ONE PART LEONETTA - Kolejny raz nie wybaczę cz 2

 

"Nie patrz na piękność,
Lecz na serce człowieka
Bo serce zostaje
A piękność ucieka.
Wśród wielu wspomnień,
Miej choć jedno o mnie!

Zapominam o wszystkim,
czas jednak goi rany.
Lecz cóż ma człowiek począć
gdy jest wciąż zakochany?

Piszę do Ciebie ostatni list,
Nie atramentem, lecz łzami,
Bo chwile pięknej miłości
Skończone między nami.

Zawsze Cię kochać będę
Choć z innymi się połączę
Ma miłość silniejsza ode mnie
Z miłości się nie wyplącze."

- Violetta, zaczekaj! – Usłyszałam czyjś głos.

Odwróciłam się i zobaczyłam biegnącego w moją stronę Diego. Zatrzymałam się i zaczekałam na niego.

- Wołam cię, odkąd wyszłaś ze Studia – rzekł, kiedy znalazł się przy mnie.

- Przepraszam, musiałam nie słyszeć – wytłumaczyłam. – Co chciałeś?

- Mm… - zaczął niepewnie. – Francesca powiedziała mi, co się stało.

Założyłam ręce na piersi i odwróciłam wzrok w drugą stronę.

- Więc o co chodzi? – spytałam.

- Nie chcę się wtrącać, ale…

- To się nie wtrącaj! – warknęłam.

Westchnął.

- Nie, nie… - zaczęłam odwracając się do niego. – Nie, Diego, przepraszam… Jestem po prostu tak strasznie zdenerwowana…

- Nie przepraszaj, Violetta – przerwał mi.

- Ale Diego, proszę cię, nie zrób nic głupiego, dobrze? – rzekłam. – Nie wszczynaj żadnych bójek. W ogóle się do tego nie mieszaj.

- Nie muszę. – Uśmiechnął się. – Camila już załatwiła sprawę.

- Właśnie, Camila… - jęknęłam. – Gdzie ona teraz jest?

- Zdaje mi się, że u Antonio – znów westchnął. – Nieźle się na nią zdenerwował. Zresztą reszta nauczycieli też. Wiesz, Pablo, Angie i inni.

- Wiem… - mruknęłam. – Muszę z nią porozmawiać. W końcu to po części przeze mnie ma kłopoty.

- O, tam idzie. – Diego wskazał ręką w prawo.

Dostrzegłam Camilę. Szła wpatrując się przed siebie, a z jej twarzy mogłam wyczytać jak bardzo jest wściekła.

Szybko do niej podbiegłam.

- Cami – zaczęłam. – Co jest? Co oni ci powiedzieli?

Rudowłosa spojrzała na mnie i uśmiechnęła się lekko.

- Nie, nic Violu, nie przejmuj się – odparła.

- Jak mam się nie przejmować, skoro to przeze mnie masz problemy?

- Nie przez ciebie, tylko przez Leona – uściśliła. – To nie jest twoja wina.

- Okey… - westchnęłam. – Ale powiedz mi, co powiedział ci Antonio?

W tym momencie z jej twarzy znikł uśmiech. Pojawiło się za to zażenowanie.

- Zawiesili mnie na trzy dni – mruknęła. – I wezwali moich rodziców na rozmowę.

- Oj, Cami, tak mi przykro… - odparłam. – Naprawdę, to moja wina…

- Nie, nie, Violetta – zaprzeczyła. – Ja też mogłam się hamować. Jestem wybuchowa, i teraz mam nauczkę. Jestem zawieszona, a rodzice na pewno dadzą mi jakiś szlaban. Przynajmniej już wiem, żeby w przyszłości bardziej nad sobą panować.

Westchnęłam i przytuliłam ją mocno.

- Wspaniała z ciebie przyjaciółka – powiedziałam. – Mało osób byłoby zdolne zrobić coś takiego.

- Zrobiłam to, co powinnam – odparła. – Każdy by się tak zachował na moim miejscu.

Odsunęłyśmy się od siebie.

- Dziękuję, Cami – rzekłam.

- Nie masz za co dziękować – odpowiedziała Ruda.

Na chwilę skierowała wzrok w lewo. W jednym momencie na jej twarzy pojawił się grymas złości.

Spojrzałam tam gdzie ona. Kilkadziesiąt metrów ode mnie dostrzegłam Leona.

- Nie, nie, Cami. – Złapałam ją za rękę widząc, że zmierza w jego kierunku. – Cami, spokojnie.

Ona jednak nie reagowała na moje słowa. Wyrwała swoją dłoń i zrobiła pierwsze kroki w jego stronę.

Na szczęście w tym momencie podbiegł do nas Diego i złapał rozwścieczoną Camilę.

- Puść mnie! – wrzasnęła dziewczyna. – Puść mnie w tej chwili! Diego, mówię coś do ciebie!

- Cami, weź się uspokój! – rzekł chłopak. – Z tego co wiem, to już masz wystarczająco dużo kłopotów!

- Jeszcze nie powiedziałam mu, co o nim myślę! – zaprzeczyła Ruda. – Gdybyście wtedy nie zaczęli mnie powstrzymywać, to…

- To rzuciłabyś się za niego i wywaliliby cię ze szkoły – przerwał jej Diego. – Violetta, widzisz tutaj gdzieś Brodueya? – zwrócił się do mnie.

Rozejrzałam się wokół. Chwilę zajęło mi znalezienie naszego Brazylijskiego kolegi, w końcu jednak dostrzegłam go wychodzącego ze Studia.

- Broduey! – krzyknęłam i zawołałam go ruchem ręki.

Spojrzał w naszym kierunku. Przyśpieszył kroku i już po momencie znajdował się przy nas.

- Camila, co ty znowu robisz? – spytał lekko zdenerwowany.

- Muszę powiedzieć tamtemu co o nim myślę. – Wskazała na Leona.

- Nic nie będziesz mu mówić – zaprzeczył chłopak.

Spojrzał na Diego. Ten puścił Camilę.

- Zaprowadzę cię do domu. – Broduey chwycił swoją dziewczynę za rękę. – I nawet nie próbuj protestować.

Dziewczyna spojrzała na niego zła. Ten jednak nic sobie z tego nie zrobił.

- Cześć wam – powiedział.

- Hej – mruknęła Ruda.

Brazylijczyk pociągnął ją lekko w kierunku wyjścia z terenu Studia. Kiedy już zniknęli mi z oczu, skierowałam wzrok w stronę, gdzie stał mój były chłopak.

Natychmiast tego pożałowałam.

Znów podbiegła do niego ta cała Lara. Rzuciła mu się na szyję i pocałowała go w usta.

Odwróciłam wzrok w drugą stronę. Do moich oczu napłynęły łzy, które po chwili znalazły się na moich policzkach.

Diego objął mnie ramieniem.

- Nie płacz z jego powodu – powiedział. – On nie jest tego wart.

- Wiem – powiedziałam cicho. – Ale Diego… Ja go nadal kocham. Ja go tak cholernie mocno kocham…

- Skrzywdził cię – przypomniał mi chłopak. – Zapomnij o nim, Violu.

Pokiwałam twierdząco głową, przytulając się do niego.

Miał rację. Leon to przeszłość, a przeszłością nie można żyć. Przecież to wszystko przez niego. To z jego winy nasz związek się zepsuł.

Nagle usłyszałam jakiś krzyk. Ktoś wołał Leona.

Oderwałam się od mojego przyjaciela i szybko zlokalizowałam punkt, skąd ów krzyk pochodził.

Dostrzegłam wściekłą Francescę zmierzającą w kierunku mojego byłego chłopaka i stojącej obok niego Lary.

Spojrzałam z niepokojem na Diego, co odwzajemnił. Równym krokiem ruszyliśmy powstrzymać Fran od popełnienia głupoty. Owszem, była bardziej spokojna od Cami, ale kiedy się zdenerwowała, to trudno ją było uspokoić.

- Posłuchaj mnie. – Dopadła do Leona i stanęła przed nim. – Mam zamiar teraz powiedzieć ci, co o tobie myślę. Ty sobie nie myśl, że jak Camilę powstrzymali, to ze mną pójdzie im tak łatwo.

- Dziewczyno, weź się uspokój – odezwała się Lara. – Ludzie patrzą się na ciebie jak na idiotkę.

- Mam gdzieś, co myślą sobie ludzie. – Machnęła ręką. – Poza tym, nie wtrącaj się, z tobą nie rozmawiam.

- Francesca, tylko spokojnie – poprosił Leon.

- Żadne spokojnie! – wrzasnęła. – Co ty sobie myślisz? Za kogo ty się uważasz? Nie jesteś nie wiadomo kim, i nie masz prawa tak ranić Violetty! Ona nie jest zabawką! Jest człowiekiem i też ma uczucia!

- Chciałem jej wszystko wyjaśnić…

- Co ty chcesz jej wyjaśniać? – Włoszka zaśmiała się z pogardą. – To, że pocałowałeś tą tutaj? – Wskazała na Larę. – A może to, że nie zrobiłeś tego specjalnie? Tymi swoimi gadkami tylko się ośmieszasz!

Dobiegliśmy do niej razem z Diego w momencie, kiedy chciała ciągnąć swoją wypowiedź dalej.

- Fran. – Złapałam ją za ramię. – Naprawdę, nie warto.

- Co „nie warto”, Violetta? – Oburzyła się. – Trzeba mu wszystko wygarnąć! – Odwróciła się z powrotem do niego. – Wiesz co, Leon? Myślałam, że jesteś inny! Wszyscy tak myśleli!

- Francesca! – Nagle usłyszeliśmy jak ktoś głośno wrzasnął.

Wszyscy jak na komendę odwróciliśmy się w stronę źródła tego dźwięku.

Czarnowłosa dziewczyna zdrętwiała, kiedy zobaczyła swojego wściekłego chłopaka idącego w naszą stronę. Jednak jej zawieszenie trwało tylko moment, ponieważ już za chwilę kontynuowała.

- I wiesz jeszcze co ci powiem? – spytała patrząc zła na mojego byłego chłopaka. – Jesteś wielkim idiotą. Jesteś wielkim idiotą, bo nie potrafiłeś docenić, jak wspaniałą masz dziewczynę! Nigdy nie spotkasz takiej, która równałaby się z Violettą choć trochę!

W tej chwili dotarł do nas chłopak Franceski.

- Co to ma być? – spytał zdenerwowany.

- Co, następny głupi? – Teraz stanowczo ją poniosło. – Ślepy jesteś?

- Francesca, hamuj się! – Lekko podniósł głos. – Robisz sceny przed całym Studio!

- Jakoś mało mnie to obchodzi! – warknęła dziewczyna. – Przynajmniej powiedziałam to, co miałam powiedzieć!

- To świetnie – odparł nadal zły Marco. – Skoro już się wyżyłaś, to idziemy do domu.

- Nie zamierzam nigdzie iść – prychnęła dziewczyna.

- Owszem, pójdziesz. – Złapał ją za rękę. – Nie będziesz robić jeszcze większych problemów.

- A co, może stoisz po jego stronie? – Wskazała na Leona.

- Zawsze jestem po twojej stronie, ale to nie znaczy, że możesz się tak zachowywać!

- Zachowuję się tak, jakby każdy zachował się na moim miejscu! – krzyknęła Francesca. – A…

- Dobra, nieważne – przerwał jej Marco. – Później sobie porozmawiamy. Przepraszam was za nią. – Zwrócił się do nas.

- Nic się nie stało, ale… - Podeszłam do niego i stanęłam na palcach, żeby dosięgnąć do jego ucha. – Nie bądź na nią zły – wyszeptałam.

- Wiesz, ja nawet tak nie potrafię. – Uśmiechnął się lekko. – Cześć wam.

Pożegnaliśmy się, a oni odeszli. Francesca szła wpatrując się w swoje nogi – widać było, że żałuje, że tak odezwała się do Marco. Może i było tak, że czasami ją ponosiło, ale zawsze później szczerze przepraszała. Zazwyczaj też podczas tych przeprosin z jej oczu płynęły łzy, czego – jak to mówiła – bardzo nienawidziła. Fran nie lubiła okazywać swoich słabości, podobnie jak Camila.

Przeniosłam wzrok na Leona. Od razu tego pożałowałam, bo znów za nim zatęskniłam. Wiem, to dziwne – tęsknić za kimś, kto stoi obok… Ale czy nie jest dziwniejsze tęsknić za kimś, kto Cię skrzywdził?

- Chodź, Violetta. – Diego złapał mnie za rękę. – Odprowadzę Cię.

Pokiwałam głową i odeszłam razem z nim, rzucając ostatnie spojrzenie na mojego byłego chłopaka.

Siedziałam na tarasie, czytając jakąś książkę. Obok mnie, na stoliku, stał koktajl truskawkowy, który zrobiła dla mnie Olga.

Siedząc tak w słońcu nie zauważyłam, jak ktoś podszedł do mnie od tyłu.

- Zgadnij kto. – Ten ktoś zakrył mi oczy rękami.

Uśmiechnęłam się i zamknęłam książkę.

- No nie wiem… - Udałam, że się zastanawiam. – Yyy… Camila?

- Pudło. Zgaduj dalej.

- To… Francesca? Andres, Maxi, Naty, Federico? Nie, na serio, już kończą mi się pomysły! – zaśmiałam się.

- Wiesz co? – Ktoś odkrył moje oczy. – Jesteś okropna.

Tym ktosiem był Diego, który teraz usiadł naprzeciw mnie na krześle.

- Podobno jestem. – Wzruszyłam ramionami. – Więc Diego, co Cię do mnie sprowadza?

- Wpadłem zobaczyć jak się czujesz – odparł.

- Wiesz, bez zmian… - westchnęłam.

- Violetta… - Złapał mnie za rękę. – Musisz o nim zapomnieć. On nie jest Ciebie wart, zasługujesz na kogoś lepszego.

- Ale Diego – zaczęłam. – Ja nic nie poradzę na to, że go nadal kocham.

- Violu, wokół ciebie jest dużo innych chłopaków – przypomniał mi. – Nie zauważałaś ich, bo byłaś z Leonem. Teraz już z nim nie jesteś, więc rozejrzyj się. Może ten, kogo szukasz, jest tak blisko Ciebie.

- Czy mówisz o kimś konkretnym? – spytałam podejrzliwie.

Mój przyjaciel wyprostował się na krześle.

- Mówię ogólnie – odpowiedział krótko.

Pokiwałam powoli głową.

I tak mu nie wierzyłam. Ja wiem, on kiedyś był o mnie zazdrosny i chciał, żebym z nim była. Pamiętam, ile problemów wtedy mi narobił. Pamiętam, jak wtedy między mną i Leonem było źle, i to właśnie przez niego. Wtrącał się w nasz związek, chciał go zepsuć.

Jednak zaakceptował go. Mimo, że potrzebował na to dość dużo czasu, to udało mu się. Zostaliśmy przyjaciółmi.

Tylko przyjaciółmi.

- Diego, bo jeśli chodzi ci o…

- W żadnym wypadku – przerwał mi. – Nie chodzi mi o nas.

Czułam, że kłamał. Zawsze wiedziałam, kiedy mówi prawdę, a kiedy łże. Teraz z pewnością zmyślał.

- Okey… - rzekłam niepewnie. – Atmosfera zrobiła się jakaś taka napięta… Chodź do mnie, pośpiewamy trochę.

Zaśmiałam się i wstałam z leżaka. Chwyciłam go za rękę i pociągnęłam do domu, a później po schodach do mojego pokoju.

No heeej :) Oto druga część tego mojego Parta o Leonetcie :)

Łatwo możecie się domyślić, że nie jestem z niej zadowolona. Ja nigdy nie jestem zadowolona z tego, co piszę. Ocenę pozostawiam wam.

Będzie jeszcze trzecia część, którą również mam napisaną.

Całego Parta kończyłam dzisiaj, siedząc sobie wygodnie przy biurku na krześle i popijając moje ukochane kakałko z mojego ulubionego kubka, który dostałam na dziesiąte urodziny i do którego mam sentyment xD

Jednak jedno kakałko nie wystarczyło i poszłam zrobić sobie drugie, w moim drugim ulubionym kubku :P

Gdy tak sobie pisałam, to w kółko słuchałam jednej i tej samej piosenki, którą możecie znaleźć w linku przed Partem :)

Już pisałam, że kolejną część mam skończoną, ale nie wiem kiedy ją dodam. Prawdopodobnie gdzieś za tydzień xD

Tymczasem, życzcie mi szczęścia, bo już jutro jadę na zawody w ręczną xD Wysportowana ja :P

Dziękuję za te wszystkie komentarze, odwiedziny i oceny. One naprawdę dużo dają :)

Oo, zapomniałabym :P

Wpadnijcie na bloga Ani, dziewczyny, która pomimo tak młodego wieku - bo ma tylko dwanaście lat - pisze fantastyczne opowiadanie o Naxi <3333 Najedźcie na nazwę: Naxi - Opowiadania. 

Wbijajcie też na bloga Niki Comello, która prowadzi swoją własną historię o Lodovici i innych, a ma tak mało komentarzy i jednego obserwatora - mnie :( Tutaj macie link: "Dame tu amor".

Przeczytajcie blogi tych dziewczyn, i skomentujcie, jeśli możecie. Ich talentu i starań nie można zlekceważyć :)

Okey, następny Part, jak już mówiłam, będzie o Bromili xD Dodam tylko ostatnią część o Leonetcie, a później powitamy nowego OP :) 

Jeszcze raz dziękuję za wszystkie komentarze i odwiedziny <33333

Pozdrawiam :* :*