ONE PART FEDEMIŁA - Zaakceptuj ją cz 3

- Katina! - zawołałam. - Pośpiesz się!

Wyciągnęłam z szafki torebkę i wrzuciłam do niej chusteczki, portfel i telefon.

- Katina!

Na górze usłyszałam tylko trzask drzwi. Westchnęłam cicho. Modliłam się w duchu, by to nie było to o czym myślałam.

Rzuciłam wszystko na bok i wbiegłam po schodach na piętro. Skierowałam się w stronę pokoju mojej córki. Otworzyłam drzwi. Pomieszczenie było puste.

- Córeczko...? - spytałam niepewnie.

Usłyszałam cichy płacz. Dobiegał on z... z szafy?

Podeszłam do niej i jednym ruchem otworzyłam drzwiczki. W tym momencie do moich uszu dotarł krzyk Katiny. Jeszcze gorszy niż wtedy - niż tamtej nocy.

- Katina...

Kucnęłam przed nią i wyciągnęłam do niej ręce. Chciałam przytulić ją do siebie, pocałować i uspokoić, jednak wiedziałam, że nie dam rady tego zrobić. Nie teraz, nie, kiedy ona była w takim stanie.

Chwyciłam ją za rękę. Wyrwała się mi. Nie wiedziałam skąd tyle siły bierze się w ciele jedenastoletniej dziewczynki.

Krzyczała coś o duchach, coś o potworach. Było mi jej tak żal... Nie wiedziałam, co musi teraz przeżywać.

Do moich oczu mimowolnie zaczęły cisnąć się łzy. Ale nie mogłam się rozpłakać. Musiałam być silna. Dla niej.

- Kochanie, proszę, uspokój się - powiedziałam spokojnie.

Zwinęła się w kłębek w najciemniejszym kącie tej wielkiej szafy. Próbowałam ją przyciągnąć do siebie, ale wtedy ona zaczynała jeszcze bardziej wrzeszczeć.

I nawet nie zauważyłam, kiedy te słone krople spłynęły po moich policzkach.

Odgarnęłam włosy z twarzy.

Kolejne próby uspokojenia mojego dziecka również spełzły na niczym.

Poczułam, jak ktoś chwyta mnie za ramię. Odwróciłam się gwałtownie. Nade mną stała Francesca. Pociągnęła mnie do góry.

Zaraz za nią stał Marco. Rzucił mi tylko uważne spojrzenie, po czym podszedł do szafy. Dosłownie siłą wyciągnął z niej Katinę. Nie zważając na jej krzyki przycisnął ją do siebie. Zaczął głaskać ją po głowie. Przytrzymywał ją mocno, kiedy próbowała się wyrwać. Był nieugięty. Ja tak nie potrafiłam.

- Nie denerwuj się tak. - Usłyszałam głos Fran przy moim uchu.

Przygryzłam wargę.

- Katina... - usłyszałam twardy głos mojego przyjaciela. - Katina, uspokój się. Katina!

- Nie krzycz na nią - poprosiłam cicho.

Francesca zacisnęła swoją dłoń na moim ramieniu. - A widzisz inne wyjście?

- To dziecko...

- Więc możesz do niej mówić jak do dziecka. Ale wątpię, żeby to pomogło.

Przygryzłam wargę i wbiłam palce w rękę mojej przyjaciółki. Syknęła cicho, ale ja nie zareagowałam. Egoistka.

- Zróbcie coś, niech ona tak nie krzyczy!

- Ludmiła, przestań - rzekła Francesca. - Przecież Marco robi co może.

Oparłam się o ścianę za mną i osunęłam po niej na dół.

Ukryłam twarz w dłoniach.

Leon miał rację. Rzeczywiście - za dużo.

Francesca kucnęła obok mnie i starała się uspokoić moje skołatane nerwy. Spojrzałam na nią wielkimi, załzawionymi oczami i widziałam w nich współczucie. Chociaż ona sama nie miała lekko, to chciała być dla mnie wsparciem. To ja powinnam ją wspierać i pilnować, żeby nie okazywała słabości, a sama stałam się ofiarą. Nie potrafię się zająć sama sobą, a co dopiero dorastającą dziewczynką. Jeszcze niedawno to ja byłam zbuntowaną, miejącą wiecznie fochy nastolatką, której buzują hormony. Teraz wiem, że moja mama nie miała ze mną łatwo. Wiem, że ja będę musiała przejść przez to samo piekło, co ona, a nawet gorsze…

Rola matki już mnie przerosła. Może nie dojrzałam jeszcze, aby być matką?

- Ludmiła – Włoszka delikatnie przejechała dłonią po moim policzku, wycierając spływające po nim łzy – Weź się w garść. Pamiętasz, że za trzy godziny jesteś umówiona na spotkanie z Federico? – zapomniałam… Nawet nie wiedziałam, czy powinnam się z nim spotkać. Nie byłam w nastroju na randki.

- Nie mam ochoty na żadne wyjścia. - Westchnęłam i uniosłam głowę wyżej, żeby widzieć wzrok przyjaciółki. – Chcę zostać w domu. Z Katiną. – wyszeptałam i zacisnęłam powieki, żeby spod nich nie wydostały się łzy.

- Przesadzasz, Lu. – zza drzwi wyłoniła się sylwetka Violetty, która wpatrywała się we mnie żałosnym wzrokiem. Czułam, że zaraz obydwie zrobią mi wykład, jaka to jestem niedobra i słaba. – Idź spotkać się z tym chłopakiem. Nie możesz całego swojego wolnego czasu poświęcać Katinie. Dziewczyno, zacznij żyć! – Castillo swoim krzykiem zaskoczyła mnie, a zarazem przestraszyła.

Nigdy nie była taka ostra, ale miała rację. Jestem beznadziejna, do niczego się nie nadają, nie rozumiem, dlaczego one jeszcze się ze mną przyjaźnią… W życiu nie chciałabym mieć takiej przyjaciółki, jaką jestem ja.

- Masz rację, Viola… - pociągnęłam nosem i kontynuowałam – Ale moje miejsce jest przy dziecku. I tak jestem złą matką, gorszą już chyba być nie mogę… - wyszeptałam i popatrzyłam na dziewczyny. Szatynka miała założone ręce na piersi i dreptała z nogi na nogę, a brunetka trzymała kurczowo poręcz kanapy. Violetta prychnęła widząc, że nie zdoła mnie przekonać do zmiany zdania i już miała się odwrócić, kiedy odchrząknęłam znacząco. Spojrzała na mnie zamieniając oczy w dwie pionowe kreski. – Dobra… Pójdę na to cholerne spotkanie.

Dziewczyny niemal podskoczyły z radości. Sama się sobie dziwiłam, że tak łatwo dałam się przekonać. Całe swoje życie poświęcam córce, więc raz na jakiś czas mogę się od tego wszystkiego oderwać, ale niestety obarczam wtedy swoimi obowiązkami bliskie mi osoby. Przekonują mnie do tego, a nawet godzą na opiekę nad moim dzieckiem. Wciąż się im dziwię, że dają sobie radę z Katiną lepiej niż ja, a tak raczej być nie powinno.

Dochodziła już siedemnasta. Nanosiłam lekkie poprawki na mój makijaż i ręką wygładziłam zagniecenie na materiale mojej koronkowej bluzki. Przyjrzałam się jeszcze mojemu odbiciu w lustrze i udałam się do Katiny. Mała siedziała na dywanie, bawiła się porcelanową lalką, którą otrzymała ode mnie na siódme urodziny. Była to jedna z jej najcenniejszych zabawek, dlatego zawsze delikatnie się z obchodziła. Podeszłam do córki i ucałowałam jej czółko, szepcząc, że wychodzę. Akurat brałam torebkę z komody, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi. Szarpnęłam klamkę i ujrzałam Francescę wraz z Marco. Weszli do środka, a ja spoglądając kątem oka na zegarek pośpiesznie wyszłam z domu, rzucając w stronę Włoszki i Meksykanina szybkie Na razie.

Niewielka kawiarenka tuż za rogiem najbardziej zaludnionej ulicy Buenos Aires wydawała się z daleka taka ciepła i skromna, taka też była wewnątrz. Bywałam tam dość często, zanim urodziła się Katina. Wolnym krokiem przeszłam obok dużego okna tejże kawiarni i od razu spostrzegłam siedzącego przy stoliku w kącie chłopaka, z którym byłam umówiona. Uśmiechnęłam się pod nosem widząc jak jego spojrzenie wędruje po każdej osobie wchodzącej do budynku. Kiedy przekroczyłam próg kawiarenki poczułam na sobie jego wzrok. Uniosłam lekko głowę i natychmiastowo moja twarz oblała się ognistym rumieńcem, który on zapewne zauważył, ponieważ na jego twarz zagościł promienny uśmiech. Zrobiłam kilka kroków w stronę Federico, a on wstał i ucałował czule moją dłoń. Rzuciłam mu lekki uśmiech i usiadłam na krześle, które wcześniej mi odsunął.

- Pięknie wyglądasz. – powiedział nieśmiało przyglądając mi się. Taki niewinny komplement, a sprawił, że czułam się cudownie. Może to dlatego, że został wypowiedziany z Jego ust.

- Dziękuję. – rumieńce na moich policzkach znowu dały o sobie znać i wpłynęły na nie szybko. – To zamawiamy coś? – spytałam szybko, bo nie mogłam znieść jego przeszywającego wzroku na sobie. Nie przeszkadzało mi to, wręcz przeciwnie – było to bardzo przyjemne.

- Tak. Wybierz coś z karty. – podał mi menu, a sam zawołał kelnera. Złożyliśmy zamówienie, więc postanowił mnie trochę powypytywać. – To może powiesz mi coś o sobie?

- Hmm, nie lubię o sobie zbytnio mówić. – schyliłam głowę tak, że długie blond włosy ukryły moją twarz. – Ale jeśli chcesz wiedzieć o mnie takie podstawowe informacje to nazywam się Ludmiła Ferro. To ci wystarczy? – zapytałam słodkim głosikiem, siląc się na poważniejszy, bardziej wymowny ton. Niech sobie nie myśli, że jestem głupią, łatwą blondynką.

- A więc, Ludmiło. Na razie tyle informacji o Tobie mi wystarczy. – zaśmiał się tak uroczo, że mogłabym przysiąc, że przez chwilę nie było mnie na tej planecie, a przynajmniej tak mi się zdawało.

Kelner przyniósł nasze zamówienia, a nam coraz to przyjemniej zaczynało się rozmawiać.

Czułam się jakbym znała go od zawsze. Był mi tak bliski… Nie spodziewałam się, że kiedykolwiek jeszcze spodoba mi się jakiś facet. Zaraz. Chwila. Stop. On mi się wcale nie podoba. Jest przystojny, ale też pospolity, jak większość mężczyzn na świecie. Federico nie ma w sobie nic wyjątkowego. No może poza tymi ślicznymi szkiełkami zwanymi oczami; malinowymi,

pełnymi ustami wprost idealnymi do całowania; pięknym, olśniewającym uśmiechem, który rozświetlał pochmurny dzień.

- Mieszkasz sama? – zapytał znienacka popijając łyk kawy i wytrącając mnie z amoku. Jego głos był taki delikatny, że mógłby mnie budzić nim każdego ranka. Moje myśli mnie przerażają…

- Nie, mam c… - przerwałam – cudowną kotkę!

Uśmiechnął się. Nie wiedziałam, czy dobrze zrobiłam, nie mówiąc Fede o Katinie. Ale tak będzie lepiej. On nie musiał wiedzieć, że mam córkę. Chorą córkę…

- Lubię koty – odparł – Są takie słodkie i mięciutkie. – Lekko uniosłam kąciki ust, ale wewnątrz czułam gryzące wyrzuty sumienia, z powodu mojego kłamstwa. Nigdy nie lubiłam kłamać.

- Tak. Też je uwielbiam. – westchnęłam. Sama sobie przeczyłam, przecież mam alergię na sierść. To się nie uda. Kłamstwo mnie pogrąży.

Federico uśmiechnął się.

- Jakiej rasy jest twój kot? - spytał.

Jęknęłam w duchu. Nigdy nie byłam dobra w tym temacie. Kot to kot. A że nazwą go jakoś inaczej, to niczego nie zmienia. Dalej jest kotem.

- Em... To... to nie jest rasowiec. - Upiłam łyka kawy.

- Dachowiec?

Spojrzałam na niego zdezorientowana.

- Dachowiec? - powtórzyłam.

Zaśmiał się. - Nie wiesz co to jest?

Pokręciłam z zażenowaniem głową i wbiłam wzrok w swoje kolana. Czy ja naprawdę musiałam być taka niedoinformowana? Nie wiedzieć co to „dachowiec”? I podobno mam kota.

- To taki nierasowy kot - wyjaśnił. - Najczęściej żyją na wsiach i w jakich zapuszczonych ulicach w mieście.

- A, tak! - Odstawiłam filiżankę na stół. - Moja ciocia znalazła go gdzieś, ale nie mogła się nim zaopiekować, dlatego go wzięłam.

Kolejne kłamstwo. Przecież ja nie mam cioci, do cholery. No i nigdy nie miałam.

- Też kiedyś opiekowałem się jakimś kotem, ale później okazało się, że mam na nie alergię.

- No, to zupełnie jak ja - wypaliłam zanim zdążyłam pomyśleć nad swoimi słowami.

Zmarszczył brwi i zmrużył podejrzliwie oczy.

- Masz alergię?

Przygryzłam wargę i poprawiłam nerwowo włosy. - Nie... Ja również parę lat temu zajmowałam się jakimś bezdomnym kotem. Ale był taki malutki. A później zginął gdzieś. - Wzruszyłam ramionami. Na szczęście jakoś wybrnęłam.

Pokiwał potakująco głową.

Cóż, chyba wyczuł kłamstwo. Ale czy ja nie byłam genialną aktorką?

- Gdzie mieszkasz? Mogę cię podwieźć. Już się ściemnia.

Cztery godziny i pół godziny minęły nam jak z bicza strzelił i nawet nie spostrzegłam się, kiedy zegarek w moim telefonie wskazywał już wpół do dziesiątej.

- Nie, dziękuję, znajomy ma po mnie podjechać - uśmiechnęłam się.

Odwzajemnił to.

Podszedł do mnie i - jakby z wahaniem - pocałował mnie w policzek jednocześnie wciskając do ręki jakąś karteczkę.

- Do zobaczenia, mam nadzieję.

Obdarzył mnie jeszcze jednym czarującym uśmiechem po czym odszedł w swoją stronę.

W tym samym momencie przy chodniku zatrzymał się czarny samochód. Otworzyłam drzwiczki i wsiadłam do środka.

- Jakiś ty punktualny. - Spojrzałam z uśmiechem na Leona siedzącego za kierownicą.

- Nastawiłem się na kilkominutowy postój, ale jak widać nie przedłużałaś randki - zaśmiał się.

- To nie była randka - zaprotestowałam. - My się prawie nie znamy.

Mój przyjaciel prychnął.

- Tak, i osoby które prawie się nie znają, spędzają ponad cztery godziny w kawiarni. Trochę to dziwne, nie uważasz?

- Właśnie się poznawaliśmy.

Zaśmiał się pod nosem. Zatrzymał się gwałtownie, kiedy jakiś samochód wyjechał zza zakrętu. Zaklął cicho pod nosem. Uśmiechnęłam się z wyższością. Będzie mówił, że to ja jestem wybuchowa...

- Dobra - mruknął. - I jak to spotkanie wam minęło?

Westchnęłam.

- Jak każde inne - odparłam. - Posiedzieliśmy, porozmawialiśmy. Fajnie było.

- Czego się o nim dowiedziałaś?

- Hmm - zamyśliłam się. - Jest Włochem i przeprowadził się do Buenos jako dziecko. Jego tata nie żyje, ma tylko matkę i jest jedynakiem. Lubi koty, ale ma na nie alergię. Skłamałam mu, że mam kotkę. I ciocię, która mieszka na wsi.

Leon spojrzał na mnie z politowaniem. - No naprawdę?

- Nie pytaj dlaczego, tak wyszło. - Wzruszyłam ramionami.

Zaśmiał się. - A jak zareagował, kiedy powiedziałaś mu o Katinie?

Przygryzłam wargę. Oparłam głowę o zagłówek i wbiłam wzrok w obraz za oknem. - Nie powiedziałam mu.

Zachłysnął się powietrzem. - Słucham?

- Nie powiedziałam mu - powtórzyłam. - Przecież nie musi o tym wiedzieć, nie jest mu to do szczęścia potrzebne.

- Jak mogłaś mu nie powiedzieć, że masz córkę?

- Chorą córkę - zaznaczyłam.

- Tym bardziej powinien wiedzieć na co się pisze - powiedział. - Wiesz co w tym momencie zrobiłaś? Wyrzekłaś się Katiny.

Spojrzałam na niego zdenerwowana.

- Nikogo się nie wyrzekłam! - Podniosłam głos. - Po prostu mu o niej nie powiedziałam, to nic złego!

- Wstydzisz się jej?

- To nasze pierwsze spotkanie, nie licząc tego, kiedy zalałam go kawą! - Nie zareagowałam. - Muszę mu się od razu ze wszystkiego spowiadać?

- Czy ty wiesz, jakby się czuła Katina, gdyby rozumiała to, że tak po prostu nie chciałaś się do niej przyznać?

Odwróciłam się w drugą stronę.

Może i miał rację. Może nie powinnam tego robić, może zrobiłam źle i kiedyś będę tego żałować, ale jak na razie wydawało mi się to jedynym odpowiednim wyjściem. Zrobiłam to co uważałam za słuszne. Będę martwić się tym dopiero wtedy, kiedy nabierze to większych rozmiarów.

- Odwieź mnie do domu.

Przyśpieszył. Wiedziałam, że jest zdenerwowany. No, to był w końcu Leon.

- Marco i Francesca chyba zostaną u ciebie na noc - odezwał się po chwili. - Francesca zasnęła jak usypiała Katinę, a Marco nie chce jej budzić, bo pierwszy raz od paru dni śpi spokojnie.

Pokiwałam tylko głową.

Dla mnie nie robiło to różnicy. Mało tego - byłam szczęśliwa, że z moją przyjaciółką jest coraz lepiej.

Dopiero teraz rozwinęłam karteczkę, którą trzymałam w dłoni.

„0054 2853 843705 Zadzwoń kiedyś :)”

Kątem oka zobaczyłam, jak Leon uśmiecha się pod nosem.

Również to zrobiłam.

Jak widać, nie byłam tylko na jedno spotkanie. Czy powinnam się cieszyć?

Nie wiem. Ale cieszyłam się. 

No dobra, jest i trzecia część. Nie chce mi się nawet liczyć ile dni minęło od części drugiej, ale no... sporo, sporo. Kurde, mam nadzieję, że ktoś tutaj jeszcze jest :D

Więc tak. Bardzo, bardzo, bardzo dziękuję za pomoc Agacie, która mi tam napisała jakiś fragment z którym nie dawałam sobie rady ;) Początkowa wersja była taka, że napisze ona praktycznie całego parta, jednak dostałam nagłego przypływu weny i dokończyłam sama xD  Oczywiście, z łatwością odróżnicie kto pisał jaki fragment, bo Agata pisze lepiej, także no :))

Pojawi się jeszcze część czwarta i to będzie raczej ostatnia, choć różnie może być, znając mnie i moją wenę :D Nie wiem kiedy się pojawi, mam nadzieję, że niebawem.

Ostatni tydzień szkoły (licząc od poniedziałku ;)) i koniec, kto się cieszy? Ja. Ja się cieszę bardzo bo w końcu sobie odpocznę i nie będę musiała zwlekać się z łóżka wpół do siódmej, a później jak idiotka lecieć na autobus bo się nie wyrabiam :D A tak w ogóle, to jutro śpię do dziesiątej i nie budzić, bo pozabijam ;>

Zapraszam jeszcze TUTAJ. Wczoraj pojawił się tam part, który napisałam razem z Little, no ale niestety blogger wariuje i się nikomu nie wyświetliło, że dodałyśmy ;) Zapraszam do czytania i komentowania :D

Dziękuję, że jesteście, że ze mną wytrzymujecie i czytacie to wszystko takie no <3333

Kocham was <333

PS. Widzieliście? Ankiety się ogarnęły xD Dziękuję za 204 taki!