ONE PART MARCESCA - Zawsze cię znajdę cz 2

  

Brzdękanie pojedynczych strun gitary rozbrzmiewało po całym pokoju. W mojej głowie kłębiło się wiele myśli, jednak jedna nie dawała mi spokoju: „Gdzie jest Francesca?”.

- Możesz przestać? – wrzasnąłem.

Camila popatrzyła na mnie uważnie. Może trochę ze zdziwieniem, ze strachem. Odstawiła gitarę na stojak. Podniosła się z łóżka.

- Pójdę już.

Ruszyła w stronę wyjścia z mojego pokoju. Szła powoli, jakby niepewnie.

- Przepraszam – odezwałem się. – Poniosło mnie.

Odwróciła się w moją stronę i spojrzała na mnie wzrokiem pełnym współczucia.

- Nic się nie stało – odpowiedziała. – Ale i tak muszę już iść.

- Okey. – Pokiwałem głową. – Dzięki, że przyszłaś.

Uśmiechnęła się.

- Nie ma sprawy. Jak będziesz chciał się jeszcze komuś wygadać, to zadzwoń, albo przyjdź do mnie.

Odwzajemniłem uśmiech.

Wyszła z pomieszczenia.

Położyłem się na łóżko i wbiłem wzrok w sufit.

Dlaczego? Dlaczego właśnie ona? Przecież nikomu nic nie zrobiła, zawsze była dobra dla wszystkich. Nie miała wrogów, ze wszystkimi potrafiła się dogadać. Więc kto, od cholery, mógł zrobić coś takiego?

To wszystko było zaplanowane. Ten ktoś wiedział, że Francesca będzie wracać o tej porze do domu. Ten ktoś wiedział, że ona pochodzi z Włoch, a jej rodzice mają na tyle dużo pieniędzy, że mogą za nią zapłacić. To nie było przypadkowe. Porywacze wiedzieli, co robią.

Wziąłem do ręki telefon i wystukałem numer brata mojej dziewczyny. Odebrał po czwartym sygnale.

- Słucham?

- Tu Marco – powiedziałem. – Zebrałeś już wszystkie pieniądze? Załatwić jeszcze coś?

- Nie, nie trzeba – odparł. – Rodzice przeleją resztę na moje konto. Mam już całą kwotę.

Odetchnąłem z ulgą. Jeden problem mamy z głowy.

- Kiedy przyjadą? – spytałem.

Przez chwilę po drugiej stronie panowała cisza.

- Nie przyjadą – odrzekł po momencie.

Zdziwiłem się.

- Jak to nie?

- Nie przyjadą – powtórzył. – Chcesz wiedzieć co powiedzieli?

- Jasne – potwierdziłem.

- „Daj znać jak się znajdzie”.

- I tyle?

W odpowiedzi usłyszałem tylko ponure westchnięcie.

Nie docierało do mnie, jak można być tak bezuczuciowym? Jak można nie przejąć się tym, że własna córka została porwana i nie wiadomo co się z nią dzieje? To nieludzkie. Rodzice Francescy byli tak zaślepieni pracą i utrzymanie dobrego imienia rodziny, że zupełnie nie interesowali się swoimi dziećmi. To nieludzkie.

Moja dziewczyna zawsze powtarzała, że jej rodzice chcą dla nich jak najlepiej. Brak kontaktu między nimi tłumaczyła nawałem pracy we Włoszech. Ona chyba zawsze wierzyła, że to się zmieni. Nie miała racji.

- Gdyby coś, to dzwoń do mnie – zażądałem. – Chcę być na bieżąco, okey?

- Nie ma sprawy – zgodził się. – Choć wątpię, by teraz coś się działo.

Pożegnałem się i nacisnąłem czerwoną słuchawkę.

Dlaczego to wszystko musi być takie trudne?

Nic nie wskazywało na coś takiego. Nikt nie widział żadnych niepokojących sygnałów. Gdyby widział, to na pewno dałoby się uniknąć całej tej sytuacji.

Ale czasu nie da się już cofnąć.

Możemy go tylko bardziej wykorzystać, aby uwolnić Francescę i dać jej znów normalnie żyć.

Zegar wiszący w kuchni wskazywał godzinę jedenastą dwadzieścia. Do przekazania okupu pozostało już tylko czterdzieści minut. Czterdzieści długich minut oczekiwania na skutki tego wszystkiego.

- Jak myślisz? – Przerwałem ciszę panującą w kuchni, gdzie znajdowałem się tylko ja i Luca. – Uda się?

- Nie ma prawa się nie udać. – Nie odwrócił wzroku od widoku za oknem. – Nie ma.

Podniosłem się z krzesła i podszedłem do blatu.

Zacisnąłem ręce na jego brzegu.

„Nie ma prawa się nie udać” – powtórzyłem w myślach słowa brata Fran. On tak bardzo wierzy, nie traci nadziei, że jego siostra wróci dzisiaj do domu. A ja? Zdawałem sobie sprawę z powagi sytuacji. Nie miałem stuprocentowej pewności, że zobaczę Francescę całą i zdrową. Szybko wypędziłem te myśli z mojej głowy.

Ona musi przeżyć. Po prostu musi.

- Jedziesz ze mną na policję? – Z zamyślenia wyrwał mnie głos Luki.

Podniosłem głowę i spojrzałem na niego.

- Tak – potwierdziłem szybko.

Wyszliśmy z domu. Od razu skierowałem się w stronę samochodu. Luca usiadł na siedzeniu kierowcy

Po dłużących się w nieskończoność dziesięciu minutach jazdy, w końcu zatrzymaliśmy się pod komendą.

Atmosfera w środku nie była jakoś szczególnie przyjemna. Z jednego pokoju dobiegały krzyki mężczyzny, z drugiego wychodziła zalana łzami kobieta. Zdecydowanie nie mój klimat.

- Przepraszam, którędy do pokoju sierżanta Rodrigueza? - Luca zaczepił przechodzącą obok policjantkę.

Uśmiechnęła się.

- Prosto i w prawo, drugie drzwi po prawej.

Nabrałem powietrza w płuca i razem z bratem mojej dziewczyny ruszyliśmy we wskazanym kierunku.

W pomieszczeniu znajdował się już mężczyzna prowadzący sprawę porwania Fran oraz kilkoro innych ludzi.

- Pan Cauviglia? Cieszę się, że pan przyszedł. - Wyciągnął do niego rękę. - I pan Tavelli, świetnie.

Uścisnąłem jego dłoń, po czym razem z Lucą usiedliśmy na krzesłach.

- Liczyliście pieniądze? - spytał. - Wszystko w porządku?

- Oczywiście, równe siedemdziesiąt tysięcy. - Komisarz kiwnął głową. - Razem z kolegami właśnie ustalaliśmy plan przekazania okupu.

- Jak to będzie wyglądało? - wtrąciłem się.

Policjant przeniósł wzrok na mnie.

- O równej dwunastej – zaczął – pan Cauviglia wrzuci torbę z pieniędzmi do kosza na śmieci. Później – Spojrzał na Lucę – wsiądzie pan do swojego samochodu i od razu odjedzie pan z tego miejsca. Zatrzyma się pan przecznicę dalej, na ulicy Jose Cura. Tam będzie pan czekał na nas. Kiedy porywacze przejmą okup, pojedziemy za nimi. Zrobimy wszystko, aby nie stracić ich z oczu i dotrzeć za nimi do miejsca, gdzie przetrzymują pańską siostrę.

Oparłem głowę na ręce.

- A ja? - zapytałem. - Też chcę być przy tym wszystkim.

- Oczywiście, może pan jechać – odparł. - Wsiądzie pan do auta z jednym z naszych kolegów.

Westchnąłem głęboko.

To musi się udać. Francesca musi jeszcze dzisiaj wrócić do domu.

Nic więcej.

- Panie Cauviglia, słyszy mnie pan? - rzekł mężczyzna do czarnej krótkofalówki.

Zacisnąłem nerwowo ręce na brzegu siedzenia. Przez chwilę słychać było tylko szum.

- Słyszę – przerwał go zdenerwowany głos Luki.

- Proszę wziąć pieniądze i wyjść z samochodu.

Ludzi spacerujący po ulicach nie zdawali sobie sprawy z tego, co się tu rozgrywa. Dla nich był to zwyczajny dzień – dla mnie jeden z najważniejszych w życiu.

Ze srebrnego auta stojącego naprzeciw nas, wysiadł brat Francesci. W ręce trzymał czerwoną torbę sportową.

Wolnym, nerwowym krokiem ruszył na róg ulicy. Widziałem, że stara się być spokojny, jednak nie wychodziło mu to najlepiej.

Obserwowałem z niepokojem całą tą sytuację.

- Proszę podejść do kosza i wrzucić do niego torbę.

Luca rozejrzał się, po czym z całej siły cisnął pieniądze do zielonego, metalowego pudła.

- Proszę wrócić do samochodu i odjechać.

Chłopak odwrócił się na pięcie i szybkim krokiem udał się do swojego pojazdu.

Spojrzałem na zegarek. Za minutę dwunasta.

- Będziemy za nimi jechać? - Spytałem policjanta siedzącego obok.

Spojrzał na mnie.

- Nie – zaprzeczył. - Pojadę trzy samochody. Mu wrócimy na komendę.

Pokiwałem głową.

Czekaliśmy na najważniejszy moment.

Bałem się go, tak cholernie mocno się bałem, ale nie chciałem tego okazać.

I nagle wszystko się zaczęło.

Przy krawężniku chodnika zatrzymało się czarne auto. Wysiadł z niego mężczyzna w ciemnym dresie, z kapturem na głowie.

Gwałtownie wyjął torbę z kosza i wsiadł z powrotem do samochodu, który odjechał z piskiem opon.

Po chwili ruszyły za nim trzy pojazdy. Zniknęli z punktu widzenia za następnym zakrętem.

Siedzący obok mężczyzna przekręcił klucz w stacyjce i podjechał na ulicę Jose Cura.

Przy swoim samochodzie stał już Luca.

Wysiedliśmy na zewnątrz.

- I co? - spytał od razu. - Wszystko dobrze zrobiłem?

Mężczyzna potwierdził skinieniem głowy.

- Tak, oczywiście – rzekł. - Nasza ekipa pojechała za porywaczami, proszę się nie martwić.

Brat Fran odetchnął głęboko.

- Musimy jeszcze wrócić na komisariat – dodał policjant.

Przymknąłem oczy.

- Przepraszam, ale nie dam rady – odparłem. - Pojadę do domu.

- Odwiozę cię – zaproponował Luca.

Pokręciłem przecząco głową.

- Mieszkam cztery przecznice dalej, poradzę sobie. Daj znać, jak coś będzie wiadomo.

Nie czekając na ich odpowiedź odwróciłem się i powoli ruszyłem w stronę swojej ulicy.

To było za dużo. Za dużo emocji.

Niech to się wreszcie skończy, pomyślałem.

Nie wiedziałem jednak, że najgorsze dopiero się zaczyna.

- Jak oni mogli ich zgubić...

Oparłem głowę o zagłówek.

Czy to wszystko musiało być takie cholernie trudne? Czy policja w tym kraju nie była na tyle zorganizowana, że w jednym momencie traciła z oczu porywaczy?

- We Włochach by coś takiego nie przeszło.

Czyli nie tylko ja myślałem o Argentyńskiej policji jak o baranach. Gdyby to wszystko działo się w Meksyku, Francesca już by zapewne siedziała razem z nami na kanapie i oglądała te nudne telenowele, a tak po półtorej tygodnia od porwania nie było praktycznie żadnych postępów. Siedemdziesiąt tysięcy przepadło jak kamień w wodę, podobnie jak wszelkie ślady po Francesce. Nie było żadnych telefonów, śladów, poszlak. Nie było niczego. Jakby ona po prostu nigdy nie istniała. Można by pomyśleć, że moja dziewczyna wróciła na jakiś czas do Włoch, ale to oczywiście była nieprawda. Gdyby rzeczywiście odwiedzała swój kraj, byłbym całkowicie o nią spokojny, ale w takim wypadku coś rozsadzało mnie od środka.

- Marco, Luca!

Od razu rozpoznałem charakterystyczny głos Violetty. Kiedy odwróciłem się w stronę skąd on dobiegał, cała ekipa ze Studia biegła już w naszym kierunku.

- Co, był już dzwonek na zajęcia? - spytałem.

- Nie, za pięć minut.

- Chcieliśmy spytać, czy nie wiadomo czegoś nowego. - Federico podrapał się po głowie.

Spojrzałem na niego uważnie.

- Nie wiadomo nic od siedmiu dni, a ty się pytasz, czy w ciągu dziesięciu minut mamy jakieś nowe informacje?

- Marco, on tylko spytał.

Ktoś stanął za mną i położył mi rękę na ramieniu. Nie musiałem się odwracać by domyśleć się, że jest to Maxi. On po prostu zawsze umiał się zachować.

- Tak... Przepraszam, poniosło mnie.

- Nie ma sprawy. A ty, Luca – zwrócił się do mężczyzny – jak się trzymasz?

Podniósł wzrok.

- Jakoś daję radę – odparł. - Dom bez niej jest taki pusty...

- Jak się znajdzie, to będziesz miał jej dość – zażartowała nieśmiało Natalia.

Spojrzał na nią. Kąciki jego ust nieznacznie się podniosły.

- Możliwe – potwierdził. - Chciałbym się z nią znowu o coś pokłócić. Na przykład o to, że wszędzie zostawia swoje ubrania. Albo o gitarę. Ostatnio poprzerywała mi wszystkie struny. Powiedziała, że przez przypadek. Oczywiście jej nie uwierzyłem i rozstroiłem jej pianino. Trochę trwało zanim zrozumiała, dlaczego nie może niczego zagrać.

- Aaa – Oparłem łokcie na kolanach – pamiętam to. „Marco, to pianino jest beznadziejne!” - zacząłem naśladować moją dziewczynę. - „Przecież ono jeszcze pięciu lat nie ma, i już się psuje!” I ona chodzi do szkoły muzycznej...

- Nie śmiejcie się z niej, przecież nie każdy musi być obeznany w strojeniu instrumentów – Camila uśmiechnęła się blado. - To zawsze był jej słaby punkt.

- Dokładnie – zgodził się Maxi. - Ona po tylu latach nauki nie potrafi nastroić gitary.

Spojrzałem na niego zdziwiony.

- To jakim sposobem nigdy nie narzeka?

Prychnął.

- Bo zawsze leci z nią do mnie – odpowiedział. - W końcu trzy domy dalej to nie tak daleko. Albo Luca jej stroi. A w szkole zawsze są nastrojone.

- Ale wredna... - Uśmiechnąłem się pod nosem. - Nic mi nie powiedziała.

Violetta prychnęła.

- A co ty myślisz, że podejdzie do ciebie i powie: „Hej Marco, nie umiem nastroić gitary akustycznej”?

- Przecież jestem jej chłopakiem! - Wzniosłem oczy ku niebu.

- A ona twoją dziewczyną – odezwał się Federico. - Raczej nie chciała się przed tobą wygłupić.

Przeniosłem wzrok na niego. Zmrużyłem oczy.

- Wiedziałeś?

Chłopak podrapał się po głowie i odchrząknął.

- „Federico, lo stato d'animo della mia chitarra! Non dirlo a Marco, giusto? Solo un idiota non sa come accordare la chitarra!”

- Tak, gadaj sobie po włosku i ciesz się, że cię nie rozumiem – mruknąłem.

Usłyszałem, jak Luca zaśmiał się pod nosem.

- Naśladował Francesce – rzekł. - Prosiła, żeby nastroił jej gitarę i żeby tobie nic nie mówił, bo tylko idiota nie potrafi tego zrobić.

Pokiwałem głową i uśmiechnąłem się lekko.

Kiedy tylko Fran się odnajdzie, nauczę ją stroić to pudło. Oczywiście trochę poudaję, że się obraziłem ponieważ mi nie powiedziała, ale szybko mi przejdzie.

Był jeden minus – nie wiedziałem, kiedy to nastąpi. Nie miałem pojęcia, kiedy znów zobaczę jej bladą twarz, malinowe usta i ciemnobrązowe oczy, kiedy ponownie ujmę i z czułością ucałuję jej delikatną dłoń. Kiedy usłyszę jej wysoki głos, który jest prawdziwą muzyką dla moich uszu. Kiedy obejmę jej kruche ramiona i przytulę z całej siły do siebie, dając jej poczucie bezpieczeństwa.

Ona była jasną gwiazdką na ciemnym, nocnym niebie. Ona była wielkim słońcem na jasnoniebieskiej satynie, tam u góry.

Była kimś, kogo kochałem całym sercem, całym sobą.

I której już nigdy więcej nie zostawię, nie pozwolę jej skrzywdzić.

Nigdy.

Więc (tak, wiem, nie zaczyna się zdania od więc) oto się tak przedstawia druga część parta.

Jest głupia, do dupy i bez sensy, ale to moje zdanie, więc wiecie :D Szczerze, to trochę mnie zdziwiła ilość komentarzy pod poprzednią częścią. Zazwyczaj jest ich więcej, ale wiem, że szkoła, w dodatku egzaminy teraz, więc nie każdy ma czas komentować :)

Ja mam teraz wolne, bo egzaminy właśnie, i idę do szkoły w poniedziałek, trzy dni, i długi majowy, czego chcieć więcej? :D

To chyba tyle na dziś :)

Proszę o komentarze, ale szczere :D Cieszy mnie każdy jeden, pamiętajcie! :DP

Kocham was <333333333333