ONE PART NAXI - Żyj tak, jakbyśmy żyli z Tobą cz 1

"Wysusz łzy, które mi oczy palą,

bo wciąż tylko ze smutku się żalą

i odezwij się choć na moment

mimo, iż tamte chwile są nieocenione.

Co zostało?

Wspomnienia to za mało.

Brakuje mi Ciebie strasznie,

powietrze wciąż Tobą pachnie

i minęło już tyle dni,

a wciąż jesteś na mnie zły.

Co mi pozostało?

Czy tęsknota to za mało?

Teraz marzę by popatrzeć Ci w oczy,

nie mogąc jak zwykle zasnąć w nocy

więc czekam na niezwykły cud,

by móc zobaczyć Cię znów"

 

- To nie mogą być oni… - wyszeptałam drżącym głosem. – Nie mogą…

Z moich oczu, jak ze strumieni popłynęły łzy. Upadłam na kolana, zakryłam twarz rękami i zaniosłam się głośnym płaczem.

To nieprawda. Policja się pomyliła, to ktoś inny. Jacyś inni ludzie, nie moja rodzina.

Ktoś złapał mnie za ramiona i pomógł mi wstać. Wtuliłam się w tą osobę.

- Leon, to nie mogą być oni… - powtórzyłam.

- Przykro mi, Naty – odparł cicho.

Zaczęłam jeszcze głośniej płakać. Mój kuzyn objął mnie ramieniem i wyprowadził z tego koszmarnego miejsca, zwanego kostnicą.

- Maxi był naprawdę świetnym przyjacielem. – Camila co chwila wycierała łzy, podczas przemowy. – Był dobry, lojalny, sprawiedliwy. Zawsze wiedział co powiedzieć, jak pocieszyć czy doradzić. Nigdy się na nim nie zawiodłam. To on był przy mnie, kiedy byłam smutna i ponura. Starał się wtedy mnie rozśmieszyć. Sam był wulkanem energii – wszędzie było go pełno, ale to właśnie nadawało mu charakteru. Uwielbiał się wygłupiać, kochał śpiewać, tańczyć i komponować. To było jego życiem. Chociaż teraz skończył już swoją ziemską wędrówkę to wierzę, że tam u góry, on nadal zajmuje się swoim hobby, rozwija swoje zainteresowania przekazując miłość do muzyki Mechi i Pablo. O nich też trzeba oczywiście wspomnieć… - Przerwała na chwilę. – Ja, jako matka chrzestna Mercedes mogę powiedzieć, że zarówno ona, jak i jej brat, byli cudownymi dziećmi. Byli kochanymi czterolatkami ciekawymi świata i chcącymi odkrywać wszystko po kolei. A pomimo tak młodego wieku widać było ich wielkie zainteresowanie muzyką i miłość do niej. Wszyscy doskonale wiemy, że Natalia i Maxi coraz bardziej zaszczepiali w nich uwielbienie do fortepianu czy gitary. Niestety, Naty nie może tego robić dalej, ale jestem pewna – zresztą jak wszyscy – że ich tata nie odpuści i nadal będzie kontynuował tą misję. Dziękuję.

Zeszła z ambony i wróciła do ławki. Usiadła obok swojego narzeczonego – Brodueya – i przytuliła się do niego.

- Czy jeszcze ktoś z rodziny zmarłych chce zabrać głos? – spytał kapłan.

- Ja – powiedziałam cicho i wstałam z krzesła.

Weszłam na podwyższenie. Wzięłam głęboki oddech.

- To wszystko stało się tak nagle – zaczęłam. – Z dnia na dzień. Jednego wieczoru siedziałam szczęśliwa z moją rodziną, rano żegnałam ich, kiedy wsiadali do samochodu, a po południu musiałam zidentyfikować ich ciała. Ta myśl, że już nigdy nie zobaczę mojego męża, moich ukochanych dzieci, jest przerażająca. Życie bez nich już nigdy nie będzie takie same… - Zastanowiłam się. Po chwili kontynuowałam, jednak inaczej, niż dotychczas. – Wiesz, jakie to dla mnie ważne, by dzieci mnie pamiętały, Maxi. Zrób wszystko, by wspomnienia nie wygasły. Usiądź z nimi każdego wieczoru, otwórz album ze zdjęciami i powspominajcie razem wszystkie szczęśliwe chwile, które zdarzyły się w ciągu tych czterech lat. Spraw też, by pokochały muzykę tak, jak ty czy ja. Nie pozwól im zapomnieć, że tutaj – na Ziemi – jest ich mama, która kocha ich całym sercem i nigdy nie przestanie… - Przy ostatnich słowach mój głos się załamał.

W jednym momencie zrobiło mi się gorąco. Powoli, chwiejnym krokiem zeszłam po schodkach. Od razu podszedł do mnie mój kuzyn. Złapałam się jego ręki. Nie zwracając uwagi na innych ludzi, razem z nim wyszłam z kościoła stukając głośno obcasami moich czarnych szpilek.

Po skończonym nabożeństwie w kościele, pozostało nam jeszcze ceremonia na cmentarzu. Patrzyłam przygnębiona, jak ze świątyni wynoszone są trzy trumny – jedna duża, brązowa i dwie małe, białe.

Obok mnie stali moi przyjaciele. Wszyscy, bez wyjątku. Mój kuzyn – Leon – trzymał mnie za rękę.

W pewnym momencie podeszła do nas jakaś kobieta.

- Pani to Natalia Ponte? – spytała mnie. Pokiwałam głową. – Jestem Martina Rico.

- O co chodzi?

- Muszę się Pani do czegoś przyznać – rzekła niepewnie. – To ja spowodowałam ten wypadek. Naprawdę, nie chciałam, po prostu nie zauważyłam jak Pani mąż z dziećmi wyjeżdżają zza zakrętu. Ja naprawdę…

- Jak Pani śmie? – przerwałam jej. – Jak Pani śmie tutaj przychodzić? Zniszczyła Pani moje życie i ma pani czelność zjawiać się na pogrzebie najważniejszych dla mnie osób? Pani jest… Pani jest… - Nie umiałam znaleźć właściwego określenia.

Czułam tyle nienawiści do tej kobiety… Nie wiedziałam skąd ona się we mnie brała, przecież nigdy taka nie byłam. Ale przecież ta osoba przyczyniła się do śmierci mojego męża i moich ukochanych szkrabów…

Ktoś położył mi rękę na ramieniu. Odwróciłam się i zobaczyłam za sobą Marco.

- Proszę stąd odejść – powiedział do kobiety. – I niech Pani nie zjawia się na cmentarzu.

- Oczywiście. – Kobieta pokiwała głową. – Jeszcze raz przepraszam.

- Pani przepraszam nie wróci życia mojej rodzinie – rzekłam cicho.

Spojrzała tylko na mnie z bólem w oczach, po czym odwróciła się i odeszła w swoją stronę.

Schyliłam się i położyłam na trumnie dużą wiązankę z napisem „Ostatnia droga”. Klęknęłam na mokrej trawie wpatrując się w trzy drewniane pudła, w których leżeli moi najbliżsi, w których leżała moja nadzieja, moje szczęście.

Wycierając łzy stanęłam powoli na nogi. Odwróciłam się w stronę swoim przyjaciół. Zrezygnowana podeszłam do nich i przytuliłam się do mojej przyjaciółki – Ludmiły.

Czy życie musi być takie trudne?

Maximiliano Ponte

Ur. 17 marca 1996 roku.

Zm. 6 października 2021 roku.

W wieku 25 lat.

Zginął śmiercią tragiczną.

Na zawsze w pamięci rodziców, żony i przyjaciół.

Taki właśnie napis widniał na nagrobku. Pod spodem wisiała jednak jeszcze jedna tabliczka.

Mercedes i Pablo Ponte

Ur. 11 listopada 2017 roku.

Zm. 6 października 2021 roku.

W wieku 4 lat.

Zginęli śmiercią tragiczną.

Powiększyli grono Aniołków.

Zapaliłam jeszcze jednego znicza i postawiłam na kamiennej płycie. Poprawiłam wazon z różami i z powrotem usiadłam na ławce.

Nagle poczułam czyjeś ręce na ramieniu. Odwróciłam się gwałtownie. Uspokoiłam się jednak, kiedy zobaczyłam za sobą Brodueya i Camilę.

- Przestraszyłeś mnie – powiedziałam cicho odwracając się w stronę grobu.

- Przepraszam, nie chciałem – odparł chłopak. – Przyszliśmy po ciebie.

Nie odpowiedziałam. Wpatrywałam się nadal w nagrobek.

- Naty, jest już późno, ściemnia się i robi się zimno – odezwała się Cami. – Odprowadzimy cię do domu.

- Nie chcę stąd iść – rzekłam.

- A chcesz się przeziębić? – spytał Broduey. – Jeszcze tego by brakowało. Chodź.

Złapał mnie za rękę i pociągnął lekko do góry.

- Poczekaj chwilę. – Wyrwałam swoją dłoń i ukucnęłam obok grobu.

Zdjęłam pokrywkę jednego ze zniczy. Zgasł. Zgasł tak samo, jak zgasła moja nadzieja na szczęśliwe życie. Tylko, że znicz mogłam zapalić, nadziei – nie.

Wyjęłam z kieszeni pudełko zapałek. Wyciągnęłam ostatnią ze środka i odpaliłam ją, jednak zgasła. Próbowałam jeszcze kilka razy, aż w końcu zdarł się jej łebek.

- Macie zapałki? – Odwróciłam się w stronę swoich przyjaciół.

Brazylijczyk wygrzebał coś z kurtki. Ukląkł obok mnie i sam zapalił świeczkę.

- Możemy już iść? – spytał pomagając mi się podnieść.

- Sekunda – odparłam.

Przeżegnałam się i odmówiłam w myślach modlitwę.

- Teraz możemy – rzekłam spoglądając na Brodueya i Camilę.

Mimo, że moje życie było już tylko bezsensownym istnieniem, to cieszyłam się, że mam przy sobie tak wspaniałych przyjaciół. Po śmierci Maxiego, Mechi i Pablo zamieszkałam razem z moim kuzynem – Leonem – jego żoną – Violettą – i pięcioletnią córeczką – Albitą. Nie pozwolili mi zostać samej w domu, który przywoływał we mnie tak wiele wspomnień… Mimo, że radosnych, to w rzeczywistości tak bolesnych…

- Dzisiaj macie urodziny, dzieci – powiedziałam wycierając łzy. – Wszystkiego najlepszego, moje kochane. Pamiętam… Mechi, chciałaś dostać na urodziny nową lalkę? Nie mogę ci jej dać, ale jestem pewna, że tatuś na pewno dotrzymał obietnicy. Dla ciebie, Pablo prezent jest już kupiony. Zrobiłam to już dawno temu. Leży teraz w szafie, w salonie i dalej czeka na ciebie. Tobie na pewno tatuś też coś kupi. Bo co to za urodziny bez prezentów, prawda?

Wytarłam twarz chusteczką i schowałam ją z powrotem do kieszeni.

- Maxi… - zaczęłam. – Tęsknię. Tęsknię straszliwie, a moja psychika już nie wytrzymuje. Codziennie budzę się, mając przed oczami twarz, tak mi ciebie brakuje… Brakuje mi twojego uśmiechu, twojego głosu, twoich palców wygrywających melodię na pianinie i twoich silnych ramion obejmujących mnie. Chciałabym, żebyś był tu przy mnie. Obiecaliśmy dzieciom wyjazd do Wesołego Miasteczka, pamiętasz? Mam nadzieję, że dotrzymasz obietnicy – bo ja już nie mogę – i zabierzesz je tam. To jest ich marzenie, dobrze o tym wiesz. Ich marzeniem jest też nauczyć się grać na pianinie i na gitarze. Wierzę, że im pomożesz.

Spojrzałam na trzy zdjęcia znajdujące się na nagrobku. Na jednym widniała mała, uroczo uśmiechająca się brunetka – Mercedes, a na drugim równie mały i równie słodki szatyn – Pablo. Na samej górze za to, znajdował się mężczyzna z brązowymi, kręconym włosami – które przykrywała nieodłączna czapka – z szerokim uśmiechem i śmiejącymi się oczami. Mężczyzna, który obdarzył mnie tak wielką miłością, z którym założyłam rodzinę…

- Synku, córeczko… - wyszeptałam. – Maxi… Tak mi was brakuje… Dlaczego mi to zrobiliście? Dlaczego mnie zostawiliście? Nie ważne… Obiecuję, jeszcze dzisiaj do was dołączę. Dalej będziemy tworzyć szczęśliwą rodzinę…

Najpierw powiedziałam te słowa wcale nie zastanawiając się nad ich sensem. Dopiero po chwili dotarło do mnie, ze jest to możliwe. Dlaczego ja nie wpadłam na to wcześniej?

- Jeszcze dzisiaj… - powtórzyłam cicho i zaniosłam się głośnym płaczem.

- Jestem – powiedziałam wchodząc do kuchni.

Znajdowali się w niej już Leon z Violettą i Albą. Mój kuzyn stał właśnie przy kuchni i coś gotował, a jego żona siedziała na krześle, naprzeciwko swojej córki i dawała jej jeść.

- Ciocia! – krzyknęła mała, zerwała się z siedzenia i podbiegła do mnie. – Długo cię nie było! Znowu byłaś u wujka, Mechi i Pablo?

Kucnęłam przed nią i uśmiechnęłam się smutno. Co jak co, ale małe dziecko nie powinno wiedzieć, jak cierpię.

- Tak, byłam u nich – powiedziałam. – Złożyłam Mercedes i Pablowi życzenia od ciebie.

- A myślałam, że zapomnisz. – Uśmiechnęła się z ulgą.

- Jak mogłabym zapomnieć? Niemożliwe.

- Ciociu, płakałaś? – spytała zmartwiona. – A obiecałaś, że już nie będziesz. Wiesz, mamusia i tatuś powiedzieli mi niedawno, że wujek Maxi, Mechi i Pablo są teraz u góry, u Bozi i widzą wszystko i nie chcą, żebyś była smutna.

- Wiem, Alba – odparłam. – Wiem, że nie chcą. Masz bardzo mądrych rodziców. Ale teraz idź i jedz, bo mama czeka.

Dziewczyna pokiwała głową, przytuliła mnie i wróciła na swoje miejsce. Podniosłam się i spojrzałam na moich przyjaciół.

- Idę do siebie – powiedziałam.

- Za chwilę będzie kolacja – odezwał się Leon.

- Nie jestem głodna – odparłam. – Zjadłam coś na mieście. Nie ważne, jestem zmęczona i idę spać. Dobranoc.

- Dobranoc – odpowiedzieli.

Weszłam po schodach na górę i skierowałam się do swojego pokoju. Zamknęłam drzwi. Nie miałam klucza ze względu bezpieczeństwa – jak to stwierdzili Violetta, Leon i reszta moich przyjaciół.

Zrezygnowana rzuciłam się na łóżko i zaczęłam płakać. Płakałam długo. Po pewnym czasie ktoś zapukał do drzwi.

- Potrzeba ci czegoś, Naty? – Rozpoznałam głos Violi.

- Nie, nie trzeba – zaprzeczyłam wycierając łzy.

Usłyszałam jak kroki powoli oddalają się do mojego pokoju.

Nic nie miało już sensu.

Hej! Przedstawiam wam pierwszą część mojego One Parta :) Ja się nie wypowiadam za dużo na jego temat, powiem tylko, że nie wyszedł mi tak jak chciałam. Ocenę pozostawiam wam :)

Okey... Pod moim pierwszym postem zobaczyłam 6 komentarzy, co mnie bardzo ucieszyło :) Mam też już trzech obserwatorów.

Proszę was, jeśli podoba wam się to, co piszę - nadzieję zawsze można mieć - to polećcie mojego bloga innym :) Warto wiedzieć, co kto sądzi o moim blogu :) Byłabym bardzo wdzięczna.

To chyba tyle... Co do drugiej części, to może jeszcze w tym tygodniu :) Mam już wprawdzie napisaną, ale może sobie poczekać.

Aha! Za chwilę z boku zamieszczę ankietę, o kim chcielibyście kolejnego Parta :) Co prawda, mam pomysł na Fedemiłę, ale postaram się wam dogodzić :)

Jeszcze raz dziękuję za komentarze i zapraszam do czytania i ponownego komentowania :D