ONE PART MARCESCA - Zawsze cię znajdę cz 4

 

Straciłem poczucie czasu. Już nie odróżniałem nocy od dnia. Jedyne okno znajdujące się w pomieszczeniu zasłonięte było czarną antywłamaniową roletą. Było jeszcze gorzej niż wcześniej. Zimniej, ciemniej...

Zrobili to. Zgwałcili ją. Zgwałcili ją, a ja nie mogłem nic na to poradzić. Niedługo po tym wszystkim znów przyszli. Ponownie ją związali i zakneblowali. Nie chciałem im na to pozwolić, ale wtedy zagrozili, że ze mną zrobią to samo. A wtedy nie mógłbym już kompletnie nic zrobić - nie mógłbym przytulać do siebie Francescy.

Leżała na podłodze z głową na moich kolanach.

Przyłożyłem rękę do jej czoła. Gorączka nie znikała.

Było z nią coraz gorzej. Męczący kaszel nie dawał jej spokoju, a przez taśmę na ustach nie mogła nawet spokojnie się wykaszleć. Praktycznie nie słyszałem jej głosu. Tylko czasami, kiedy ci zwyrodnialcy przynosili coś byle jakiego do jedzenia, wypowiadała kilka słów tym swoim słabym głosem. Powiedzenie jednego zdania stanowiło dla niej niesamowity wysiłek.

Nie wiedziałem, kiedy to wszystko się skończy. Sam nie czułem się najlepiej. Nie miałem już siły na nic, ale nie mogłem pokazać swojej słabości Francesce. Ona musiała wiedzieć, że zrobię dla niej wszystko, że się nie poddam. Choć tak naprawdę, powoli zaczynałem tracić nadzieję...

Do środka wszedł jeden z nich. Zerwał taśmę z ust mojej dziewczyny i postawił na podłodze dwa brudne talerze z czymś, co przypominało zupę. Kazał nam to zjeść i opuścił pokój.

Odwróciłem Fran w swoją stronę. Wziąłem do ręki miskę. Nabrałem zupy na łyżkę i wyciągnąłem w jej kierunku. Otworzyła usta.

Z trudem przełknęła to coś. Głód dawał się we znaki, musiała coś zjeść.

- Nie chcę - zaprotestowała cicho, kiedy chwyciłem drugie naczynie. - To dla ciebie.

- Ja nie muszę - rzekłem. - Ty bardziej tego potrzebujesz. Proszę.

Odwróciła głowę w drugą stronę.

- Francesca, proszę cię, nie denerwuj mnie - zastrzegłem ją. - Chcesz stracić przytomność?

- Jeśli czegoś nie zjesz, to też ją stracisz - odparła.

Westchnąłem.

- Mam więcej siły od ciebie. Jedz.

Zakryła głowę rękami.

Zrezygnowany opuściłem miskę na dół. Podrapałem się po głowie.

- Nie wygłupiaj się - rzekłem. - Chcesz, żebym się zezłościł? Dlaczego to robisz?

- Nie robię tego specjalnie, przepraszam - odparła cicho. - Ale ty musisz jeść. Ostatnio też dałeś mi swoje jedzenie.

Zacisnąłem zęby.

Po co mi to wypomina? To chyba dobrze, że troszczę się o nią i nie chcę żeby coś jej się stało, tak? Nawaliłem już tyle razy, teraz muszę to odpokutować. To przeze mnie ją porwali, to przeze mnie straciliśmy szansę, aby ktoś nas znalazł. Jestem matołem do potęgi ętej, mogę zrobić chociaż tyle.

Odciągnąłem jej ręce od głowy. Odwróciłem ją w swoją stronę.

- Zjesz, czy ci się to podoba czy nie - powiedziałem stanowczo. - Otwórz usta.

- Marco...

- Nie dyskutuj. Zaraz będziesz jadła zimne.

Westchnęła cicho, ale posłusznie otworzyła usta. Włożyłem do nich łyżkę z zupą.

- Tego się nie da jeść - stwierdziła.

- Wiem, że jest niedobre - przyznałem. - Ale musisz to zjeść. Dasz radę.

Po kilku kolejnych łyżkach ponownie odwróciła głowę.

- Resztę zjedz ty. Nie chcę więcej.

- Francesca, nie...

- Nie - przerwała mi. - Ja też mogę się zdenerwować.

Nie chciałem się więcej z nią kłócić. To niby dobrze, że zmuszam ją do jedzenia, ale to coś o wyglądzie przypominającym zupę najpewniej nie smakowało jakoś wyśmienicie.

Z westchnięciem zabrałem się do konsumowania posiłku.

To coś w ogóle nie smakowało jakby było przeznaczone do jedzenia. Mój pies dostaje lepsze resztki.

Z trudem skończyłem jeść i odstawiłem talerz na podłogę.

- I jak? - odezwała się Fran. - Smakowało?

Spojrzałem na nią uważnie.

- O co ci chodzi? - spytałem.

Zwiesiła głowę i wbiła wzrok w swoje bose stopy.

- O nic. Przepraszam.

Przysunąłem się do niej. Nie zważając na jej sprzeciw przytuliłem ją do siebie. Dopiero po momencie przestała się opierać i wtuliła się we mnie.

- Wiesz, że robię to tylko dla ciebie, tak? - szepnąłem jej do ucha.

Pokiwała powoli głową.

- Marco... - odezwała się. - Przepraszam.

- Nie przepraszaj - powiedziałem. - Nic się nie stało. Rozumiem cię.

Drzwi otworzyły się. Do środka wszedł jeden z porywaczy. W ręce trzymał czarną taśmę.

Podszedł do nas bez słowa. Urwał kawałek taśmy i zakleił nim usta Francesci. Ścisnęła mocniej moją dłoń, a drugą ręką chwyciła moje ramię. Przycisnąłem ją mocniej do siebie.

Mężczyzna wziął talerze leżące na ziemi, po czym opuścił pokój. Usłyszałem zgrzyt klucza przekręcanego w zamku.

Nie wiedziałem, ile jeszcze mamy czekać.

Nie byłem w stanie ocenić, kiedy Francesca traciła przytomność, a kiedy po prostu zasypiała. Było z nią źle, bardzo źle. Coraz gorzej. Bałem się, że może jej się stać coś złego. A tego nigdy bym nie przeżył.

Podniosłem powieki.

Mimo swojej silnej woli i postanowienia, że nie zasnę, kiedy Francesca będzie w pełni wszystkiego świadoma, musiałem choć na chwilę odpocząć. Nawet nie zauważyłem kiedy odpłynąłem do krainy Morfeusza.

Przetarłem zaspane oczy. Dostrzegłem moją dziewczynę siedzącą pod ścianą i przypatrującą się mi z uwagą.

- Francesca - odezwałem się. - Przepraszam... długo spałem?

Potwierdziła skinieniem głowy.

Złapałem ją za ręce i przyciągnąłem do siebie. Już się nie zapierała. Pozwoliła się przytulić, choć tego nie odwzajemniła. Nie dziwiłem się; żadna kobieta po takim czymś nie byłaby za bardzo chętna do takich czułości.

- A ty? - spytałem. - Nie zasnęłaś?

Pokręciła przecząco głową.

- Możesz zasnąć - rzekłem. - Jesteś zmęczona.

Nie odpowiedziała mi. Westchnąłem lekko i pogłaskałem ją po włosach.

Niech oni nas jak najszybciej. Niech nas stąd wyciągną, do cholery. Tu już nie chodziło o mnie, głównie o Francesce. To o nią martwiłem się bardziej o siebie samego, ona była najważniejsza. Nic nie mogło jej się stać.

W pewnym momencie moja dziewczyna poderwała się gwałtownie do góry. Spojrzałem na nią zaniepokojony.

- Co się stało? - odezwałem się. - Źle się czujesz?

Zaprzeczyła ruchem głowy. Swoimi związanymi rękami wskazała na okno.

- Francesca, przecież widzisz, że jest zabezpieczone roletą...

Ponownie pokręciła przecząco głową. Spojrzała z wyczekiwaniem na okno, a później na mnie.

O co mogło jej chodzić? Przecież gdybyśmy mogli uciec oknem, zrobilibyśmy to już dawno temu. Sprawdzałem, czy jest stąd jakieś wyjście i niczego nie znalazłem.

Wsłuchałem się.

I wtedy do moich uszu dotarł słaby dźwięk. Ktoś uderzał czymś z drugiej strony okna. Słychać też było jakieś głosy.

Nie zastanawiając się ani chwili, stanąłem na nogi.

Swoimi brudnymi rękami zacząłem walić w szybę. Jak ten idiota zacząłem wrzeszczeć, żeby nas uwolnili. Nie wiedziałem kto jest z drugiej strony, jednak po co ktoś niezorientowany miałby dobijać się do przypadkowego okna?

Usłyszałem krzyki. Głosy kilku osób rozbrzmiewały echem w tym pustym domu.

Poczułem, jak ktoś szarpie mnie za nogawkę od spodni. Spojrzałem na Francescę siedzącą na podłodze. Kucnąłem obok niej.

- Spokojnie, Fran. - Ująłem jej twarz w dłonie. - Wszystko będzie w porządku. Nie bój się, rozumiesz?

Pokiwała niespokojnie głową. W jej oczach zalśniły łzy, które po chwili spłynęły po jej policzkach. Wytarłem je kciukiem, po czym zerwałem taśmę z jej ust. Już nic mnie nie obchodziło.

Wzięła głęboki oddech. Zakrztusiła się powietrzem. Poklepałem ją po plecach.

Wrzaski stały się głośniejsze. Po chwili słychać je było tuż pod pokojem.

Drzwi otworzyły się. Do środka wbiegł jeden z mężczyzn, ale nie ten co wcześniej. W kilku krokach dopadł do nas.

Nawet nie zdążyłem zareagować, kiedy chwycił Francescę za włosy i wyciągnął ją na środek pokoju.

Do pomieszczenia wpadło pięć osób; dwie kobiety i trzech mężczyzn. Wszyscy uzbrojeni, trzymali w dłoniach pistolety.

Chciałem zareagować, ale w tym samym momencie porywacz wyjął z kieszeni czarną spluwę i przystawił ją Francesce do głowy.

- Jeden fałszywy ruch, a dziewczyna zginie! - wrzasnął.

Zdrętwiałem. Nie, nie mogłem na to pozwolić. Ale jak miałem go powstrzymać?

- Zostaw ją - odezwała się jedna z kobiet. - Co da ci jej śmierć? Dostaniesz tylko większy wyrok.

- Twój znajomy już cię wsypał, mamy na ciebie dowody - dodał najwyższy mężczyzna. - Lepiej dobieraj sobie koleżków.

Twarz tego wielkiego idioty stężała. Jeszcze mocniej przycisnął pistolet do głowy mojej dziewczyny. Ona sama już kompletnie nie próbowała się bronić. Widziałem strach i przerażenie wymalowane na jej brudnej twarzy. Łzy lały się strumieniami z jej oczu. Nie mogłem znieść tego widoku.

- Zaraz odstrzelę jej łeb!

- Puść dziewczynę! - zażądała druga z kobiet. - Nie rób jej krzywdy!

- Odłóżcie spluwy, inaczej będziecie mogli się z nią pożegnać!

Policjanci spojrzeli po sobie.

- Odkładamy broń.

Nie spuszczając z niego wzroku, położyli czarne pistolety na podłodze.

Napotkałem wzrok jednego z mężczyzn. Kiwnął nieznacznie głową na porywacza. Nie wiedziałem o co mu chodzi, mogłem się jedynie domyślać.

Po cichu stanąłem na nogi i niezauważony zaszedłem tego zwyrodnialca od tyłu. Wytrąciłem broń z jego ręki. Zdezorientował się i na chwilę odwrócił w drugą stronę. W tym samym momencie wyrwałem Fran z jego uścisku.

Jednak to wszystko nie trwało długo.

Dosłownie kilka sekund później poczułem mocne uderzenie w tył głowy. Odrzuciło mnie do tyłu.

Ostatnią rzeczą, jaką zarejestrował mój mózg był potwornie silny ból i słaby krzyk Francesci...

Powoli wracałem do świata rzeczywistego. Słyszałem wokół siebie głosy, ciche rozmowy i inne, takie zwykłe odgłosy jakie słyszy się na co dzień.

Otworzyłem oczy. Od razu uderzyło mnie to jasne światło. Minęła chwila, zanim się do niego przyzwyczaiłem.

- Marco?

Szybko zlokalizowałem właściciela tego głosu. Moja rudowłosa przyjaciółka siedziała na skraju mojego łóżka.

- Camila... Co się dzieje?

- Już po wszystkim. - odparła cicho. - Jesteście bezpieczni.

Wtedy też dostrzegłem Lucę stojącego pod oknem.

Od razu przypomniałem sobie całą wczorajszą akcję. Na samo wspomnienie przeszedł mnie dreszcz.

- Gdzie jest Francesca? - spytałem. - Wszystko z nią w porządku?

Brat mojej dziewczyny podszedł do nas. Usiadł na krześle obok mnie.

- Powiedz lepiej, jak ty się czujesz.

- Dobrze - odparłem mechanicznie. - Co z Francescą? - powtórzyłem.

Mężczyzna wbił wzrok w podłogę.

- Nie jest dobrze - Cami odpowiedziała za niego. - Złapała jakieś ostre zapalenie płuc. Jest wyziębiona, odwodniona, przemęczona, trochę pobita, i... i...

- ...i zgwałcona - wycedził Luca.

Przez moment nikt nic nie mówił. Nikt nie miał odwagi się odezwać.

Modliłem się w duchu, by nie wykryli nic więcej. By nie znaleźli innych problemów. Już i tak było źle.

- Nie mogłem nic zrobić... - powiedziałem cicho. - Nie było mnie przy tym... Przepraszam.

Luca spojrzał na mnie.

- To nie twoja wina - odparł. - Dziękuję, że przy niej byłeś.

Jak mógł dziękować mi za takie coś? To był mój obowiązek, musiałem być przy Fran. Schrzaniłem już tyle rzeczy... Chociaż tą jedną wykonałem dobrze.

- Idę do Francesci. - Podniósł się z krzesła. - Odpoczywaj.

Opuścił pokój zostawiając mnie w nim samego z Camilą. Spojrzała na mnie.

- Był dosłownie na skraju załamania - wyjaśniła. - Dostawał białej gorączki. Uwierz mi, z każdym dniem było coraz gorzej, wszyscy myśleliśmy, że nie wytrzyma. Kolejne dni bez Fran były dla niego udręką. Zresztą nie tylko dla niego. Nawet nie możesz sobie wyobrazić co czuliśmy, kiedy dowiedzieliśmy się, że was znaleźli... to było... - zająknęła się - to było piękne.

Na widok jej słabego uśmiechu, kąciki moich ust mimowolnie się podniosły.

- Ile nas nie było? - spytałem.

Spochmurniała.

- Samej Francesci prawie miesiąc - odpowiedziała. - Ciebie i jej równe półtora miesiąca. Fran w sumie dwa i pół miesiąca.

Dwa i pół miesiąca to kawał czasu. W dodatku miesiąc, sama, w tych ciemnościach. Nie wyobrażałem sobie, jak mogła czuć się wtedy Francesca. Osamotniona w śmierdzącej, wilgotnej piwnicy.

Wiedziałem, że ona już nigdy nie będzie taka jak wcześniej. Takie zdarzenia pozostawiają trwały ślad w psychice człowieka. Już nie będzie tą samą Francescą, którą poznałem, tą radosną dziewczyną cieszącą się z najmniejszych rzeczy. Porwanie i gwałt; nigdy o tym nie zapomni. Byłem o tym przekonany.

- Jak ona się czuje?

Camila westchnęła.

- Lekarze wprowadzili ją w stan śpiączki - odpowiedziała. - Była bardzo przemęczona, nie miała siły nic powiedzieć. Ale minęło już pięć dni, jutro będą ją wybudzać.

- Pięć dni? - Powtórzyłem. - A ja...

- Ten facet uderzył cię w głowę - uprzedziła moje pytanie. - Byłeś nieprzytomny. Ale oprócz tego, nic poważnego ci nie jest, spokojnie.

Pokiwałem ze zrozumieniem głową.

Drzwi sali otworzyły się. Do środka wszedł Broduey. Spojrzał na nas i uśmiechnął się.

- Camila, chciałaś iść do Fran - odezwał się.

Dziewczyna podniosła się z łóżka.

- Nie obrazisz się? Później jeszcze do ciebie przyjdę.

Uśmiechnąłem się.

Jej chłopak wyciągnął do niej rękę.

- Przenieśli ją do innej sali. - Chwycił jej dłoń. - Pójdziesz prosto - wskazał na korytarz - a później w prawo. Trzecie drzwi po lewej, numer 147. Trafisz sama?

- Pewnie - potwierdziła.

Pocałowała go w policzek, pomachała mi, po czym opuściła pokój.

Brazylijczyk podszedł do mnie i usiadł na krześle obok łóżka.

- W końcu się obudziłeś - powiedział. - Ileż można spać?

Zaśmiałem się pod nosem.

Cieszyłem się, że mogę oderwać się od ponurej rzeczywistości i pożartować z jednym ze swoich kumpli.

- Z tym bandażem na głowie wyglądasz jak idiota - stwierdził po chwili chłopak.

- Bardzo śmieszne - mruknąłem. - I tak wyglądam lepiej niż ty.

Broduey prychnął.

- Chciałbyś.

Wbiłem wzrok w widok za oknem. Zaparłem się rękami o kamienny parapet.

Nie mogłem tam wejść.

Przez szybę widziałem ją leżącą na białym łóżku. Oczy miała otwarte, ale mnie nie widziała.

To wszystko przeze mnie. Przeze mnie tutaj leży, przeze mnie tak cierpi.

Czułem łzy gromadzące się pod moimi powiekami. Ale byłem chłopakiem, do cholery! Nie mogłem się rozkleić. Nie tutaj. Wszyscy ludzie patrzą. Nie mogę.

- Marco.

Nie odwróciłem się.

Popłakałem się jak dziecko. Moi znajomi nie mogli tego zobaczyć.

- Marco, co się stało?

Poczułem czyjąś rękę na swoim ramieniu i rozpoznałem głos Leona. Pociągnął mnie do tyłu. Odwróciłem się w jego stronę. Nie spojrzałem na niego.

- Nie mogę tam wejść...

- Dlaczego?

Przetarłem załzawione oczy.

- Nie mogę...

- Spójrz na mnie - zażądał. - No spójrz, nie wstydź się. Wszystko widzę.

Zrezygnowany podniosłem głowę w górę.

Nie interesowało mnie, co może sobie pomyśleć. Był moim kumplem, powinien mnie rozumieć.

- To nie jest twoja wina - powiedział. - Przestań się obwiniać.

- Gdybym wtedy nie puścił jej samej do domu...

- Marco, zamknij się - warknął. - To nie ma nic do rzeczy. Violetta też wiele razy wracała wieczorem sama do domu. Wszystkie dziewczyny chociaż raz tak robiły. To, że spotkało to akurat Francescę, nie jest wcale twoją winą.

- A co ty byś zrobił, gdybyś był na moim miejscu, a tam na sali leżała Violetta?

- Nie wiem - odparł. - I nie chcę się zastanawiać. A Francesca czeka na ciebie, więc lepiej się ogarnij i idź do niej.

Nie odpowiedziałem.

Po chwili poczułem jak obejmuje mnie po przyjacielsku. Oddałem uścisk.

- Ona cię teraz potrzebuje - powiedział. - To ty byłeś przy niej przez ostatnie półtora miesiąca, dla niej wszystko jest teraz inne. Musisz przy niej być.

Odsunąłem się od niego.

- Masz rację - przyznałem.

Odwróciłem wzrok w stronę szyby, za którą leżała moja dziewczyna. Spojrzałem na Leona, który kiwnął głową w stronę drzwi. Wolnym krokiem podszedłem do nich i nacisnąłem klamkę.

Nienaoliwione zawiasy zaskrzypiały, co poskutkowało natychmiastowym zwróceniem na siebie uwagi Francesci. Patrzyła na mnie uważnie, dopóki nie podszedłem do niej, usiadłem na brzegu jej łóżka i nie chwyciłem jej za rękę.

- Jak się czujesz? - spytałem.

- W porządku - odparła słabo. - Co się stało? Płakałeś?

Ponownie przetarłem oczy. Nie mogłem jej martwić.

- Nie - zaprzeczyłem. - Coś wpadło mi do oka. Fran, jak się czujesz w sensie... psychicznie?

Odwróciła na chwilę głowę w drugą stronę, a jej oczy zaszły łzami.

- Marco... - wykrztusiła po chwili. - Zawsze myślałam... że... że mój pierwszy raz spędzę z kimś, kogo kocham. Że... że spędzę go z tobą.

Ścisnąłem mocniej jej rękę.

- Spokojnie, kochanie... - szepnąłem. - Jestem przy tobie, nie płacz.

Wytarła łzy ze swoich policzków i spojrzała na mnie.

- Kocham cię... - powiedziała cicho.

Zdziwiłem się. Nie wiedziałem, że po tym wszystkim co ją spotkało, ona jeszcze potrafi wyznać komuś takie uczucia. Ale cieszyłem się.

- Ja też cię kocham, skarbie - odparłem. - Kocham cię najbardziej na świecie.

Przyjrzałem się jej posiniaczonym rękom, do których poprzypinana była masa kroplówek. Bolał mnie ten widok, nikt nawet nie wiedział jak bardzo.

- Marco...

- Tak?

- Moi rodzice jeszcze nie przyjechali? - spytała.

Spojrzałem na nią ze współczuciem.

Co miałem jej powiedzieć? Że jej rodzice nie przyjadą, bo ważniejsza dla nich jest praca? Że nie obchodzi ich własna córka?

- Nie wiem, kochanie - skłamałem. - Musisz spytać Luki. Zawołać go?

- Jak możesz - rzekła. - Ale przyjdziesz tutaj później, tak?

- Oczywiście. - Uśmiechnąłem się lekko.

Podniosłem się i w tym samym momencie drzwi sali się otworzyły, a do środka wszedł brat Fran.

- Luca - zaczęłam - kiedy przyjedzie mama i tata?

Nie rozumiałam, dlaczego twarz mojego brata w jednym momencie stężała. Nie rozumiałam, dlaczego w jego oczach pojawił się ten wielki żal.

- Luca, co się dzieje? - spytałam. - Coś nie tak?

Pokręcił przecząco głową.

- Z rodzicami wszystko w porządku - odparł. - Powiedzieli, że...

Czekałam niecierpliwie aż dokończy swoją wypowiedź.

- ...że nie mogą zostawić pracy. Nie przyjadą.

Zamrugałam szybciej oczami.

- Co?

- Przykro mi, Francesca. - Chwycił moją dłoń.

Pokręciłam z niedowierzaniem głową.

- Niemożliwe...

Minęło kilka minut, odkąd w moich oczach wyschły łzy, a już pojawiły się kolejne.

- Nie płacz, siostrzyczko...

Z trudem podniosłam się do pozycji siedzącej i wyciągnęłam ręce w stronę swojego brata. Przyciągnął mnie do siebie. Wtuliłam twarz w jego ramię.

- Wszystko będzie dobrze, mała... - Usłyszałam głos Luki.

Nie wiedziałam, czy wszystko może być dobrze.

Zawsze myślałam, że rodzicom zależy żeby zapewnić nam dobre utrzymanie, i to dlatego tak zawzięcie pracowali. Ale teraz? Teraz wiedziałam, że tak naprawdę im na mnie nie zależy. Gdyby tak było, to przylecieliby teraz z Włoch, tutaj, do Argentyny. Nie byli w stanie zrobić nawet tego.

- No, daj rękę.

Z całej siły chwyciłam jego dłoń. Z jego pomocą zestawiłam nogi na podłogę.

- Dawaj, spróbujemy wstać.

- Nie, nie dam rady - jęknęłam.

- Oczywiście, że dasz radę - odezwała się Violetta. - A Marco ma dobry refleks, to cię złapie.

Odgarnęłam włosy z twarzy i poprawiłam bandaż na moim nadgarstku.

- Czuję się jak idiotka - mruknęłam. - Nie mogę ustać na nogach...

- Fran, nie chodziłaś prawie trzy miesiące - zauważyła Camila. - Pora do tego wrócić. No, próbuj.

Westchnęłam cicho, po czym drugą ręką chwyciłam się ramienia Marco.

- Gotowa?

Pokiwałam potakująco głową i z trudem stanęłam na nogi. Czułam, jak rozciągają się wszystkie moje mięśnie, które już od tak dawna pozostawały w praktycznym bezruchu.

W pewnym momencie kolana się pode mną ugięły. Zapewne zaliczyłabym bliskie spotkanie z podłogą, gdyby nie szybka reakcja mojego chłopaka.

Zdrętwiałam, kiedy poczułam jego rękę na moim udzie. Mój oddech przyśpieszył. Odepchnęłam go od siebie - co nie dało zadowalających skutków. Posadził mnie jednak z powrotem na łóżku i odsunął się ode mnie.

- Francesca, znowu? - spytał cicho.

Nie odpowiedziałam.

Podciągnęłam kolana pod brodę i zakryłam głowę rękami.

- Zostawimy was samych - odezwał się Maxi.

Usłyszałam kilka par nóg zmierzających w stronę drzwi. Nie podniosłam głowy.

Ktoś zamknął drzwi.

- Francesca - Poczułam, jak Marco siada obok mnie - Fran, spójrz na mnie.

Nie zareagowałam.

- Fran, powiedziałem coś - rzekł ostrzej. - Podnieś głowę.

Ponownie zignorowałam jego słowa.

Po chwili jego dłonie zacisnęły się na moich rękach. Odciągnął je ode mnie, a później podniósł moją głowę do góry.

- Nie możesz się tak zachowywać - powiedział. - Minęły już dwa tygodnie. Ja wiem, że ci ciężko, domyślam się, co możesz czuć, ale nie możesz się nas bać. Nie pozwalasz chłopakom się do ciebie zbliżyć, boisz się mnie, boisz się nawet swojego brata.

Miał rację. Bałam się ich.

Brzydziłam się siebie i swojego ciała. Nie mogłam patrzeć na siebie w lustrze. Wszystko przypominało mi o gwałcie.

Wiedziałam, że moje życie już nigdy nie będzie normalne. Że już nigdy nie będzie tak jak kiedyś.

- Przepraszam... - wykrztusiłam po chwili.

- Nie chodzi o to, żebyś przepraszała - odparł. - Tylko żebyś przynajmniej... spróbowała nam zaufać, wiesz?

Spojrzałam na niego, a obraz przesłoniły mi łzy.

- Nigdy nie pozwolimy zrobić ci krzywdy - ciągnął. - Jesteś dla nas najważniejsza. Jesteś dla mnie najważniejsza.

Już nie czułam jego uścisku na moich rękach. Nie czułam niczego.

- Ufasz mi? - spytał.

Minęła chwila, zanim zebrałam się w sobie. Nabrałam powietrza w płuca.

- Ufam ci... - wyszeptałam.

I nigdy nie przestanę. 

 

  

Więc jest i ostatnia część parta o Marcesce. Jak wam się podoba? Czekam na opinie ;)

Ludzie, jestem pierwszy raz od poniedziałku na komputerze. Nie miałam w ogóle czasu, ta wymiana i to wszystko, nie wyrabiałam. Wycieczki jakieś, ogniska, i takie tam. Ale kurde, ja nie chcę żeby oni jechali. Chociaż już pojechali godzinę temu -.- Przecież oni wszyscy tacy fajnie byli, ci Niemcy, Estończycy, wszyscy! Kurde, jak im machałam to myślałam, że się rozpłaczę, serio. 

Dobra, koniec o mnie :P

Kolejny part będzie o Fedemile, już zapraszam xD Nie wiem kiedy się pojawi, mam nadzieję, że jak najszybciej. Ja teraz muszę nadrabiać na necie cały tydzień Violetty :P

Dziękuję za komentarze i wszystko, kocham was <33333