ONE PART LEONETTA - Kolejny raz nie wybaczę cz 1

"Byłeś pierwszym chłopakiem
którego nie zdradziłam.
Byłeś pierwszym chłopakiem
za którym w ogień bym skoczyła.
Byłeś pierwszym chłopakiem
który nie był blondynem.
Byłeś pierwszym chłopakiem
który puścił mnie z dymem.

Odnalazłam siebie w Tobie,
Nie potrafię Cię zapomnieć.
Bo jesteś obecny w każdej
Chwili, która mnie otacza.
Wciąż pamiętam tamte chwile,
W których tak mówiłeś tyle,
Że kochasz, że pragniesz...
Bym była tylko z Tobą
Tu na zawsze...

Jak struna gitary, co zagra w oddali,
Nim smutna umilknie, drga,
Tak serce wzgardzone z początku się żali,
Aż wreszcie ucichnie i łka. 

Każda miłość się zaczyna i ...
Te trzy kropki to są moje łzy.
Bo postanowiłam sobie twardo:
Więcej płakać za Tobą nie warto."

 

 

Ile razy wmawiałam sobie, że to jest sen, tyle razy przekonywałam się, że dzieje się to naprawdę.

Ile prazy próbowałam zapewnić samą siebie, że cała ta scena tylko mi się przywidziała, uświadamiałam sobie, że to wcale nie jest wytwór mojej wyobraźni.

Ile razy nie chciałam się przyznać sama przed sobą, że już go nie kocham, docierało do mnie, że to nieprawda.

Miłość nie wybiera. Każdy dobrze o tym wie. Ja doskonale zdawałam sobie z tego sprawę, dlatego nie mogłam przeboleć tego, co się stało.

Jak co dzień spacerowałam po słonecznym Buenos Aires. Wokół widziałam pełno ludzi, uśmiechniętych, z rodzinami – dziećmi, swoimi drugimi połówkami…

Ja również miałam taką. Był nią oczywiście Leon – jedyny w swoim rodzaju, dobry, lojalny, pomocny… Kochany. Był moim słońcem, które rozświetlało każdy mój dzień, moją gwiazdą na niebie, która pojawiała się w bezchmurną noc. Moim tlenem, dzięki któremu żyłam.

Ale ta sytuacja zmieniła wszystko…

Tak jak wspominałam, spacerowałam sobie po ulicach mojego miasta. Miałam dużo czasu – dzisiaj mieliśmy wolne w Studio, a z Leonem byłam umówiona później. Aktualnie znajdował się on na torze motocrossowym, gdzie trenował na jakieś bardzo ważne zawody. Byłam przekonana, że wygra – przecież był najlepszy. Poza tym, motocykle były jego życiem. Były dla niego równie ważne, co muzyka.

Postanowiłam zrobić niespodziankę mojemu chłopakowi i odwiedzić go na treningu.

Skierowałam się w stronę, gdzie znajdował się tor. Dojście na niego zajęło mi niecałe dziesięć minut. Po tym czasie znajdowałam się już na miejscu.

Przeszłam przez bramkę. Nie zauważyłam, żeby Leon jeździł na motocyklu, więc udałam się do szatni, gdzie zazwyczaj odpoczywał.

Bez pukania otworzyłam drzwi. Ale widok, który tam zastałam, totalnie mnie zaszokował.

Pewnie będziecie pytać co zobaczyłam?

Raczej kogo.

Na środku pomieszczenia stał Leon z Larą. Niby nic takiego, gdyby nie fakt, że złączeni byli w pocałunku.

Ale jak? Przecież mój chłopak powtarzał mi, że kocha tylko mnie, że Lara jest wyłącznie przyjaciółką.

Skłamał.

- Nie wierzę… - powiedziałam cicho.

Na dźwięk mojego głosu, odskoczyli od siebie i się odwrócili.

- Violetta – odezwał się zaskoczony Leon. – Violetta, co ty tu…

- Co ja tu robię? – przerwałam mu. – Chciałam ci zrobić niespodziankę. Ale widzę, że ty masz już zajęcie. – Spojrzałam wymownie na dziewczynę.

Odwróciłam się na pięcie i wybiegłam z sali.

- Violetta, poczekaj! – Za sobą usłyszałam jego głos.

Przyśpieszyłam kroku, jednak on był szybszy. Dogonił mnie.

- Daj mi to wyjaśnić. – Złapał mnie za rękę.

- Tutaj nie ma co wyjaśniać. – Wyrwałam się z jego uścisku, hamując łzy napływające mi do oczu. – Wszystko widziałam.

- Ale to nie tak jak myślisz – zaprzeczył. – Ja sam nie wiem jak to się stało, po prostu…

- Proszę cię, nie rób z siebie jeszcze większego idioty – wtrąciłam. – Nie jestem taka głupia. Wiesz, myślałam, że jesteś inny. Widocznie się myliłam.

- Nie, Violetta, błagam cię, posłuchaj mnie!

- Nie mam najmniejszego zamiaru – odparłam, a łzy spłynęły po moich policzkach. – Wracaj do swojej dziewczyny.

- Violu, ty jesteś moją dziewczyną! – powiedział.

- Już nie – zaprzeczyłam. – Zniszczyłeś nas związek. Z nami koniec. Nie dzwoń do mnie, ani nie pisz. Wystarczy, że będę musiała widzieć cię codziennie w Studio.

Po tych słowach wyminęłam go i ruszyłam w swoją stronę.

Jak on mógł mi to zrobić? Przecież powtarzał mi tyle razy, że mnie kocha i że jestem dla niego najważniejsza.

Poszłam do parku i usiadłam na ławce. Była to ta sama ławka, na której Leon i ja pierwszy raz się pocałowaliśmy. To było takie piękne wspomnienie…

Nie, stop. Nie mogę już o nim myśleć. Skrzywdził mnie, muszę o nim zapomnieć.

Zakryłam twarz rękami i zapłakałam cicho.

Siedziałam tak sama, ciągle czując łzy płynące z moich oczu. Nie mogłam ich opanować.

Co ja teraz zrobię? Kocham go, ale… Ale nie mogę mu tego wybaczyć. Wybaczałam za pierwszym razem, za drugim, jednak teraz moje miłosierdzie już się skończyło.

Poradzę sobie bez niego. Jestem przecież Violetta Castillo, jestem silna, zdecydowana i pewna siebie. Nie potrzebuję Leona. Poradzę sobie bez niego. Poza tym, mam przyjaciół, czyli wszystko co potrzebne jest do szczęścia.

- Violetta, wszystko dobrze? – usłyszałam czyjś głos.

Podniosłam głowę i zobaczyłam przed sobą Diego.

Diego był moim przyjacielem. Chociaż na początku nie był zadowolony ze związku mojego i Leona, to po pewnym czasie go zaakceptował.

- Tak, jasne – odparłam wycierając łzy. – W porządku.

- Nie udawaj, przecież widzę. – Usiadł obok mnie. – Płakałaś?

- Nie, wydaje ci się – zaprzeczyłam. – Przepraszam, muszę już iść.

Podniosłam się z ławki i chciałam odejść, ale Diego złapał mnie za rękę.

- Mnie nie oszukasz, Violetta – rzekł. – Powiedz mi, co się stało?

- Nie chcę o tym mówić – rzekłam. – Teraz potrzebuję być sama, Diego.

- Okey, rozumiem… - westchnął. – Ale pamiętaj, że na mnie zawsze możesz liczyć. W każdym momencie możesz przyjść i się wygadać, wiedz o tym.

- Wiem, Diego, wiem… - Przytuliłam się do niego. – Ale teraz muszę już iść. Do zobaczenia jutro, w Studio.

- Do zobaczenia, Violu.

Poszłam do swojego domu. Weszłam do środka. Ramallo, Olga, tata i Angie siedzieli w salonie i rozmawiali. Nie, raczej to Olga nawijała jak katarynka, a reszta szeptała coś między sobą.

- Idę do siebie – rzekłam bez powitania i czym prędzej pobiegłam na górę do swojego pokoju.

Wpadłam do niego i bez zastanowienia rzuciłam się na łóżko. Pozwoliłam, by z moich oczu popłynęły łzy, które moczyły poduszki.

W tym momencie ktoś zapukał do drzwi.

- Nie ma mnie! – krzyknęłam wycierając łzy.

- Violu, to ja, mogę wejść? – W progu zauważyłam moją ciotkę.

- Chcę być sama, Angie – odparłam. – Nie mam ochoty z nikim rozmawiać.

- Ale ja nie mogę patrzeć, jak jesteś taka smutna. – Mimo wszystko weszła do pokoju. – Widzę, że płaczesz. Violetta, co się stało?

- To nie jest najlepszy temat do rozmowy – powiedziałam. – I nieodpowiedni moment.

- Violu, pamiętaj, że chcę ci tylko pomóc. – Kobieta pogłaskała mnie po głowie. – Chcę dla ciebie dobrze.

- Wiem, Angie…

- Więc powiedz mi, co się stało – poprosiła. – Razem się zastanowimy i znajdziemy jakieś wyjście z tego problemu.

- Na to już się nic nie poradzi – zaprzeczyłam. – Nic już nie pomoże.

- Ale zacznijmy od początku – zaproponowała. – Dlaczego płaczesz, Violu?

- Bo wszystko się posypało – szepnęłam. – Wszystko, Angie.

- Co dokładnie?

- Związek mój i Leona. – Wytarłam łzy. – Wszystko się zepsuło. Nas już nie ma, Angie.

- Dlaczego? – spytała kobieta. – Co zrobił?

- Całował się z Larą – zaszlochałam. – Rozumiesz to? Ja nie wiem, jak on mógł mi to zrobić… Przecież było tak dobrze między nami. Ostatnio nawet się nie kłóciliśmy…

Moja ciotka przytuliła mnie do siebie. Trwaliśmy tak przez jakiś czas, aż w końcu odezwała się.

- Violu, kochanie, nie wiem co mam ci powiedzieć – zaczęła. – Ja też nie wiem, dlaczego to zrobił.

- Nic nie rozumiem… - szepnęłam. – Skoro zakochał się w Larze, to czemu mi tego nie powiedział? Zrozumiałabym, chociaż byłoby mi ciężko. Ale byłoby dużo lepiej dowiedzieć się tego od niego, a nie w takiej sytuacji…

Angie nie odpowiedziała. Siedziałyśmy przytulone do siebie przez kilka minut. Po chwili oderwałam się do niej.

- Chcę zostać sama – powiedziałam cicho.

- Gdybyś czegoś potrzebowała, Violu, to zawołaj mnie – rzekła.

Pokiwałam głową, a ona wyszła z pokoju.

Sięgnęłam pod łóżko i wyjęłam mój pamiętnik. Wzięłam do ręki długopis, otworzyłam zeszyt i zaczęłam pisać.

Kochany pamiętniku!

Dzisiejszy dzień, jest chyba najgorszym w moim życiu. Nigdy nie czułam się tak źle, jak w tym momencie. A wszystko to spowodował jeden chłopak.

Nie wiem, co mam sobie teraz myśleć. Kocham go, tak cholernie mocno go kocham, ale… ale nie mogę mu tego wybaczyć. Pamiętniku, to nie jest pierwszy raz, kiedy on mnie tak zranił. Pamiętam, jak pierwszy raz pocałował się z Larą. Wróciliśmy wtedy do siebie. Po jakimś czasie znów coś się popsuło – z jego winy oczywiście. Kolejny raz mu wybaczyłam.

Tylko, że teraz nie mam na to najmniejszej ochoty. Nie mogłabym ponownie mu zaufać. Nie chcę nawet próbować.

Nie rozumiem tylko jednego – dlaczego on to zrobił? Zawsze powtarzał, że on i Lara są tylko przyjaciółmi, że to ja jestem dla niego najważniejsza. Codziennie mówił mi, jak bardzo mnie kocha i jak tęskni, kiedy nie ma mnie przy sobie. Teraz, kiedy zastanawiam się nad tymi słowami, dochodzę do wniosku, że tego nie mówił ten sam Leon.

Tamten Leon był wierny, oddany. Tamten Leon nigdy nie zrobiłby mi nic takiego, nigdy by mnie nie zdradził

Ten Leon jest zupełnie inny. Ten Leon zniszczył nasz związek. Jednym ruchem zburzył to całe zaufanie, jakie budowaliśmy przez dwa lata, tą miłość, która przetrwała tyle wzlotów i upadków.

Nie wiem, co będzie teraz. Nie chciałabym już go nigdy więcej zobaczyć, ale przecież jest Studio… Poza tym, żyjemy w tym samym mieście, mieszkamy niedaleko siebie. Pamiętniku, co mam zrobić?

Na kartkę spadło kilka łez, które rozmazały pojedyncze słowa. W tekście powstało kilka kleksów z rozmazanego atramentu.

Skończyłam pisać. Zamknęłam fioletowy zeszyt i wraz z długopisem położyłam go na podłodze.

Ułożyłam się wygodnie w łóżku i przykryłam kołdrą. Patrząc w okno widziałam, że słońce powoli chowało się za horyzont.

Uwielbiałam oglądać zachody słońca z Leonem… Stop! Leon to już przeszłość. Nie mogę tak o nim myśleć.

Nie obejrzałam się, kiedy zasnęłam…

- Violetto, śniadanie na stole! – Do mojego pokoju wpadła Olga. – Wstawaj, wstawaj, szybciutko!

Z jękiem zrzuciłam z siebie kołdrę i usiadłam na łóżku.

- Violu, Angie powiedziała mi wszystko. – Olga spoważniała. – Wiesz dobrze, że jesteś moją ukochaną kruszynką, więc bardzo serce mi się kraje, kiedy widzę, że jesteś smutna.

- Nie, nie, Olgita, to nic takiego – odparłam siląc się na uśmiech.

- Nie gadaj głupot, kochanie – zaprzeczyła. – Wiem, jak bardzo kochałaś tego chłopca. Pamiętaj, Violetto, że ja zawsze jestem przy tobie. Zawsze możesz się do mnie przytulić.

- Wiem, Olga. – Wstałam i podeszłam do niej. Objęła mnie swoimi silnymi ramionami.

Olga była dla mnie praktycznie jak matka. Zajmowała się mną odkąd pamiętam. Byłyśmy ze sobą bardzo zżyte. Nie przeżyłabym, gdybyśmy miały się rozstać.

- Dobrze słoneczko – odezwała się kobieta. – Ubierz się i zejdź na śniadanie. Zrobiłam twoje ulubione naleśniki z czekoladą.

Po tych słowach wyszła z pokoju. Podeszłam do szafy, wzięłam z niej pierwsze lepsze ubrania i skierowałam się do łazienki. Tam szybko przebrałam się i zeszłam do jadalni. Unikając ciekawskich spojrzeń mojego taty, Angie, Ramallo i Olgi zjadłam śniadanie, wzięłam torebkę i szybko opuściłam dom.

Moim kierunkiem było Studio, w którym miałam zajęcia. Ruszyłam w jego stronę, a moją głowę zaprzątała myśl, że będę musiała stanąć twarzą w twarz z Leonem…

Po kilkunastu minutach spaceru znalazłam się przed wielkim budynkiem o nazwie Studio On beat. Wolnym krokiem weszłam do środka. Idąc korytarzem natknęłam się na moje przyjaciółki.

- Cześć Violu – przywitała się Francesca.

Odburknęłam coś pod nosem, patrząc na swoje nogi. Moje zdenerwowanie nie uszło uwadze dziewczyn.

- Co się stało, Violetta? – spytała Cami.

Pokiwałam przecząco głową dając im do zrozumienia, że wszystko w porządku. Jednakże wiedziałam dobrze – i one zapewne też – że w porządku wcale nie jest.

- Chodźcie do łazienki, porozmawiamy – zaproponowała Włoszka.

Zanim zdążyłam się odezwać, czy sprzeciwić, ona złapała mnie za rękę i pociągnęła w kierunku łazienek. Weszliśmy do damskiej.

Kiedy Camila zamknęła drzwi i upewniła się, ze w toaletach nie ma nikogo, zaczęło się przesłuchanie.

- Co jest? – zaczęła Fran. – Violu, co się dzieje?

- Nic takiego – odparłam czując, że w moich oczach ponownie zbierają się łzy.

- Nic takiego, a płaczesz? – Camila podniosła mój podbródek do góry. – Nie płakałabyś, gdyby nic się nie stało. Powiesz nam?

- Tutaj nie ma nic do opowiadania – zaprzeczyłam. – To wcale nie jest jakaś ciekawa sprawa.

- Może i nieciekawa, ale jesteśmy twoimi przyjaciółkami i chcemy wiedzieć – uparła się czarnowłosa. – Tu chodzi o Leona, prawda?

Pokiwałam powoli głową. Czy tak łatwo było się domyślić, że chodzi o chłopaka?

- Co on zrobił? – spytała Cami.

- Nie… Nie chcę o tym mówić. – Wytarłam łzę, która spłynęła mi po policzku.

- Ale jeśli nam powiesz, to będzie ci lepiej – rzekła Francesca. – Wygadaj się, to naprawdę pomaga.

Między nami zapanowała cisza. Po chwili jednak się odezwałam.

- Chodzi o to… - zająknęłam się. – Chodzi o to, że… Że nic już nie będzie takie jak dawniej.

Rozpłakałam się na dobre. Kucnęłam przy ścianie i ukryłam twarz w dłoniach. Po chwili poczułam na ramieniu czyjąś rękę.

- Czy to ma związek z Larą? – Usłyszałam głos Camili.

Pokiwałam głową. Wytarłam łzy z policzków, nie podnosząc w dalszym ciągu głowy.

- Oni… - zająknęłam. – Widziałam ich… jak się całowali. Znowu mi to zrobił…

Poczułam, jak ktoś przytula mnie do siebie.

- Violu, nie wiem, co powiedzieć. – Przy uchu zabrzmiał głos Włoszki.

- Ale ja wiem… - syknęła Cami. – Przemówię mu do rozumu.

Podniosłam głowę. Zobaczyłam Rudowłosą szybkim krokiem zmierzającą w kierunku drzwi.

- Nie, Camila! – krzyknęłam, ale ona już wyszła z łazienki. – Fran, musimy iść za nią.

- Pójdziemy – zapewniła mnie dziewczyna. – Tylko najpierw się trochę odśwież.

- Ale…

- Nie bój się – przerwała mi. – Tam są chłopcy, powstrzymają Cami, gdyby przesadzała. Nie pozwolą, żeby zrobiła coś głupiego. Poza tym myślę, że ona wie, gdzie są granice.

Przyznałam jej rację. Pomogła mi wstać z ziemi i doprowadzić się do porządku.

Wyszłyśmy na korytarz, żeby zapobiec burzy, której ryzyko wywołania przez Rudą wynosiło 99 %.

  

No patrzcie! Pisałam, że Part w piątek lub w sobotę, a dodaję we wtorek :D Ale kobieta zmienną jest, poza tym nie mogłam się już powstrzymać xD

Więc, ten, tego... Prezentuję wam mojego beznadziejnego Parta o Leonetcie! Wiem, spartaczyłam na całej linii, jestem tego świadoma...

Tak, wiem, przynudzam, tego też jestem świadoma... 

Okey, ja się więcej nie wypowiadam na jego temat. Zapewniam was tylko, że się starałam.

Pomysł na Parta... Taki banalny, ale jakoś mi się spodobał. Wiecie, ta nasza święta trójca z drugiego sezonu: Viola, Lara i Leon... W sumie to jest jeszcze Diego, więc taka jakby... Święta czwórca? Jest takie coś? :D

Nie wiem, ile będzie części. Trzy, może cztery? Jakiś długi ten mój Part. W sumie, jeszcze go nie skończyłam, ale skończę :)

Kolejny Part planuję o... Bromili? W sumie już zaczęłam, pomysł natchnął mnie dwa dni temu.

Dobra, a kiedy druga część O Leonetcie? Nie wiem, sama nie wiem. Nie wiem, kiedy skończę.

Aha i jeszcze jedno... Dziękuję, za tyle komentarzy! Ostatniego Parta skomentowało czternaście osób! Jest też już piętnaście obserwatorów i ponad tysiąc wyświetleń!

Dziękuję, jesteście najlepsi <3333

Pozdrawiam <333333