ONE PART FEDEMIŁA - Zaakceptuj ją cz 1

 

- Katina!

Rozejrzałam się wokół siebie. Moje oczy rozpaczliwie szukały ciemnowłosej dziewczynki; dziewczyny. Serce tłukło mi się w piersi, a z czoła spływał zimny pot.

- Katina!

Stanęłam pod ścianą próbując uspokoić swój przyśpieszony oddech.

Gdzie jest do cholery moja córka? Ona nie może przebywać sama. Nie ma takiej opcji.

- Katina!

Usiadłam na drewnianej ławce. Ukryłam twarz w dłoniach.

Bałam się. Cholernie mocno bałam się o moją córkę.

Katiny trzeba pilnować na każdym kroku, nie można jej zostawić samej. Nie jest na to gotowa, to jest ponad nią. Ma jedenaście lat, ale... po prostu nie może.

- Ludmiła!

Podniosłam gwałtownie głowę. Zlokalizowałam właściciela, a raczej właścicielkę tego głosu. Dostrzegłam moją przyjaciółkę biegnącą w moim kierunku.

- Dlaczego ty jej nie pilnujesz? - spytała zdenerwowana. - Chcesz, żeby coś jej się stało?

- Katina? - Podniosłam się z ławki. - Gdzie ona jest?

- Maxi siedzi z nią w samochodzie. - Chwyciła mnie za rękę. - Na przyszłość bądź bardziej uważna. Masz szczęście, że zatrzymaliśmy się w sklepie.

Ogarnęłam włosy z twarzy.

Starałam się nadążyć za szybkim krokiem mojej przyjaciółki.

Wyszłyśmy z galerii. Zbiegłyśmy po schodach. Kiedy znaleźliśmy się na parkingu, w oczy od razu rzucił mi się czerwony samochód moich przyjaciół. Przyśpieszyłam kroku. Teraz już praktycznie biegłam, próbując nie przewrócić się na wysokich obcasach.

Otworzyłam drzwiczki od strony, z której siedziała moja córka.

- Katina. - Przyciągnęłam ją do siebie. - Boże, córeczko... Nie rób tak nigdy więcej, dobrze?

Spojrzałam na nią.

Nie odezwała się. Jej twarz nie wyrażała żadnych uczuć, zupełnie jakby była wyrzeźbiona z nieskazitelnie gładkiego kamienia.

- Nic jej nie jest - odezwał się siedzący po drugiej stronie Maxi. - Nie denerwuj się.

Odetchnęłam głęboko. Pogłaskałam ją po policzku.

- Skarbie, przepraszam... - Podniosłam głowę i spojrzałam najpierw na mojego przyjaciela, a później na Natalię siedzącą na siedzeniu kierowcy. - Przepraszam, dosłownie na chwilę straciłam ją z oczu.

Natalia i Maxi wymieli znaczące spojrzenia.

- Nie pierwszy raz - zauważył mężczyzna.

Westchnęłam cicho i przeniosłam wzrok na moją córkę.

- Pójdziemy już do domu - zadecydowałam. - Dziękuję wam.

- Nie, odwieziemy was - powiedziała Naty. - Maxi, zostań z tyłu.

Zamknęła swoje drzwiczki. Zaledwie zrobiłam to samo, a silnik samochodu odezwał się i ruszyliśmy.

Trzymałam rękę mojej córki rzucając na nią co chwilę jakieś ukradkowe spojrzenia. W pewnym momencie ona podniosła głowę. Spojrzałam w jej czekoladowe oczy.

Dlaczego to musiało spotkać akurat ją? Przecież nigdy nic nie zrobiła. Ja też nie zawiniłam. Ludzie mówią, że jeśli dziecku coś dolega, to kiedy jego matka była w ciąży, musiała zrobić coś złego. Ale ja nic takiego nie zrobiłam. Zawsze byłam dla wszystkich dobra.

Wpatrywała się we mnie z tą swoją dziecięcą ufnością, którą widziałam w jej oczach od zawsze. Kochałam ją, kochałam ją najbardziej na świecie. Była moim słońcem na niebie, jasną nocną gwiazdą. Nie przeżyłabym, gdyby nie ona.

Odwróciła się ode mnie w stronę Maxiego. Swoją bladą, chudą ręką pokazała mu coś za szybą.

- Co byś chciała, księżniczko? - Objął ją ramieniem i przytulił do siebie. - Wesołe miasteczko?

Katina pokiwała z entuzjazmem głową.

- Musisz spytać mamy. - Uśmiechnął się jej wujek. - Ale dzisiaj chyba już nie pozwoli. Robi się późno.

Wyplątała się z jego uścisku i przeniosła wzrok na mnie.

- Mama, wesołe miasteczko? - spytała tym swoim słodkim głosikiem.

Uśmiechnęłam się.

- Wujek ma rację, słońce - odparłam. - Dzisiaj już jest późno. Następnym razem, dobrze?

Na jej twarzy pojawił się ten uśmiech, który tak uwielbiałam.

Potwierdziła ruchem głowy.

W tym samym momencie samochód zatrzymał się przed bramą mojego domu.

Otworzyłam drzwiczki i wysiadłam na zewnątrz. Podałam rękę mojej córce, która chwyciła ją i wyszła z pojazdu.

- Jeszcze raz dzięki - rzekłam do moich przyjaciół.

- Nie ma za co. - Uśmiechnął się mój przyjaciel. - Ale na przyszłość bardziej jej pilnuj.

Odwzajemniłam uśmiech, pokiwałam twierdząco głową i zamknęłam drzwi.

Razem z Katiną ruszyłam do domu.

To nie było tak, że byłam nadopiekuńcza i bałam się ją gdziekolwiek ją puścić. Można pomyśleć, że traktowałam ją jak pięciolatkę podczas gdy miała ich jedenaście.

Ale nikt tak naprawdę nie wiedział co dolega Katinie.

Nie była taka jak inne dzieci. Różniła się i to bardzo. Nie biegała ze swoimi rówieśnikami po podwórku, nie jeździła na rowerze. Nie mówiła dużo. Odzywała się tylko wtedy, kiedy było to konieczne. Nie integrowała się z innymi dziećmi.

Niektóre dni były dla niej udręką. Bała się dosłownie wszystkiego. Jeszcze nigdy nie zasnęła przy zgaszonym świetle. Potwory spod łóżka wprawiały ją w przerażenie. Często miewała ataki histerii.

Lekarze wykluczyli autyzm. Katina potrafiła mówić i rozumiała innych, tylko po prostu czasami nie chciała tego robić. Autyzm miał zupełnie inne objawy, nie pasował do zachowania mojej córki.

Ale mimo jej niepełnosprawności - jeśli tak to można nazwać - kochałam ją najbardziej na świecie. Nigdy nie pozwoliłabym jej skrzywdzić. Nie zostawiłabym jej. Miała w końcu tylko mnie - sama nie wiedziałam kto jest jej ojcem. Na początku wstydziłam się takiej wpadki, wstydziłam się tego, że w tak młodym wieku przespałam się na jakiejś imprezie z przypadkowym chłopakiem. Miałam wtedy dziewiętnaście lat. Musiałam porzucić moje marzenia o studiach i nauce i w pełni oddać się mojej córce.

Bałam się, że moi przyjaciele się ode mnie odwrócą. Nic takiego się nie stało. Uznali mnie za bezmyślną i głupią, ale szybko im przeszło. Katinę pokochali od pierwszego wejrzenia, zresztą tak samo jak ja. Jej po prostu nie dało się nie kochać.

Katina była pogodną dziewczynką, choć bardzo nie śmiałą. Lubiła bawić się ze mną, z moimi przyjaciółmi. Z nikim innym nie potrafiła się tak porozumieć. Uwielbiała swoje ciocie i wujków.

Moja córeczka była dla mnie całym światem. Była jasnym słońcem na niebie. Nic nigdy nie przesłoni jej blasku.

Obudził mnie krzyk. Krzyk tak głośny i przeraźliwy, że pomimo iż byłam przyzwyczajona do takich sytuacji, po całym ciele przeszły mnie ciarki.

Odrzuciłam na bok czarną kołdrę, wstałam z łóżka i po omacku znalazłam włącznik od lampki. Poderwałam się na nogi i czym prędzej wybiegłam z pokoju na korytarz.

Gwałtownie wpadłam do pokoju. Zaświeciłam światło, które od razu poraziło moje oczy, jednak się tym nie przejęłam. Zatrzymałam się na chwilę i rozejrzałam się po pomieszczeniu.

Pościel na łóżku w którym sypiała moja córka, była w zupełnym nieładzie, a ono samo było puste. Moje oczy szybko dostrzegły Katinę kulącą się pod drewnianym biurkiem w rogu pokoju. Zakrywała głowę rękami, a z jej ust wydobywał się ten przerażający krzyk. Podbiegłam do niej czym prędzej. Chwyciłam ją za ramię i wyciągnęłam spod stołu. Wrzeszczała, szarpała się, nie mogła się uspokoić. Prawą ręką sięgnęłam do szafki obok, gdzie trzymałam leki - na wszelki wypadek. Potrzebne one były właśnie w takich sytuacjach. Otworzyłam drzwiczki. Serce zaczęło mi mocniej bić, kiedy okazało się, że w środku nic nie ma.

Przytuliłam ją mocniej do siebie. Nie mogła się uspokoić. Wyrywała się, a ja z trudem ją utrzymywałam. Po chwili wzięłam ją na ręce. Chwiejnym krokiem wyszłam ostrożnie z pokoju i zeszłam po schodach na dół, przy okazji potykając się kilka razy. Bałam się, że przewrócę się z Katiną na rękach, ale nie miałam wyboru.

Wpadłam do kuchni i od razu popędziłam do szafki z lekami. Ogłuszający krzyk mojej córki rozbrzmiewał po całym domu. Nie wiedziałam co teraz dzieje się w jej głowie, mogłam się tylko domyślać. Mogłam jedynie wyobrażać sobie jak cierpi.

Otworzyłam szafkę. Trzymając moją córkę jedną ręką, drugą przeszukiwałam dokładnie wszystkie leki. Znalazłam pudełko z odpowiednimi tabletkami. Otworzyłam je. Było puste.

Niemożliwe. Nie. Co teraz? Co ja do cholery zrobię?

Stałam przez chwilę w miejscu, zupełnie zdezorientowana. W moich uszach rozbrzmiewał tylko wrzask Katiny.

W końcu zadziałałam. Podbiegłam do telefonu stacjonarnego i szybko wystukałam numer jednego z moich przyjaciół - Leona. Odebrał dopiero po kilku sygnałach.

- Halo, Ludmiła... - Jego głos był zaspany. - Co... się dzieje...?

W tym momencie moja córka ponownie głośno wrzasnęła.

- Leon, proszę cię, przyjedź - powiedziałam trzęsącym się głosem. - Musisz tu przyjechać, musisz mi pomóc.

Przytuliłam Katinę mocniej do siebie.

- Ale... co się dzieje? - Trochę się rozbudził.

- Potrzebuję leków dla Katiny - wyjaśniłam. - Leon, musisz mi pomóc, proszę cię... Ona nie wytrzyma.

- Ludmiła, spokojnie. Jakie leki? Jak się nazywają?

- Boże... Boże, nie wiem...

- Ludmiła, skup się - rozkazał mi. - Podaj mi nazwę.

Zastanowiłam się przez chwilę. W mojej głowie panował istny rozgardiasz. Nie mogłam zebrać myśli, choć wiedziałam, że muszę to zrobić. W końcu gdzieś w moim umyśle jakimś sposobem znalazłam odpowiednią nazwę.

- Będę za piętnaście minut - powiedział. - Klucze mam. Czekaj na mnie.

Rozłączył się, bez żadnego słowa więcej. Odrzuciłam telefon na szafkę. Z Katiną na rękach skierowałam się do salonu, gdzie usiadłam na sofie. Położyłam ją tak, że jej głowa była na moich kolanach. Zaczęłam ją głaskać po włosach i uspakajać. Szeptałam ciche słowa, aby zapewnić jej poczucie bezpieczeństwa. Miałam jednak wrażenie, że ona w ogóle mnie nie słyszy.

Po kwadransie; dłużącym się w nieskończoność kwadransie, za drzwiami usłyszałam jakiś odgłos. Po chwili dało się słychać dźwięk klucza przekręcanego w zamku. Nie podniosłam głowy. W dalszym ciągu wpatrywałam się w moją szamoczącą się córkę. Cierpiała, bała się... a ja nie mogłam nic zrobić.

Do pomieszczenia wpadł Leon. W rękach trzymał jakąś reklamówkę. Podbiegł do nas i padł na kolana obok sofy.

- Ile? - spytał krótko wyjmując z siatki opakowanie tabletek.

Odgarnęłam włosy z twarzy krzyczącej Katiny.

- Ja... Ja nie...

- Ludmiła - prawie że warknął. - Ile? - powtórzył. - Jedna? Więcej?

- Ehm... Dwie - odparłam.

Otworzył pudełko. Wyciągnął z niego dwie małe, czerwone pigułki. Przytrzymał głowę mojej córki i włożył jej do ust leki.

- Nie denerwuj się. - Spojrzał na mnie.

Pokiwałam potakująco głową nie odrywając wzroku od Katiny.

Przymknęłam oczy.

Moja córka powoli się uspokajała. Przestawała się szarpać, nie krzyczała już tak bardzo.

- Zaniosę ją do pokoju - odezwał się Leon. - Poczekaj tutaj na mnie. Słyszysz?

Zdjęłam rękę z głowy mojej córeczki. Przeniosłam wzrok na swojego przyjaciela.

Włosy miał w nieładzie, oczy zaspane. Nie dziwiłam się. W końcu wyrwałam go ze snu w środku nocy. Ale co mogłam zrobić? Tutaj chodziło o moją córkę.

Wziął ją na ręce i ruszył w kierunku schodów.

Wstałam i skierowałam się do kuchni. Nalałam zimnej herbaty do zielonego kubka i upiłam łyka. Odstawiłam szklankę na blat.

Oparłam się rękami o jego powierzchnię.

Nabrałam powietrza w płuca.

Katina była dla mnie wszystkim. Takie noce - choć nie zdarzały się zbyt często - sprawiały mi tak dużo bólu... Nigdy nie dowiedziałam się o czym śni wtedy moja córka. Ona sama nie wiedziała. Albo nie chciała powiedzieć.

Była zamkniętą w sobie dziewczynką. Inna niż reszta, a jednak wyjątkowa. Mimo wszystko, mimo całego tego trudu i tych poświęceń, nigdy nie zamieniłabym jej na nikogo innego.

Nie chciałabym mieć zupełnie zdrowej córki, zamiast Niej. To ona była tą, którą kochałam. Była jedyna w swoim rodzaju.

Tak naprawdę... nigdy nie żałowałam, że zdecydowałam się ją urodzić. Wprawdzie, na początku było to dla mnie szokiem. Miałam w końcu dopiero dziewiętnaście lat. Na moim miejscu każdy przestraszyłby się tak wielkiej odpowiedzialności.

Początki były naprawdę trudne. Miałam wrażenie, że nie nadaję się na matkę. Nie potrafiłam przygotować mojej córce mleka, zmienić jej pieluchy. Bałam się ją wykąpać, aby nie zrobić jej krzywdy.

Byłam nieodpowiedzialna. I choć od początku kochałam Katinę całą sobą, to czasami... naprawdę miałam dość. Ale to było kilka lat temu. Teraz dorosłam, zmądrzałam i wiedziałam co chcę i powinnam robić.

Usłyszałam czyjeś kroki. Nie odwróciłam się.

- Ludmiła.

Westchnęłam cicho.

- W porządku?

Podniosłam głowę.

Leon był moim najlepszym przyjacielem od... od zawsze. Z nim rozumiałam się najlepiej. To z nim mogłam się zawsze dogadać. W każdej sytuacji wiedział co powiedzieć i jak się zachować. Byliśmy jak brat i siostra.

- Tak - odparłam. - Zasnęła?

- Zasnęła - potwierdził. Podszedł bliżej mnie. - Jak się czujesz?

Założyłam ręce na piersi.

- Dobrze - skłamałam.

W rzeczywistości czułam się beznadziejnie. Nie tylko psychicznie, ale i fizycznie. Głowa pulsowała mi od bólu. Źle się czułam. Już od kilku dni.

Przyłożył swoją rękę do mojego czoła.

- Właśnie widzę - rzekł. - Masz gorączkę.

Chwycił mnie za ramię i zaprowadził do salonu. Usiedliśmy na kanapie. Podciągnęłam kolana pod brodę i oparłam głowę na jego ramieniu.

- Co się w ogóle stało? - Usłyszałam jego głos.

Ponownie westchnęłam.

- Obudziłam się, bo Katina zaczęła krzyczeć - wyjaśniłam. - Ale nie miałam już dla niej lekarstw. Przepraszam, że zawracam ci głowę o tej porze, ale...

- Przestań - przerwał mi. - Nie zawracasz mi głowy. Ważne, że sytuacja już jest opanowana.

Zamknęłam oczy. Odgarnęłam włosy z twarzy.

- Jest ciężko, tak?

- Nikt nie powiedział, że będzie łatwo - odparłam.

Objął mnie ramieniem.

- Mam wrażenie, że powoli zaczyna cię to przerastać - stwierdził. - Ludmiła, pamiętaj, że my zawsze ci pomożemy.

Pokręciłam przecząco głową.

- Rozumiem. Ale nic co ma związek z Katiną, nigdy mnie nie przerośnie. To moja córka.

To mój największy skarb. 

Przepraszam. Nie dość, że tak późno, to jeszcze krótko i beznadziejny. Ale nie chciałam już przedłużać, więc skończyłam dzisiaj pierwszą część. To tylko ponad sześć stron, więc długością nie powala. Przepraszam za błędy, jeśli takie są, ale już zasypiam na siedząco, i nie czytała, bo mi się nie chce. Jutro przeczytam i poprawię jeśli będzie trzeba ;)

Dziękuję za waszą cierpliwość ;)

Zapraszam na mojego drugiego bloga. Czekam jeszcze na parę komentarzy, aby opublikować kolejny rozdział :D

Mam nadzieję, że pomysł na parta i jego wykonanie choć trochę się wam spodoba ;)

Dziękuję za wszystko, kocham was <3333333