ONE PART LEONETTA - Kolejny raz nie wybaczę cz 3

Lodovica Comello - Otro día mas 

"Są w życiu piękne chwile,
Tak piękne jak kwiaty z pól.
I dają szczęście kroplę
Lecz potem łzy i ból.

 Dlaczego ona, a nie ja,
Tak wiele szczęścia w życiu ma.
Dlaczego ona, a nie ja,
Drogę do serca Twego zna?

Miłość to piękne chwile,
tak piękne jak kwiaty z pól.
Najpierw dają krople szczęścia,
a potem łzy i ból.

Me serce Cię bardzo kochało,
Me serce do Ciebie się śmiało,
Me serce bardzo zraniłeś,
i mnie dla innej rzuciłeś!"

Siedziałam w parku na ławce, machając nogami. Wpatrywałam się w bezchmurne niebo, które tak lubiłam.

I rozmyślałam. Rozmyślałam nad całą tą sytuacją. Czy ja dalej kochałam Leona? Minęły już trzy tygodnie od tego… Pozbierałam się, dzięki pomocy moich przyjaciół, a szczególnie dzięki Diego.

Diego…

To tylko mój przyjaciel. Tylko i wyłącznie. Nikt więcej. Rozmawiałam z nim i zaprzeczał, że czuje do mnie cokolwiek oprócz przyjaźni. Zaprzeczał za każdym razem, kiedy go o to pytałam, ale czy mogłam mu wierzyć? Nie okłamałby mnie, jednak może nawet sam przed sobą nie chciał przyznać się do tego, że czuje coś więcej w stosunku do mnie. To jest możliwe. Ja znam Diego już jakiś czas i potrafię zorientować się, co się z nim dzieje. A ostatnio jest jakiś inny. Jest jakby… śmielszy? Śmielszy w stosunku do mnie. Czasami orientowałam się, że chciał chwycić moją rękę. Cofał się jednak w ostatniej chwili wiedząc, że nie jestem gotowa na kolejny związek.

Czy byłam? Nie, nie byłam. Gdyby tak poważnie pomyśleć… Ja nadal kochałam Leona. Kochałam tego zidiociałego Leona, który skrzywdził mnie kolejny raz. Kochałam tego Leona, który pomimo zapewnień, że jestem najważniejszą kobietą w jego życiu, całował się z inną. Nie mogłam nic poradzić na to, że moje serce wciąż domagało się jego obecności, że mój umysł tak bardzo chciał usłyszeć jego głos śpiewający piosenki specjalnie dla mnie.

Serce nie sługa. Czasami podpowie dobrze, a czasami nie. Czy w przypadku Leona podpowiedziało dobrze? Śmiało mogę powiedzieć, że tak. Z tym zielonookim szatynem spędziłam swoje najwspanialsze chwile. On uświadomił mi, jak bardzo muzyka jest ważna w moim życiu.

I choć bardzo chciałam wyrzucić go z głowy, z serca, to nie potrafiłam. Było to po prostu niemożliwe.

Ja nadal tak szalenie mocno go kochałam.

- Violetta! – Usłyszałam głos mojego przyjaciela.

Odwróciłam się w stronę, skąd on pochodził. Zobaczyłam Diego biegnącego w moim kierunku.

- Siemka – powiedział siadając obok mnie.

- Diego. – Uśmiechnęłam się. – Co tu robisz?

- Chodziłem sobie po parku i przypadkiem cię zauważyłem – odparł. – A ty?

- A… Siedzę i rozmyślam. – Wzruszyłam ramionami. – Nic takiego.

- Nie mów mi, że znowu myślisz o…

- Nie, Diego – przerwałam mu. – On to przeszłość, a przeszłością się nie żyje. Sam to zawsze powtarzałeś.

- I dalej się tego trzymam. – Zaśmiał się. – Dobrze, że już się tak nie zamartwiasz.

- Nie muszę – odrzekłam. – Mam wspaniałych przyjaciół, rodzinę i muzykę. Nic więcej do szczęścia mi nie potrzeba.

Znów skłamałam. Owszem, potrzeba mi jeszcze czegoś do szczęścia. Potrzeba mi osoby, która byłaby przy mnie, osoby, która objęłaby mnie swoimi ramionami i przytuliła do siebie z całej siły.

- W końcu zrozumiałaś. – Uśmiechnął się Diego. – Te trzy tygodnie powtarzania ci w kółko tego samego dały efekty.

- Dały, dały – zaśmiałam się. – I to jakie!

- Właśnie widzę – powiedział. – Cały czas się śmiejesz.

- Życie jest piękne, Diego – przypomniałam mu. – I żaden chłopak nie może go zepsuć.

Zepsuć nie może, ale sprawić, że odrobinę straci swoje kolory – tak.

- Żaden chłopak – przyznał. – Ty jesteś kowalem swojego życia, Violu.

- Wiem o tym – zgodziłam się. – Ale kowal wzoruje się również na innych, pamiętaj.

Spojrzałam w jego brązowe oczy. Zatopiłam się w ich głębi. Widziałam w nich wielką czułość, dobro, miłość… Tylko do kogo? Zaprzeczał, tyle razy zaprzeczał…

Nie mogłabym z nim być. Generalnie, nie mogłabym być z kimś, do kogo nic nie czuję. A do niego czułam tylko przyjaźń. Nic więcej.

Przysunął się bliżej mnie. Zbliżył swoją twarz do mojej tak, że dzieliło nas już tylko kilka centymetrów.

Jego usta znajdowały się niebezpiecznie blisko. Chwycił moją dłoń.

Kiedy było już tak blisko, żeby nasze wargi się dotknęły, odsunęłam się gwałtownie.

- Nie, Diego – rzekłam. – To jest złe.

- Co jest złe, Violu? – spytał.

- To, co się między nami dzieje – odparłam. – To niewłaściwe.

- Violetto, ja… - zająknął się. – Kocham cię Violetto. Nie jak przyjaciółkę, ale jak dziewczynę, jak kobietę.

- To jest niemożliwe – uświadomiłam mu. – Sam nie wierzysz w to co mówisz.

Wstałam z ławki.

- Violu, to prawda – upierał się. – Czuję to już od dawna… Właściwie, to od początku.

- Więc dlaczego mi nie powiedziałeś? – wyszeptałam, a w moich oczach zebrały się łzy.

- Bałem się. – Wstał i podszedł do mnie. – Bałem się, że cię stracę.

- I wiesz co? – zapytałam. – Straciłeś. A ja straciłam przyjaciela.

Odwróciłam się na pięcie i odeszłam zostawiając go samego i pozwalając, by słone łzy spływały po moich policzkach.

Nie kocham Diego. Kocham Leona.

Ale Leon mnie skrzywdził, a Diego nie.

Tylko co to ma do rzeczy? Nie czuję nic do Diego, koniec kropka! Ale nie jestem zdolna wybaczyć Leonowi, do którego nie mam już za grosz zaufania.

Pamiętniku!

Znów wszystko się posypało. Czy życie musi być takie trudne? Diego prawie mnie pocałował. Nie chciałam tego, dlatego się odsunęłam. Nie mogę zrobić tego z kimś, do którego nie czuję nic więcej od przyjaźni. Nigdy nie będę z Diego. On jest tylko przyjacielem. W sumie… Już nim nie jest. Przyjaciel nie zaprzeczałby, że coś do mnie czuje, gdyby było to prawdą. Wiem, jestem jaka jestem i może nie powinnam tak ostro traktować Diego, w końcu to on był przy mnie, kiedy tak bardzo przeżywałam zdradę Leona, i to on mnie pocieszał. Ale nie mogę, po prostu nie mogę się już z nim przyjaźnić.

To wszystko jest takie trudne i bez sensu…

Jednak decyzję już podjęłam. Leonowi nie wybaczę, a Diego… Diego stał się dla mnie kimś zupełnie obcym. Straciłam dwie najważniejsze dla mnie osoby.

Zamknęłam pamiętnik i rzuciłam go na biurko. Usiadłam na łóżku przytulając się do poduszki.

Ktoś zapukał do pokoju.

- Proszę! – krzyknęłam.

Do środka wszedł mój tata. Jego wyraz twarzy był… dziwny.

- Violetto, muszę ci coś powiedzieć – zaczął.

- Co takiego? – zaciekawiłam się.

- Uprzedzam, że nie jest to miła wiadomość. – Usiadł obok mnie. – Znów złamałem obietnicę, Violu.

- Jaką obietnicę? – zdziwiłam się. – O czym mówisz, tato?

- Obiecałem Ci, że nigdy więcej Cię stąd nie wywiozę – odparł. – Niestety, prawda jest inna.

Spojrzałam na niego wyczekująco czekając, aż zacznie kontynuować.

- Firma przechodzi kryzys, jest bardzo ciężki czas.

Patrzcie, podobnie jak ja…

- Przykro mi, Violu, ale musimy wyjechać – ciągnął. – Musimy wyjechać w najbliższym czasie.

- Kiedy? – spytałam cicho.

- Jak najszybciej się da – odpowiedział. – Wyjedziemy do Niemiec, do domu, w którym mieszkaliśmy gdy miałaś dziesięć lat.

Nastała chwila milczenia. Po pewnym czasie powoli pokiwałam głową.

- Możemy porozmawiać o tym później? – odezwałam się. – Najlepiej przy kolacji.

- Jeśli tylko chcesz, Violu – westchnął.

Podniósł się i powolnym krokiem wyszedł z mojego pokoju, zamykając za sobą drzwi.

Od razu chwyciłam do ręki telefon leżący na poduszce i wystukałam esemesa do mojej przyjaciółki.

Francesco, przyjdź z Camilą, Naty i Ludmiłą najszybciej jak możecie do mojego domu. Mam złą wiadomość.

Violetta

Później rzuciłam się na moje posłanie i zaczęłam głośno płakać.

- Jak to jest możliwe, Violu? – Włoszka przytuliła mnie do siebie.

- To nagła sytuacja. – Wytarłam swoje łzy. – Nikt nic na to nie poradzi.

- Violetto, a ze Studiem? – spytała Cami.

- Właśnie, za niecały miesiąc jest przedstawienie na koniec roku – dodała zmartwiona Ludmiła.

- Grasz główną rolę – przypomniała mi Natalia.

- Ktoś zagra ją za mnie – odparłam. – Świat nie kończy się na wyjeździe jednej osoby.

- Ale ty nie możesz wyjechać. – Po policzkach Rudej spłynęły łzy.

- Cami, wiesz, że prędzej czy później to by nastąpiło – odparłam. – To ostatnie dni naszej edukacji w Studio. Nasza droga związana z tą szkołą już się kończy i każde z nas zapewne poszłoby w swoją stronę.

- Nieprawda – zaprzeczyła Ludmiła. – Mieliśmy iść razem na studia, pamiętasz?

- Pamiętam – przyznałam się. – Ale teraz to już nie ma znaczenia, dziewczyny. Wy pójdziecie na uczelnię, o której zawsze marzyłyście, a ja będę uczyć się w Niemczech. Tam też są dobre warunki do rozwoju muzycznego, wiecie o tym.

- Nie ma mowy, Violetto – Francesca oderwała się ode mnie. – Jesteś moją przyjaciółką, ja nie pozwolę Ci wyjechać samej do kraju, w którym nikogo nie znasz. Tym bardziej, że te trzy lata, które spędziłyśmy razem w Studio, były najlepszym czasem w moim życiu.

- Fran ma rację – zgodziła się Natalia. – Wyjedziemy razem z tobą.

- Nie, nie dziewczyny… - zająknęłam się. – Nie możecie. Wy macie tutaj rodzinę, tutaj są wasi chłopcy, Marco, maxi, Federico…

- O rodziców Ty się nie martw – odezwała się Camila. – Jesteśmy już pełnoletnie, na pewno się zgodzą. A chłopcy na pewno pojadą razem z nami.

- I wy mówicie naprawdę? – niedowierzałam.

- Naprawdę, Violu – rzekła Ludmiła. – Jesteśmy w końcu przyjaciółmi, tak?

- Kocham was – wyszeptałam.

Przytuliłyśmy się wszystkie z całej siły.

Dobrze mieć przy sobie tak wspaniałe przyjaciółki. Są potrzebne w ciężkich chwilach.

- Jest jeszcze jedna sprawa… - zaczęłam. – Chodzi o Diego…

Opowiedziałam im wszystko.

Oprócz tego obgadałyśmy całą sprawę związaną z wyjazdem do Niemiec.

Dziewczyny obiecały namówić swoich rodziców oraz chłopców na studia. Przyrzekły jednak, że zostaną na zakończeniu roku szkolnego. Ja wyjeżdżam już jutro.

- Przyjdziemy do ciebie jeszcze wieczorem – powiedziała Francesca, kiedy wychodziły. – Pomożemy ci się spakować.

- Dziękuję wam. – Uśmiechnęłam się.

Pożegnałam się z nimi, a one opuściły mój dom.

Poszłam do pokoju, z szafy wyjęłam torebkę, wrzuciłam do niej telefon i klucze od domu.

Zbiegłam na dół po schodach.

- Olga, Ramallo, tato, wychodzę! – krzyknęłam. – Idę do przyjaciółki!

- Tylko wróć na kolację! – Usłyszałam głos taty.

- Wrócę – zapewniłam i wyszłam na dwór.

Tak naprawdę, to wcale nie szłam do żadnej z moich przyjaciółek.

Moim celem był tor motocrossowy, na którym miałam nadzieję spotkać Leona.

Weszłam na teren klubu. Wokół kręciło się dużo ludzi, część także trenowała jazdę.

Rozglądnęłam się, wzrokiem szukając mojego byłego chłopaka.

Dostrzegłam go przy jednej z barierek. Stał i rozmawiał z kimś. Nie, chwila… To wcale nie była rozmowa. On ewidentnie się z kimś kłócił. Zdziwiłam się bardzo gdy dostrzegłam, ze tym kimś był nikt inny jak Diego.

Podeszłam do nich szybkim krokiem. Na początku mnie nie zauważyli.

Założyłam ręce na piersi i chrząknęłam znacząco.

- Violetta – powiedzieli jednocześnie odwracając się w moją stronę.

- Violetta. – Skinęłam głową.

- Co ty tu… - zaczął Leon.

- Nie przyszłam się z wami godzić, nawet tak sobie nie myślcie – przerwałam mu. – Przyszłam się pożegnać.

- Pożegnać? – mina Diego wyrażała zdziwienie. – Dlaczego chcesz się żegnać?

- Wyprowadzam się – odparłam. – Wyjeżdżam z Argentyny.

- Gdzie? – spytał mój były chłopak.

- To jest akurat najmniej ważne – mruknęłam. – Przyszłam wam o tym powiedzieć, bo nie chciałam, żebyście się dowiedzieli od kogoś innego.

- Violetto… - odezwał się Diego.

- Nie mam ochoty z wami rozmawiać – rzekłam. – Wyjeżdżam jutro. Widzimy się ostatni raz. To tyle.

Odwróciłam się na pięcie i szybkim krokiem odeszłam od nich.

Nagle ktoś złapał mnie za rękę. Odwróciłam się, co było błędem.

Zatopiłam się w jego zielonych oczach. Zobaczyłam w nich wszystko, czego tak bardzo potrzebowałam. Bezgraniczną miłość, przeznaczoną tylko i wyłącznie dla mnie.

- Violu, kocham Cię – usłyszałam jego kojący głos.

Nie wiedziałam co odpowiedzieć. W tym momencie czas jakby się zatrzymał.

Ocknęłam się dopiero po chwili.

- Żegnaj, Leon – wyszeptałam.

Uwolniłam swoją rękę z jego uścisku i odeszłam, zostawiając za sobą miłość mojego życia.

Czeeeść :)

Oto trzecia część OP o Leonetcie. To już koniec, nie będzie kolejnej części :P 

Przepraszam tych, którzy liczyli na szczęśliwe zakończenie, czyli na takie, w którym Violetta wybaczy Leonowi. Jak widzicie, Viola nie dała mu kolejnej szansy. Nie wszystko w naszym życiu musi układać się po naszej myśli - takie było główne przesłanie tego Parta. Przynajmniej o to mi chodziło xD
Przepraszam tych, którzy liczyli na coś lepszego - nie wyszło. Starałam się, ale niestety.

U góry, nad Partem dałam linka do muzyki, przy której, moim zdaniem świetnie się czyta. Ja osobiście uwielbiam tą piosenkę <33333

I tak jeszcze jedno - czy tylko ja tak uwielbiam piosenki z albumu Universo? Na pewno wszyscy znają te cudowne utwory naszej kochanej Lodo <33333 Na okrągło mogę słuchać Para Siempre, Otro dia mas, Solo musica czy samego Universo <33333 Kochaaam!

Następny Part, jak mówiłam, o Bromili :) Pojawi się pewnie za tydzień xD

Dziękuję za tyle komentarzy, wyświetleń i dwudziestu obserwatorów <33333

Pozdrawiam :*