ONE PART FEDEMIŁA - Zaakceptuj ją cz 2

- Co ty tutaj robisz o tej porze?

Podniosłam powieki. Od razu poraziło mnie słoneczne światło wpadające do pokoju. - Knujesz coś.

Przewróciła teatralnie oczami.

- Chcę cię po prostu trochę rozerwać - wytłumaczyła. - Leon powiedział mi co się stało w nocy. Zaraz ktoś przyjedzie po Katinę, a my pójdziemy na zakupy. Pasuje?

- Nie - odparłam. - Katina śpi i ja też śpię. Jakim prawem o godzinie ósmej robisz najazd na mój dom? Dałam ci te klucze tylko na awaryjne przypadki.

Naciągnęłam kołdrę na głowę.

Tylko Violetta mogła wparować tutaj z samego rana. To, że ona jest takim rannym ptaszkiem, wcale nie oznacza, że ja również uwielbiam to wstawanie skoro świt.

No cóż, moja przyjaciółka jest w końcu nieobliczalna. Powinnam o tym pamiętać.

- Ludmiła, idę obudzić Katinę. Przyjdę tutaj za pięć minut, a jak dalej będziesz leżeć to przysięgam ci, że cię siłą zwlokę z tego łóżka.

Później usłyszałam już tylko trzaśnięcie drzwi.

Westchnęłam. Jeśli nie chcę, by Violetta spełniła swoją groźbę, to muszę jej posłuchać. Wiem, że wcale nie kłamała. Powinnam się bać.

Zrezygnowana zrzuciłam z siebie kołdrę i usiadłam na łóżku. Poprawiłam włosy lecące mi na twarz i przetarłam zaspane oczy.

Dzisiejsza noc była trudna. Wprawdzie Leon szybko opanował sytuację, ale i tak ciężko mi było później zasnąć. Nie mam pojęcia, kiedy mój przyjaciel wrócił do domu. Obiecał zostać, dopóki nie usnę. I został.

Stanęłam na nogi i podeszłam do okna.

Z pokoju obok dochodziły głosy mojej córki i przyjaciółki. Uśmiechnęłam się pod nosem.

Wyszłam z pomieszczenia i skierowałam się do pokoju Katiny. Przekroczyłam jego próg.

- O, mama już wstała - zauważyła Viola. - Czyli nie musimy wylewać na niej wiadra zimnej wody.

- Bardzo śmieszne. - Uśmiechnęłam się ironicznie. - Jak się spało, córeczko?

Podeszła bliżej i ukucnęłam przy łóżku mojej córki.

- Fajnie - odpowiedziała i uśmiechnęła się rozbrajająco.

Cóż, niby odpowiedź taka krótka, a daje tyle szczęścia.

- Za chwilę przyjedzie po ciebie wujek z ciocią i zabiorą cię do wesołego miasteczka - odezwała się Violetta. - Chciałaś wczoraj jechać, tak?

Mała pokiwała entuzjastycznie głową.

- Idę do łazienki - poinformowała nas.

Wybiegła z pokoju. Zaśmiałam się cicho i usiadłam na podłodze.

- Jest wspaniała, nie?

Moja przyjaciółka pokiwała głową. - Była wspaniała od zawsze.

- Wiem.

Patrzyłam przez chwilę w miejsce, gdzie zniknęła Katina, po czym podniosłam się na nogi.

- Idę się ubrać - powiedziałam.

Violetta odgarnęła włosy z twarzy.

- Idź, ja pójdę do kuchni. Co zrobić do jedzenia?

Wzruszyłam ramionami. - Mi obojętnie, spytaj Katiny, co chce.

Wyszłam z pomieszczenia i skierowałam się do swojej sypialni.

Podeszłam do szafy. Wyciągnęłam z niej pierwsze lepsze ubranie i ruszyłam do łazienki, gdzie umalowałam się, uczesałam i uszykowałam. Później zeszłam na dół.

Moja córka już siedziała przy stole i pałaszowała kanapki zrobione przez jej ciocię. Cóż, Violetta może i jest bałaganiarą, leniem śmierdzącym, panną zarozumiałą, ale gotować do gotuje ona świetnie. No i jest wspaniałą przyjaciółką. A to się chyba liczy najbardziej, prawda? Dobrze mieć przy sobie kogoś, kto cię zawsze wysłucha i pomoże. Violka na pewno była taką osobą.

- Myślałam, że wymyślisz coś lepszego - mruknęłam stając obok niej.

Spojrzała na mnie spod byka.

- Przyjedź do niej, obudź ją, uszykuj jej śniadanie, a jej i tak nie pasuje - skwitowała. - Co, może kurczaka mam ci usmażyć?

- Zapomniałaś dodać „wbrew jej woli” - uśmiechnęłam się.

Violetta prychnęła i odwróciła się do mnie plecami.

- Przecież żartuję - zaśmiałam się. - Lubię kanapki.

Usiadłam przy stole obok Katiny i wzięłam z talerza jedną kromkę.

- Gdzie planujesz mnie porwać? - spytałam.

Spojrzała na mnie.

- To zależy, ile czasu będą mieli Francesca i Marco - odparła. - Muszą później jechać pozałatwiać jakieś papiery co do tej firmy, którą odziedziczyła Fran, a sama wiesz, ile zachodu z tym mają.

Pokiwałam głową.

- Byłaś u nich? Jak Francesca się trzyma?

Westchnęła ciężko.

- Bez zmian - odpowiedziała. - Marco mówi, że nadal płacze po nocach, nie chce nic mówić, mało je... Ma nadzieję, że w tym wesołym miasteczku choć trochę się rozerwie, że humor jej się poprawi. Ale później i tak wszystko pryśnie. Zapewne, gdy tylko przekroczą próg tej agencji. Dalej nie rozumiem, dlaczego teraz muszą się z tym wszystkim uganiać, jakby nie mogli tego zrobić, gdy Francesca dojdzie trochę do siebie.

- Dobrze wiesz, że nie mają wyboru - wytłumaczyłam jej. - Chociaż też lepiej byłoby, gdyby mogli z tym trochę poczekać.

Pokiwała twierdząco głową.

- Na szczęście już prawie wszystko mają załatwione. Za dwa dni lecą do Włoch wszystko zakończyć.

Nie potrafiłam wyobrazić sobie bólu i cierpienia Francesci. Nigdy nie zapomnę dnia, w którym powiedziała nam, że jej rodzice zginęli w wypadku. Nie wiedziałam jak to jest stracić kogoś, kogo kocha się nad życie. Jednak gdybym ja straciła Katinę, moje życie straciłoby wszelki sens.

Spojrzałam na moją córkę.

Jej ciemnobrązowe oczy patrzyły na mnie z taką troską i ufnością... Była kimś, kto potrafił zastąpić wszystko i wszystkich. Nie potrzebowałam nikogo więcej oprócz niej.

- Ostatni sklep - powiedziałam przekładając reklamówki do drugiej ręki.

Violetta spojrzała na mnie.

- Wczoraj otworzyli tutaj jakiś nowy - rzekła. - Na pewno będą jakieś promocje, wejdziemy do niego na końcu.

Spojrzałam na nią spod przymrużonych oczu.

- A skąd ty masz tyle pieniędzy? - spytałam podejrzliwie.

Odgarnęła włosy z twarzy.

- Od Leona - wzruszyła ramionami.

- Sam ci tak dał? - zdziwiłam się. - Z dobrego serca?

Moja przyjaciółka odchrząknęła lekko.

- Nie - odparła. - Zabrałam mu, bo mnie zdenerwował. Nie patrz się tak na mnie. Idziemy do tego sklepu. - Chwyciła mnie za rękę i pociągnęła w stronę wejścia.

Jakąś godzinę później, obładowane reklamówkami i torbami wychodziłyśmy z galerii.

- Wiesz co? - spytałam upijając łyka kawy z plastikowego kubka, którego trzymałam w ręce. - Już wyobrażam sobie minę Leona, kiedy wejdziesz z tym wszystkim do domu. A jak powiesz mu ile wydałaś... Przecież on cię przez najbliższy rok do sklepu nie puści.

Spojrzała na mnie spod byka.

- Już nie przesadzaj - prychnęła.

- Ja tylko mówię jaka je...

Nie dokończyłam zdania. Potknęłam się o jakiegoś bezdomnego psa leżącego na ziemi. Reklamówki wypadły mi z rąk, podobnie jak kawa, która poleciała do przodu i zatrzymała się dopiero na jakimś młodym mężczyźnie przechodzącym obok.

- O Boże - Zakryłam usta dłonią. - Boże, przepraszam!

Chłopak spojrzał na swoją białą koszulkę, na której widniała teraz wielka, brązowa plama. Westchnął cicho.

- Przepraszam pana, przepraszam. - Podeszłam do niego. - Ja panu jakoś to wynagrodzę, przepraszam!

Usłyszałam za plecami śmiech Violetty, ale nie zareagowałam.

Miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Taki wstyd przy obcym mężczyźnie... Czy ja naprawdę muszę być taką niezdarą?

- Nic się nie stało - odparł z uśmiechem.

- Ależ jak to nic się nie stało? - Oburzyłam się. - Oczywiście, że się stało! Niech mi pan da chwilę, zaraz coś wymyślę...

Podrapałam się po głowie.

- Nic się nie stało - powtórzył. - I proszę nie mówić do mnie „pan”. Jestem Federico. - Wyciągnął do mnie rękę.

- Ludmiła. - Podałam mu dłoń. Uścisnął ją lekko. - A to jest...

Odwróciłam się za siebie. Jednak nie było tam Violetty.

- Em... To była Violetta, moja przyjaciółka - poprawiłam się. - Ale gdzieś zniknęła...

Mężczyzna zaśmiał się uroczo. Przeniosłam wzrok na jego ubranie.

- Jeszcze raz pana... cię przepraszam - rzekłam. - Jestem taką pokraką...

- Nie mów tak, każdemu się może zdarzyć - przerwał mi. - To naprawdę nic wielkiego.

Uśmiechnęłam się lekko.

- Ale i tak muszę ci to jakoś wynagrodzić

Ponownie się zaśmiał. Przeczesał ręką swoje włosy postawione wysoko na żel i uśmiechnął się rozbrajająco.

- Możesz mi się odpłacić, dając się namówić na jakąś kawę.

Odgarnęłam moje włosy z twarzy.

- Hmm na kawę? - zaciekawiłam się. - Czy to dobry pomysł? Praktycznie się nie znamy...

- Właśnie dlatego cię zapraszam - wytłumaczył. - Przecież możemy się poznać bliżej.

Schylił się i podniósł z ziemi torby, które wcześniej wypadły mi z rąk. Podał mi je.

- To jak będzie? - spytał.

Uśmiechnęłam się.

Rozważałam wszystkie za i przeciw. Więcej było pozytywów. Negatywy praktycznie nie istniały. Cóż, czy mogę sobie zaszkodzić zwykłym wypadem do kawiarni?

- Cóż... dobrze - odpowiedziałam. - Kiedy ci pasuje?

Zaśmiał się. - A kiedy pasuje tobie?

- Obojętnie. - Wzruszyłam ramionami.

Podrapał się po głowie i sprawdził coś w telefonie. Czyżby to jeden z tych typów, które zapisują wszystkie ważne sprawy w telefonie?*

- Może być jutro o siedemnastej? - Spojrzał na mnie.

Uśmiechnęłam się i pokiwałam głową. - Jak najbardziej.

Odwzajemnił uśmiech. Znów poprawił włosy.

- Więc do zobaczenia.

- Tak - zaśmiałam się. - A ta koszulka...

- Mówiłem ci już, że nic takiego się nie stało - wszedł mi w zdanie. - To był zwykły wypadek, tak?

Chwyciłam wygodniej reklamówki.

- Chciałam tylko powiedzieć, że jest bardzo ładna - wyjaśniłam.

W odpowiedzi usłyszałam tylko znów jego rozbrajający śmiech i ten wzrok, który przewiercał mnie na wylot.

Cóż, w końcu to nie jest zabronione, prawda?

Otworzyłam drzwi i przekroczyłam próg swojego domu. Od razu usłyszałam radosny krzyk mojej córki, a po chwili poczułam, jak przytula się do moich nóg.

- Cześć, kochanie. - Rzuciłam na bok zakupy. - Już przyjechaliście? Jak było?

Mała podniosła główkę do góry i spojrzała na mnie.

- Fajnie - odparła krótko. - Ale dlaczego ciocia była taka smutna? I się popłakała?

Zmarszczyłam brwi. - Ciocia Francesca?

Katina pokiwała głową.

Musiało być z nią naprawdę źle, skoro rozklejała się w takich miejscach. Cóż, nie wiem jak ja bym się czuła, gdyby to moi rodzice nagle zginęli, a ja miałabym na głowie tylko i wyłącznie załatwianie spraw związanych z rodzinnym biznesem, który beze mnie zakończyłby swoją działalność.

- Ciocia Francesca ostatnio źle się czuje, wiesz, skarbie? - Pogłaskałam ją po włosach. - Nie przejmuj się. Idź do swojego pokoju, później do ciebie przyjdę, dobrze? Ciocia i wujek są w salonie?

Potwierdziła skinieniem głowy, po czym wybiegła z przedpokoju.

Zdjęłam buty z nóg i rzuciłam je w kąt, po czym boso skierowałam się do salonu.

Zobaczyłam moich przyjaciół siedzących na sofie. Marco trzymał w ręku pilot i skakał nim po wszystkich kanałach, a Francesca leżała z głową na jego kolanach i bawiła się palcami jego drugiej dłoni.

- Cześć wam.

Podeszłam bliżej i usiadłam na podłodze obok kanapy. Oparłam o nią głowę.

- Podobno Violetta wyciągnęła cię na zakupy - odezwał się mój przyjaciel. - Żyjesz jakoś?

Zaśmiałam się pod nosem.

- Daję radę - odparłam. - Ale Violka nagle gdzieś zniknęła. Wiecie może gdzie jest?

- Tak, Leon dzwonił czy jesteś w domu, bo tamta się już przypałętała - wtrąciła bezbarwnym głosem Włoszka.

Spojrzałam na nią.

W jej oczach czaiło się tyle smutku i przykrości... Było mi jej tak żal. Chociaż to naprawdę nie było nic nowego, bo od kilku tygodni widziałam ją tylko w takim stanie... To było naprawdę ciężko.

- Jak się czujesz? - spytałam z troską.

Westchnęła cicho.

- Mała plotkara - mruknęła pod nosem. - Powiedziała ci już?

Pokiwałam potakująco głową. - A miałam nie wiedzieć?

Opuściła rękę i położyła ją sobie na kolanie. Zamknęła oczy.

- Nie, ale to nic takiego - zaprzeczyła. - Po prostu... jak zobaczyłam te wszystkie karuzele i huśtawki, to przypomniało mi się takie jedno wesołe miasteczko we Włoszech, w San Daniele, do którego chodziłam z rodzicami w każdą niedzielę.

Odwróciła głowę w drugą stronę. Wtuliła twarz w tors swojego partnera, a ten objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie. Usłyszałam, jak cicho szlocha.

Położyłam rękę na jej ramieniu i ścisnęłam je lekko. Przeniosłam wzrok na Marco, który tylko wzruszył bezradnie ramionami.

- Zaraz jej przejdzie - powiedział. - Nie przejmuj się.

Odgarnęłam włosy z twarzy. Postanowiłam zmienić temat.

- Hmm... - zamyśliłam się. - Macie jutro chwilę czasu?

Marco zaśmiał się.

- Zależy na co - odparł. - Jeśli chodzi o pilnowanie tej małej rozrabiary, to chwila się znajdzie.

Uśmiechnęłam się. - Miała dzisiaj dobry humor?

- Wyjątkowo dobry - podkreślił. - Nauczyła się nawet kilka włoskich zwrotów od Francesci. No i oczywiście, oskubała nas ze wszystkich pieniędzy.

Podrapałam się po głowie.

- Oddam wam wszystko, ale dopiero za tydzień, okey?

- Daj spokój. - Machnął ręką. - W końcu Fran jest chrzestną. Załóżmy, że to taki prezent na urodziny.

- Katina miała urodziny miesiąc temu - zauważyłam ze śmiechem.

Chwycił między palce kosmyk włosów swojej narzeczonej.

- To taki dodatek - uśmiechnął się. - Poza tym, my też nieźle się bawiliśmy. „Aaa, Marco, zdejmij mnie z tego Diabelskiego Młyna, za wysoko jest! Zaraz wylecę przez tą barierkę!”

Francesca uderzyła go w ramię, nawet nie podnosząc głowy.

- Idiota - mruknęła.

- I nie zapominajmy, że była przypięta pasami, a ja trzymałem ją tak mocno, że nie było możliwości, żeby wypadła. To już Katina mniej się bała!

Włoszka spojrzała na niego i wytarła mokre od łez oczy.

- Dobrze wiesz, że mam lęk wysokości. Poza tym zostałam zmuszona do wejścia do tego wagonu. To wszystko było wbrew mojej woli.

Zaśmiałam się.

I dlatego właśnie uważałam, że ta dwójka tworzy parę idealną. Marco potrafił wyciągnąć Francesce z najgłębszego doła, poprawić jej humor w najgorszych momentach. A Francesca... ona umiała zwyzywać go od najgorszych, jeżeli zostawił mokry ręcznik w łazience. Ale oczywiście, po momencie przychodziła do niego i przepraszała go, jednocześnie obiecując, że więcej się tak nie zachowa. Cóż, jeszcze nigdy nie słyszałam, żeby dotrzymała słowa.

- Ale co? - odezwałam się. - Dobrze było? Katina była grzeczna?

Czarnowłosa pokiwała głową.

- Jak Aniołek. No, może przesadzam. Ale słuchała się nas - zaśmiała się cicho. - Jaką miałaś sprawę? Chcesz jutro gdzieś wyjść?

Uśmiechnęłam się. Podniosłam się z podłogi i usiadłam na sofie.

- O piątej, jeśli możecie - odpowiedziałam.

- A gdzie się wybierasz, jeśli można spytać?

Odchrząknęłam lekko.

- Wiecie... - zająknęłam się. - Chciałam skoczyć do sklepu, kupić to i owo do domu...

Zauważyłam, jak Francesca rzuca Marco porozumiewawcze spojrzenie. Później znów przeniosła wzrok na mnie.

- Marco będzie jutro jechał do tego nowego sklepu, co go otworzyli na starym mieście - zauważyła. - Napisz co chcesz, to kupi przy okazji, a później ci przywiezie.

Uśmiechnęła się ironicznie.

Przygryzłam wargę.

- Nie, nie... - zaprzeczyłam. - Nie będę was obciążać...

Dziewczyna podniosła się gwałtownie do pionu. Musiało ją chyba zaboleć głowa, bo za chwilę z głośnym jękiem opadła znowu na swojego narzeczonego. On odgarnął jej włosy z twarzy i przyłożył rękę do policzka.

- Szkoda, że jeszcze nie podskoczyłaś.

- To nie był dobry pomysł - przyznała.

Zaśmiałam się.

Marco spojrzał na mnie uważnie.

- A ty się nie śmiej, tylko mów prawdę - rzekł. - Nie chcesz iść do sklepu, prawda?

Chwyciłam gumkę leżącą na ławie i związałam nią swoje potargane włosy.

- Oczywiście, że chcę iść do sklepu. Nie wierzycie mi?

- Nie.

Francesca znów usiadła, tym razem jednak wolniej i delikatniej.

- Wstydzisz się jego, tak? - Wskazała na Marco. - Nie chcesz przy nim mówić? Spokojnie, on już idzie. - Odwróciła się w jego stronę. - Przyniesiesz mi jakieś tabletki na ból głowy? Ludmiła powinna mieć, ona zawsze ma.

Chłopak zaśmiał się.

- Przyniosę - zgodził się. - I zrobię ci herbatę, żeby dłużej zeszło. W tym czajniku woda gotuje się dziesięć minut, powinnyście zdążyć.

Podniósł się z kanapy i wyszedł z pokoju, zostawiając na same.

- A teraz - Francesca usiadła w siadzie skrzyżnym - masz mi wszystko powiedzieć. Gdzie chcesz iść? Poznałaś kogoś?

Zgromiłam ją wzrokiem.

- Wylałam na niego kawę - uściśliłam.

Zaśmiała się głośno.

- No to rzeczywiście wspaniałe okoliczności, nie ma co. I co ci powiedział?

- Nic.

- Zdenerwował się? Nawrzeszczał na ciebie?

- Mądra jesteś? - Spojrzałam na nią jak na idiotkę. - Oczywiście, że nie.

Nachyliła się w moją stronę.

- Więc co?

Westchnęłam i podrapałam się po głowie.

Ta dziewczyna potrafiła wyciągnąć z człowieka wszystko. Jej wzrok przewiercał mnie na wylot tak, że nie mogłam niczego przed nią ukryć.

- Tak dziwnie mówił. - Nie odpowiedziałam na jej pytanie. - Wiesz, że podobnie do ciebie? Też tak przeciągał niektóre słowa. To mógł być Włoch?

- Jak miał na imię?

- Em... - zastanowiłam się przez chwilę. - Coś na „F”... Fortunico... nie, nie... Fade... Fe...

- Federico? - Przerwała mi.

Klasnęłam w dłonie. - Tak, tak. Federico. To włoskie imię?

Pokiwała potakująco głową.

- Ale co ci powiedział?

Ponownie westchnęłam.

- Chciałam mu to jakoś wynagrodzić - wytłumaczyłam. - Powiedział, że zrobię to, jeśli dam się zaprosić na kawę. Na początku nie byłam przekonana, ale jakoś mnie namówił.

Francesca zakryła usta ręką chcąc zagłuszyć swój entuzjastyczny pisk.

Przygryzłam wargę.

- To... popilnujecie jutro Katiny? - spytałam niepewnie.

- Oczywiście! - krzyknęła. - Mieliśmy prawdzie coś tam załatwić, ale...

- To nie - weszłam jej w zdanie. - Nie chcę psuć wam planów.

Machnęła ręką. - To nic ważnego. Przyjedziemy po nią o czwartej, może być?

Nie zdążyłam odpowiedzieć, ponieważ ona przytuliła mnie z całej siły. Zaczęła coś mamrotać, że ona wiedziała, że była przekonana, dodała nawet parę zdań po włosku.

Cóż, cieszyłam się, że chociaż na chwilę zapomniała o tej swojej dołującej sprawie.

Co nie zmieniało faktu, że mogła sobie oszczędzić te gadki.

Mimo wszystko, nie zamieniłabym jej na nikogo innego.

To była w końcu Francesca, tak?

         *na cześć kolegi z klasy ;)

Ile to już minęło od ostatniego parta? Trzynaście dni? Prawie dwa tygodnie. Bardzo was przepraszam. Zawiodłam chyba samą siebie, a co dopiero was... Ale prawda jest taka, że utknęłam w jednym momencie i nie mogłam ruszyć do przodu. Dopiero wczoraj dostałam nagłego przypływu weny i zaczęłam pisać. W taki oto sposób powstała druga część ;) Wiem, że jest beznadziejna, krótka, za dużo w niej niepotrzebnych zdań, fragmentów czy dialogów, ale ja naprawdę nie umiałam inaczej. Po prostu nie potrafię pisać o Fedemile.

Cóż, mam nadzieję, że oczu wam nie wypali.

Nie wiem jak wy ze mną wytrzymujecie ;) Ja na waszym miejscu bym dostała nerwicy, wyszła stąd i więcej tutaj nie zajrzała xD

I dlatego właśnie wam dziękuję <3 Jesteście wspaniali. Mam najlepszych czytelników pod słońcem.

Co do trzeciej części. Cóż, ona pojawi się, jak zechce moja wena. A ona jest głupia i przychodzi jak jej się chce. Nic na to nie poradzę, jej wina. Marność tego parta również.

Zapraszam na rozdział trzynasty na moim drugim blogu ;)

Jeszcze coś? Chyba nie. Gdyby coś, to zedytuję, jak mi się coś przypomni ;)

Nie wiem czy wiecie, ale was kocham. Dziwne? Może, ale prawdzie <333 Serio was kocham, uwielbiam <3333

Wasza głupia, nienormalna Ola [beztalencie]. ;)