła wyniki…

- Pokaż je.

Wstałam i powoli podeszłam do biurka. Na samym wierzchu leżała biała koperta z adresem moim i adresem szpitala.

Podałam mu ją. Wyjął z niej kartkę patrząc na mnie uważnie.

Zaczął czytać wszystkie zdania wydrukowane czarnymi literami. Jego wyraz twarzy zmieniał się z każdą linijką.

- Nie rozumiem dlaczego nie chcesz się leczyć – powiedział nie podnosząc głowy.

Ogarnęłam włosy spadające mi na twarz i położyłam się, nie udzielając mu odpowiedzi. Wytarłam łzę spływającą mi po policzku?

- Chcesz wiedzieć co sądzę? – spytał. – Ale tak szczerze?

- Oczywiście – zgodziłam się. – Mów.

Zbliżył się do mnie. Usiadł po turecku obok mnie tak, ze doskonale widziałam jego twarz.

- Myślę, że jesteś głupia i nierozsądna – rzekł. – Zachowujesz się jak kilkuletnie dziecko, któremu zabrano zabawkę. Jesteś uparta jak osioł lub co gorzej – jak nastolatka. W ogóle nie myślisz. Sądziłem, że jesteś mądrzejsza.

Przekręciłam się na bok tak, że leżałam teraz tyłem do niego. Usłyszałam jak wstaje i klęka po drugiej stronie łóżka, czyli zaraz obok mnie.

- Taka jest prawda.

Zamknęłam oczy, z których nadal płynęły łzy.

- Jesteś moim przyjacielem, czy nie, do cholery? – wycedziłam przez zaciśnięte zęby.

- Jestem twoim przyjacielem, dlatego próbuję ci przemówić do rozsądku.

- Ale ja nie zmienię zdania!

Wtuliłam twarz w poduszkę, która natychmiast stała się cała mokra.

- Pomyśl logicznie. – Położył rękę na moich plecach. – Co ci to da? No, odpowiedz mi, Naty.

- Co mi to da? – Nadal na niego nie spojrzałam. – Będę z moją mamą. Będziemy już zawsze razem…

- A Maxi? A ja, Ludmiła i reszta?

I właśnie to był największy problem. Tam, u góry była moja mama, ale tutaj byli wszyscy, których tak kochałam, bez których również nie wyobrażałam sobie życia.

Moje życie było teraz bez sensu. Zagubiłam się w labiryncie i nie umiałam znaleźć z niego wyjścia. To wszystko było ponad moje siły.

Wyciągnęłam rękę chcąc chwycić dłoń mojego przyjaciela. Złapałam go i przyciągnęłam bliżej siebie, po czym przytuliłam się do niego.

- Nie, Leon – szepnęłam. – Przestań. Jestem na to za słaba.

- Bo nie chcesz być silna – odparł. – To tylko twoja wina.

- Nie… Ja nie potrafię…

- Wszystko potrafisz. Wystarczy tylko trochę się postarać.

- To nie dla mnie… Ja już nic nie zdziałam…

Nikła w oczach. Z każdym dniem była coraz słabsza. Nie chciała jeść, nie chciała pić. Cierpiała. Lekami przeciwbólowymi próbowała załagodzić wszystko, co jej przeszkadzało. Potrafiła spać do godziny czternastej, aby o dwudziestej znów położyć się do łóżka. Nie dbała o siebie, nigdzie nie wychodziła. Nie rozmawiała za dużo, wolała milczeć. Od kilku tygodni nie miała w rękach gitary, nie zagrała, nie zaśpiewała. W jej oczach widziałem tylko ból i smutek, który co chwila zwiększał się, nie pozwalając jej na normalne funkcjonowanie.

Chciałem jej pomóc. Widziałem, jak zatracała się w swoich myślach, ale ja nie mogłem nic zrobić. Nie dopuszczała mnie do siebie, unikała mnie jak ognia. Powoli zamykała się w sobie. Nikt nie mógł jej przekonać do zmiany decyzji, nie pozwalała na to. Cierpiałem razem z nią. Moje serce krajało się, ilekroć widziałem łzy na jej policzkach. Płakała często i wcale się z tym nie kryła. Gdybym tylko mógł, wziąłbym to wszystko na siebie, byleby tylko ona znów zaczęła się cieszyć.

Ktoś zapukał do drzwi. Ona jednak nawet nie drgnęła nadal siedziała z podkulonymi nogami na sofie i wpatrywała się w krajobraz za oknem. Nie reagowała na nic.

Podniosłem się z fotela i ruszyłem aby otworzyć.

Za progiem stała wysoka, blondwłosa kobieta. Przywitałem się z nią, po czym wpuściłem ją do środka.

- Natalia – odezwałem się. – Natalia, pani do ciebie.

Moja dziewczyna odwróciła powoli głowę w naszą stronę. Nie odezwała się jednak.

- Dzień dobry, nazywam się Valeria Barney i jestem psychologiem.

Na twarzy Naty wyjawiły się nieznane mi uczucia.

- Przepraszam, kim?

Blondynka spojrzała na mnie, a w moim wzorku wyczytała zapewne bezradność.

- Jestem psychologiem – powtórzyła. – Chciałabym z panią porozmawiać i pani pomóc.

Dziewczyna oparła głowę o zagłówek i zamknęła oczy.

- Kto to wymyślił? – Zamknęła oczy. – Ty, Maxi? Chcesz mnie zdenerwować?

- Chcę ci pomóc – poprawiłem ją. – Martwię się o ciebie.

- Nie chcę pomocy – zaprzeczyła. – Nie chcę pomocy, nie chce żadnego przekonywania i nie chcę rozmowy z jakąś obcą babą, która uważa, że wszystko jest takie proste. Chce być sama, chce umrzeć w spokoju i dołączyć do mojej mamy.

Przerażała mnie coraz bardziej. Nie panowała nad sobą, nie wiedziała co mówi. Bałem się o nią, tak strasznie się bałem…

- Ale, proszę pani, ja…

- Nie! – przerwała jej. – Nie chcę niczego słuchać! Nikt mi nie pomoże, rozumie pani? – krzyczała. – Proszę stąd wyjść! Proszę wyjść z mojego domu!

Kobieta spojrzała na nią smutno, jednocześnie ruszając z powrotem do wyjścia. Poszedłem za nią.

- Przepraszam – rzekłem przy drzwiach. – Nie wiedziałem, że się tak zachowa. Bardzo mi przykro.

Ona uśmiechnęła się pocieszająco.

- Niech pani nie przeprasza, to nie pana wina – odparła. – Pana partnerki również nie. Jednak potrzebuje ona pomocy, i to natychmiastowej. Zarówno fizycznej jak i psychicznej. Nie można tego lekceważyć.

- Nie lekceważę – powiedziałem. – Ale sama pani widzi, co się z nią dzieje. Nie wiem, jak na nią wpłynąć.

- W tym przypadku nie można czekać na nią, trzeba działać samemu – poradziła mi. – Niech pan spróbuje. Na pewno pan nie pożałuje, a być może uda się panu ją przekonać.

W tym momencie odwzajemniłem uśmiech.

- Dziękuję pani za fatygę. – Skinąłem głową. – I jeszcze raz przepraszam.

- Nie ma za co – odpowiedziała. – Bardzo miło było mi pana poznać, do widzenia.

- Do widzenia.

Zamknąłem za nią drzwi, po czym wolnym krokiem udałem się do salonu.

Usiadłem obok Naty.

Dlaczego właśnie ona? Przecież niczym nie zawiniła. Kocham ją najbardziej na świecie i nie mogę pozwolić, by coś się jej stało. Jest dla mnie całym światem.

Postawił przede mną talerz z jedzeniem. Nie odwróciłam się. Nadal wpatrywałam się w wyłączony telewizor.

- Zjedz to – usłyszałam czyjś głos.

- Nie mam ochoty – odparłam cicho.

- Nie pytam, czy masz ochotę. Masz to zjeść.

Powoli odwróciłam głowę w jego stronę. Spojrzałam w jego oczy.

- Nie rozumiesz, że nie jestem głodna? – spytałam.

- Wierzyłem w to, kiedy nie chciałaś jeść przez kilka godzin – rzekł. – Po kilku dniach nie wierzę.

- To już twój problem.

Z powrotem wlepiłam wzrok w czarny ekran. Nie miałam nic innego do roboty.

Moje życie całkiem się posypało. Jestem chora, a niedługo umrę. Umrę i nie będę nikomu zawadzać. Maxi będzie mógł znaleźć sobie inną dziewczynę, taką, która rzeczywiście da mu szczęście i której nie będzie mógł niańczyć całymi dniami.

Westchnęłam głęboko.

- Co ty mówisz?

Ponownie moje oczy powędrowały na mojego chłopaka. Jego twarz wyrażała ból i cierpienie. Czyżbym powiedziała to na głos?

- Jak możesz tak myśleć? – spytał.

- Taka jest prawda – szepnęłam i zamknęłam oczy.

Poczułam jego rękę ujmującą moją dłoń.

- Naty… Otwórz oczy – poprosił. – Spójrz na mnie.

Uparcie powstrzymywałam łzy zbierające się pod moimi powiekami. Podniosłam je i skierowałam wzrok na niego.

- Nigdy tak nie myśl – rzekł. – Nie możesz tak myśleć, rozumiesz?

- Maxi… - zaczęłam cicho. – Ale zastanów się sam… Nie chciałbyś jakiejś dziewczyny na wzór… Na przykład Violetty, Camili czy nawet Franceski? Takiej, której nie musiałbyś pilnować na każdym kroku? Z którą byłbyś naprawdę szczęśliwy?

Chwycił mnie za nadgarstki i przyciągnął do siebie.

- Nie – zaprzeczył. – To ciebie kocham. Ciebie i nikogo więcej. Kocham cię nad życie. Jesteś dla mnie wszystkim, Nata. Nie chcę żadnej innej dziewczyny, chcę tylko ciebie. Żadna nigdy nie dorówna ci ani urodą, ani charakterem. Ty jesteś najwspanialsza na świecie. Jesteś moim życiem. Bez ciebie nic nie byłoby takie samo. Nie przeżyłbym bez ciebie. Może i muszę cię pilnować… Ale to dlatego, że się o ciebie boję. Dlatego, że boję się, że coś może ci się stać. Jesteś już taka słaba… Nie chcę cię zostawiać. Uwielbiam spędzać czas przy tobie, wtedy płynie on tak szybko, i to nawet wtedy, kiedy siedzisz zapatrzona w wyłączony telewizor i nie zwracasz na mnie uwagi. Uwielbiam całą ciebie, bez żadnego wyjątku. Po prostu… kocham cię. Kocham cię jak nikogo innego.

Otarł łzę spływającą po moim policzku.

- Jestem beznadziejna…

Pociągnął mnie bliżej siebie. Wtuliłam się w jego pierś.

- Nieprawda. Jesteś najlepszym co mnie w życiu spotkało…

Okey, i jest druga część :) Ocenę pozostawiam wam, mi się tak jakoś średnio podoba :D Ostatnia część prawdopodobnie za tydzień xD

Chciałam wam jeszcze powiedzieć, że skończyły mi się ferie, a w szkole nawał. Wczoraj w ogóle mnie nie było na komputerze, dzisiaj nadrabiam wszystkie blogi, weszłam dopiero niedawno :/

Nie wiem czy wiecie, ale 3 chyba była trzymiesięcznica mojego bloga :) Dziękuję wam za wszystkie wejścia, komentarze i obserwatorów <33333 I za prawie 100 taków xD

Zaistniała pewna niemiła sytuacja.

Na blogu Patrycji [http://violettamojedrugieja.blogspot.com/] pod ostatnim postem pojawił się niemiły komentarz. Jakiś anonim podszywał się pode mnie w nie najprzyjemniejszy  sposób. Chciałam tylko powiedzieć, ze ja tego nie napisałam, naprawdę. Mam nadzieję, że mi wierzycie :)

Przepraszam cię Patrycja, to naprawdę nie ja :(

Jutro na moim drugim blogu pojawi sie kolejny rozdział na którego serdecznie zapraszam :D

Chyba o niczym nie zapomniałam xD

Kocham was <3333333