ONE PART BROMILA - Utracone wspomnienia cz 1

Tą część dedykuję Ani Mochalskiej.

Stracić wspomnienia, to najgorsza rzecz, jaka może spotkać człowieka. Złamane serce boli, ale domaga się wspomnień tej najważniejszej osoby. To często spotykana rzecz – nie ma miłości, są wspomnienia.

Ale co, gdy role się odwracają? Gdy prawdą jest – jest miłość, nie ma wspomnień?

- Camila, przebrałaś się? – Do drzwi zapukała moja przyjaciółka. – Za chwilę zaczynają się zajęcia z Gregorio.

- Wiem, wiem – odparłam. – Wejdź na chwilę, drzwi są otwarte.

Razem z Francescą przebierałyśmy się na zajęcia taneczne. Byłyśmy w Studio, w szatni. Znaczy, teraz byłam w łazience, a Włoszka dobijała się do mnie.

Weszła do środka.

- Co ty tutaj robisz tak długo? – spytała.

- Nie mogę związać włosów – westchnęłam. – Pomożesz mi?

- Tak, pewnie. – Podeszła do mnie i wzięła z mojej ręki gumkę i szczotkę. – Kucnij.

Posłusznie przeszłam do niskiej pozycji.

Moja przyjaciółka męczyła się z moją fryzurą przez chwilę, w końcu jednak skończyła.

- Wielkie dzięki. – Stanęłam na nogi. – Możemy już iść?

- Czekałam tylko na ciebie – przypomniała mi. – Chodź.

Akurat wychodziłyśmy z szatni, kiedy zabrzmiał dzwonek. Szybkim krokiem udałyśmy się w stronę schodów prowadzących na piętro niżej, gdzie znajdowała się sala taneczna. Weszłyśmy na stopnie.

- Uwaga, schody są mokre! – krzyknęła pani woźna.

Odwróciłam się za siebie. To był błąd.

Moja noga poślizgnęła się na mokrym schodku. Ja straciłam równowagę i spadłam na dół. Czułam, jak moje ciało obija się o wszystkie stopnie.

Później poczułam mocne uderzenie w głowę. Po chwili jeszcze jedno.

Słyszałam wokół poruszenie. Kilka razy wyłapałam swoje imię. Moja głowa bolała niemiłosiernie. Nie pamiętam, co stało się później. Straciłam przytomność…

Camila… Moja ukochana Camila. Moje światełko w ciemnym tunelu, moja nadzieja, moja gwiazda nocna na bezchmurnym niebie, moje słońce rozświetlające każdy dzień swoją jasnością. Moje życie, moje szczęście, mój tlen.

A teraz właśnie ta moja radość leży nieprzytomna na sali szpitalnej.

Sam nie wiem, jak to się mogło stać.

Nie było mnie przy tym, czego bardzo żałuję. Może wtedy mógłbym zapobiec jakoś upadkowi Cami?

- Czy ktoś z rodziny panny Torres przyjedzie? – spytał lekarz wychodząc z gabinetu.

- Dzwoniłem do jej matki, jest w podróży służbowej w innym mieście, ale już wyjechała i będzie za jakiś czas – odparłem. – Panie doktorze, co z nią?

- Przykro mi, nie mogę udzielać takich informacji osobom nieupoważnionym. – To powiedziawszy, odszedł.

Zrezygnowany oparłem się o ścianę i westchnąłem głośno. Później osunąłem się na podłogę i ukryłem twarz w dłoniach.

Siedziałem tak jakiś czas i pewnie siedziałbym nadal, gdyby do rzeczywistości nie przywrócił mnie głos jednej z moich przyjaciółek.

- Broduey, wiadomo coś? – spytała Francesca siadając obok mnie.

- Lekarze nie chcą nic powiedzieć – odpowiedziałem. – Nie mogą o niczym informować ludzi spoza rodziny.

- To wszystko moja wina… - jęknęła dziewczyna. – Tylko i wyłącznie moja… To ja powinnam być na miejscu Cami… - Po jej policzkach spłynęły łzy.

- Nie, Fran, przestań – rzekłem. – Nie gadaj takich głupot, wiesz, że to nieprawda.

- A co, może nie wolałbyś, żebym to ja leżała tam zamiast niej? – zapytała.

- Francesca, wolałbym, żeby żadna z was tam nie leżała – odrzekłem. – Nie obwiniaj się. Nie zrobiłaś niczego, co przyczyniłoby się do upadku Cami.

- Ale… ale…

- Gdzie jest Marco? – przerwałem jej.

- Nie wiem, Broduey, to teraz nieistotne – odparła wycierając twarz.

- Właśnie, że bardzo istotne – zaprzeczyłem. – Mówił, że będzie cię pilnował.

- To widocznie się nie spisał. – Z jej oczu znów popłynęły łzy.

- Fran, czy ty mu uciekłaś? – spytałem.

- Broduey, przestań – poprosiła dziewczyna. – Teraz najważniejsza jest Cami, a nie to, co zrobiłam.

Westchnąłem. Podniosłem się z podłogi i wyciągnąłem z kieszeni telefon. Wszedłem w książkę telefoniczną i wybrałem numer mojego przyjaciela. Odebrał po kilku sygnałach.

- Halo?

- Siema, Marco – powiedziałem. – Mam sprawę. Jest tam może gdzieś koło ciebie Francesca?

- Chwila, jest w pokoju… Zaraz ci ją dam.

- Obawiam się, że w pokoju może jej nie być – mruknąłem.

- Co? – zdziwił się chłopak. – Co ty mówisz, Broduey?

- To, co jest prawdą – odparłem. – Fran przed chwilą przyszła do szpitala. Nie miałeś na nią uważać?

- Jak to, jest w szpitalu? – spytał. – Uciekła? Jaki ja jestem głupi… Zaraz tam będę, stary, pilnuj jej.

- Pilnuję jej cały czas – potwierdziłem. – Przyjeżdżaj.

Po tych słowach rozłączyłem się. Wróciłem do mojej przyjaciółki.

- Marco zaraz będzie. – Usiadłem obok niej.

- Po co do niego dzwoniłeś? – Spojrzała na mnie załzawionymi oczami, w których widziałem wyrzut. – Będzie na mnie zły.

- Nie będzie zły. – Przytuliłem ją lekko. – Chociaż ma do tego pełne prawo. Obiecał twojemu bratu, że będzie cię miał na oku. Wiesz dobrze, jak wściekły byłby Luca, gdyby dowiedział się, że cię Marco cię nie przypilnował.

- Wiem… - westchnęła. – Nie będzie zły?

- Nie będzie – zapewniłem ją. – On nie umie się na ciebie denerwować.

Francesca pokiwała głową. Zacząłem rozmyślać o wypadku Camili.

Dlaczego akurat ona? Przecież nie zrobiła nic złego.

Już kiedyś była mowa o tym, żeby przenieść szatnię dziewczyn na dół, koło sali od tańca, a przebieralnię chłopaków zrobić na piętrze. Głównym tego powodem był fakt, że dziewczyny o wiele dłużej przebierają się na zajęcia, a kiedy muszą zbiegać na dół, zajmuje im to jeszcze więcej czasu. Poza tym jest ryzyko, że mogą zrobić sobie krzywdę.

I co? Nauczyciele wykrakali. Pech chciał, że dziewczyną, która zrobiła sobie krzywdę, jest Camila.

Nie wiem, co się z nią dzieje. Lekarze nic nie mówią, bo nie jestem z rodziny. Trzymają Cami cały czas na jakichś badaniach, tylko tej rzeczy jestem świadomy. Muszę czekać, aż przyjedzie jej mama. Dzwoniłem, żeby ją o wszystkim poinformować. Miała przełożyć jakieś spotkanie w swojej firmie i przyjechać tutaj.

Moje rozmyślenia przerwał Marco. Zauważyłem go, jak biegnie od końca korytarza w naszą stronę.

- Francesca! – Klęknął obok niej. – Francesca, co ty tutaj robisz? Dlaczego mi uciekłaś?

Dziewczyna nie odpowiedziała. Spojrzała tylko na swojego chłopaka, po czym nieśmiało przysunęła się do niego i przytuliła go.

Marco spojrzał na mnie ze znakiem pytania wymalowanym na twarzy.

- Bo nie chciałeś mnie puścić… - odparła cicho Włoszka.

- Nie chciałem cię puścić, bo obiecałem twojemu bratu, że będę na ciebie uważał – wytłumaczył. – Poza tym, sama widzisz, że jeszcze nic nie wiadomo. Najpierw musi przyjechać tutaj mama Camili.

- Ale ja nie mogę wytrzymać tej niewiedzy, Marco – jęknęła. – I muszę być tutaj, przecież Cami to moja przyjaciółka.

- Rozumiem – odparł chłopak. – Ale mogłaś mnie uprzedzić, ze wychodzisz. Krzyknąć, albo coś.

- Wiem… - mruknęła. – Przepraszam.

- Nie ma za co – powiedział. – Tylko nie rób tak więcej.

- Dobrze – zgodziła się dziewczyna.

Marco oparł się o ścianę i objął Francescę ramieniem.

- Wiadomo coś? – spytał.

- Na razie nic – odparłem. – Nie udzielają informacji osobom spoza rodziny.

- A może Antoniowi by coś powiedzieli? – podsunął.

- Nie, nie – zaprzeczyłem. – Był tutaj razem z Pablo. Próbowali coś wyciągnąć, ale dowiedzieli się tylko tyle, że Camila cały czas jest na jakichś badaniach.

Meksykanin tylko pokiwał głową. Później pogrążył się w rozmyślaniach i zaczął wpatrywać się w białą ścianę naprzeciw której siedzieliśmy.

- Reszta ma przyjść? – Usłyszeliśmy głos Franceski.

- Tak, Leon dzwonił niedawno i powiedział, że przyjdą jak zajęcia się skończą – odpowiedział jej chłopak. – Została im jeszcze lekcja z Gregorio.

W tym momencie zadzwonił mój telefon. Wyciągnąłem go z kieszeni i nacisnąłem zieloną słuchawkę.

- Tak, słucham?

- Broduey? – Usłyszałem głos mamy Camili. – Powiedz mi, na którym piętrze jesteście?

- Na trzecim – odparłem. – Wjedzie Pani windą i później musi Pani iść korytarzem w prawo.

- Dobrze, dziękuję ci – rzekła. – Jestem pod szpitalem, za chwilę będę.

Po tych słowach rozłączyła się.

Spojrzałem na moich przyjaciół.

- Mama Camili za chwilę przyjdzie – powiedziałem.

- W końcu – mruknęła Fran.

Rzeczywiście. Po kilku minutach zauważyłem, jak od końca korytarza biegnie w naszą stronę Pani Torres.

We troje podnieśliśmy się z podłogi.

- Gdzie jest Camila? – spytała natychmiast. – Gdzie ona jest?

- Spokojnie proszę Pani – odezwałem się. – Cami jest na badaniach. Musi Pani porozmawiać z lekarzem, bo ani nam, ani nauczycielom nie chcieli nic powiedzieć.

- No dobrze… A gdzie jest lekarz?

Rozejrzałem się po korytarzu. Mężczyznę zauważyłem obok jednych drzwi.

- Tam. – Wskazałem ręką w jego kierunku.

Kobieta zlokalizowała go wzrokiem, po czym od razu do niego podbiegła.

Odwróciłem się do moich przyjaciół.

- Za chwilę się wszystkiego dowiemy – powiedziałem.

- Ale na razie lepiej poczekajmy tutaj – dodał Marco przyciskając do siebie płaczącą Francescę. Spojrzał na nią. – Ej, nie płacz już, kochanie. – Otarł jej łzę z policzka. – Wszystko będzie dobrze.

Dziewczyna pokiwała głową. Westchnęła i przytuliła się mocniej do niego.

Spojrzałem w prawo. Nagle dostrzegłem pielęgniarki wyjeżdżające z łóżkiem z jakiegoś pokoju.

Przypatrzyłem się dokładnie osobie na nim leżącej. Moje serce zabiło szybciej, kiedy zauważyłem, że tą osobą jest Camila.

Rzuciłem zaniepokojone spojrzenie Marco, co odwzajemnił. Fran nic nie widziała. Jednak chyba zaniepokoiło ją, że nic nie mówimy, bo podniosła głowę.

- Co jest? – spytała podejrzliwie.

Jej wzrok skierował się w miejsce, gdzie przed chwilą patrzyłem ja.

Najpierw zdrętwiała. Marco na wszelki wypadek złapał ją mocniej za nadgarstek.

- Puść mnie – zażądała próbując się wyrwać.

- Przestań, Francesca – odparł. – Chyba nie chcesz robić tutaj scen?

- Jakich scen? – spojrzała na niego. – Chcę tylko…

- Nie, Fran – przerwał jej. – Poczekaj.

- Ja tam idę – odezwałem się.

Marco pokiwał głową i mocniej przyciągnął do siebie niespokojną Francescę.

Podszedłem do łóżka, na którym widziałem moją dziewczynę.

- Przepraszam – odezwałem się do pielęgniarek. – Co z nią?

- Jest Pan kimś z rodziny? – spytała jedna z nich.

- Nie, ale…

- Przepraszamy, ale nie możemy udzielać takich informacji – przerwała mi. – Proszę spytać lekarza.

Westchnąłem.

- Gdzie ją zabieracie?

- Przenosimy ją na odpowiednią salę – odparła kobieta o blond włosach.

- Mogę na chwilę…? – Skinąłem głową na Cami.

Pielęgniarki wymieniły spojrzenia, ale po chwili zgodziły się.

Uklęknąłem przy łóżku i chwyciłem rękę Camili. Przyłożyłem ją sobie do twarzy.

- Wszystko będzie dobrze, kochanie – wyszeptałem.

Ucałowałem jej dłoń i ostrożnie ułożyłem z powrotem wzdłuż jej ciała.

Wstałem na nogi.

- Nie martw się – odezwała się jednak z pielęgniarek. – Ona… - Spojrzała w kartę. – Camila jest na pewno silna. Da sobie radę.

- Tak, wiem… - westchnąłem. – Jest bardzo silna.

Uśmiechnęły się do mnie, a później odjechały razem z Cami w stronę sali pacjentów.

Wróciłem do moich przyjaciół.

- I co? – spytała od razu Fran.

- Nie słyszeliście? – zdziwiłem się lekko.

- Słyszeliśmy wszystko. – Marco przycisnął do siebie mocniej dziewczynę. – Francesca jest trochę nieprzytomna.

- Musimy czekać na mamę Camili. – Kiwnąłem głową. – Albo na lekarza.

W tym momencie zauważyliśmy naszych przyjaciół zmierzających w naszą stronę. Byli to Leon z Violettą, Naty z Maxim, Federico z Ludmiłą, a na końcu szła Angie.

- Wiadomo coś? – Pierwsza podbiegła do nas Violetta.

Westchnąłem, pokręciłem przecząco głową i usiadłem na krześle stojącym za mną. Zakryłem twarz rękami.

- Camilę przenieśli przed chwilą na salę. – Usłyszałem głos Marco. – Jest nieprzytomna, a więcej nic nie wiadomo.

- Będę musiała coś powiedzieć Antoniowi… - zamyśliła się Angie. – Tylko, co… Tylko co…

- Pytaliście lekarza? – odezwał się Leon. – On na pewno by coś powiedział.

- Nie udziela informacji osobom niespokrewnionym – odparłem zrezygnowany.

- Ale mama Camili już przyjechała – dodała cicho Francesca. – Rozmawiają.

- Chociaż tyle – westchnął słabo Maxi.

Ktoś usiadł obok mnie. Podniosłem głowę i zobaczyłem Naty.

- Broduey, przecież znasz Cami – powiedziała szeptem. – Ona będzie walczyć cały czas, nie podda się. Jest silną dziewczyną.

- Wiem, Natalia. – Pokiwałem głową. – Wiem o tym doskonale.

Dziewczyna uśmiechnęła się lekko po czym wstała i wtuliła się w swojego chłopaka.

Chwilę później z gabinetu lekarskiego wybiegła Pani Torres.

- Proszę Pani, to sala numer 46! – krzyknął za nią lekarz.

- Oczywiście – odparła zdenerwowana kobieta. – Proszę im wszystko powiedzieć. – Wskazała na naszą grupę.

Szybkim krokiem ruszyła w stronę sali, na którą kilka minut temu zawieziono Camilę.

Mężczyzna w białym fartuchu zamknął drzwi gabinetu i podszedł do nas, na co ja się podniosłem.

- Jesteście znajomymi, tak? – spytał.

- Tak, to są przyjaciele, a ja jestem nauczycielką tej dziewczyny. Jestem za nich odpowiedzialna. – Blondynka wyciągnęła rękę do lekarza. – Angeles Saramego.

- Jorge Rodriguez, miło mi. – Uścisnął rękę Angie. – Zostałem upoważniony do udzielenia wam informacji o stanie naszej nowej pacjentki… Camili Torres, dobrze pamiętam?

- Tak, tak – potwierdziła Angie. – Słuchamy.

Wszyscy wbili w mężczyznę zniecierpliwione spojrzenie. Ten nabrał powietrza w płuca, aby za chwilę je wypuścić.

- No dobrze… - zaczął. – Sytuacja nie jest za ciekawa. Dziewczyna spadła ze schodów. Na szczęście żadnych złamań nie ma, jest tylko trochę poobijana. Znaleźliśmy jednak kilka urazów wewnętrznych, a mianowicie jeden, najważniejszy… Pod wpływem dwóch silnych uderzeń w głowę, nasza pacjentka doznała uszkodzenia mózgu. Nie zagraża to na szczęście jej życiu, będzie ona w pełni sprawna, ale… Wypadek spowodował amnezję, co oznacza, że dziewczyna nie będzie niczego pamiętała.

- Ale… - zająknąłem się. – Jak to niczego?

- Uraz jest zbyt duży, by była to tylko utrata wspomnień z kilku lat wstecz – westchnął lekarz. – Jednak nie to jest najgorsze.

- Niech Pan nie obija w bawełnę, tylko mówi prosto – odezwała się Violetta.

- Oczywiście – zgodził się. – Najgorsze jest to, że pacjentka zapadła w śpiączkę samoistną. Nie mamy pewności, że kiedykolwiek się z niej wybudzi.

W tym momencie mój świat legł w gruzach.

Nigdy się nie wybudzi… To nie może być prawdą.

Moja Camila… Musi się wybudzić. Nie przeżyję, jeśli nie będę słyszał jej cudownego głosu, jeśli nie będę widział jej błyszczących oczu i uśmiechu na wiecznie rumianej twarzy. Nie wytrzymam, jeśli nie będę czuł jej delikatnych palców chowających się w mojej dłoni, jeśli nie będę mógł przytulać do siebie jej kruchego ciała, jeśli nie będę miał możliwości zatapiania twarzy w jej gęstych, rudych włosach.

Zakręciło mi się w głowie. Zrobiłem krok w tył i oparłem się o ścianę.

- Wszystko w porządku? – zaniepokoił się lekarz. – Może wody?

- Nie, nie dziękuję… – odparłem słabo siadając na krześle.

- Na pewno? – upewnił się.

- Tak, tak… - potwierdziłem zakrywając twarz rękami. – Nic mi nie jest.

- Niemożliwe… - Usłyszałem szloch Franceski, na co podniosłem głowę. – To nie możliwe! To nie może być prawda!

- Spokojnie – odezwał się mężczyzna. – Proszę się…

- Niech Pan powie, że to nieprawda – nalegała dziewczyna. – Niech Pan powie, że Pan sobie tylko żartuje!

Marco przytulił ją do siebie i zaczął głaskać po głowie.

- Cicho, kochanie – powiedział. – Tylko spokojnie.

- Marco, proszę cię, wyjdź z Francescą na dwór – odezwała się Angie. – Spróbuj ją jakoś uspokoić.

Chłopak pokiwał głowę i razem z płaczącą Włoszką udał się w stronę wyjścia, cały czas ją do siebie przyciskając.

- Czy możemy do niej wejść? – zapytała cicho Violetta trzymając się kurczowo ręki Leona.

- W tej chwili jest to niedozwolone – odparł lekarz. – Wpuściliśmy tylko matkę pacjentki. Jeśli jej stan się nie pogorszy, to będzie można do niej wejść za dwa dni. Ale to nie jest pewne.

- Dobrze, dziękujemy bardzo – rzekła Angie.

- Przepraszam, muszę wracać do gabinetu – powiedział mężczyzna. – Do widzenia.

Pożegnaliśmy się, a on odszedł. Kiedy zniknął za drzwiami swojego pokoju, nasza nauczycielka zwróciła się do nas.

- Dobrze dzieciaki – zaczęła. – Wiem, że to ciężka sytuacja, ale nie możemy tutaj tak stać, sami wiecie. Mam prośbę do chłopców. Leon, Maxi, Federico, odprowadźcie dziewczyny do domów, dobrze? – Chłopcy pokiwali głowami. – Marco też zaprowadzi Francescę… Broduey, może wróć do siebie i odpocznij?

- Nie ma takiej potrzeby – odparłem nieprzytomnie.

- Ale Broduey – Kobieta usiadła obok mnie. – Nie możesz tutaj tak cały czas siedzieć, chyba rozumiesz?

- Muszę przy niej być – rzekłem. – Angie, czy ty rozumiesz, że ona może się nigdy nie obudzić?

- Broduey… - westchnęła. – Nie martw się, obudzi się. My w to wierzymy i ty też musisz wierzyć. Znaleźliśmy się wszyscy w beznadziejnej sytuacji i jesteśmy tego świadomi, ale nie możemy się poddawać. Camila też się nie podda.

- Wiem – odpowiedziałem. – Znam ją, Angie. Znam ją bardziej, niż ona samą siebie, uwierz mi.

Nauczycielka uśmiechnęła się lekko.

- Skoro nie chcesz iść do domu, to przynajmniej zadzwoń do swoich rodziców, żeby się nie niepokoili. – Dała za wygraną. – Albo nie, ja zadzwonię.

- Dzięki, Angie – rzekłem cicho.

- Nie masz za co dziękować. – Podniosła się z krzesła. – Tylko proszę, idź później do domu, dobrze?

Pokiwałem potakująco głową.

- Okey, dzieciaki… - zastanowiła się ciotka Violetty. – Chłopcy odprowadzą dziewczyny do domu, tak? – Wszyscy pokiwali głowami. – Ja muszę wrócić jeszcze do Studia porozmawiać z Antoniem, Pablo i z innymi o tym wszystkim.

- Trzymaj się Broduey. – Usłyszałem głos Leona.

Później wszyscy odeszli, zostawiając mnie samego.

Podniosłem się i wolnym krokiem udałem się w stronę sali numer 46, na której leżała moja dziewczyna.

Podszedłem do okna, po którego drugiej stronie znajdowała się sala chorych. Na łóżku stojącym obok okna dostrzegłem Camilę.

Obok niej na krześle siedziała jej matka. Trzymała jej rękę, przyciskając ją sobie do twarzy.

W tym momencie nie wytrzymałem. Położyłem dłoń na szybie, a po moich policzkach popłynęły łzy, których tak dawno nie czułem…

Przepraszam, że daję wam do czytania takie coś :(

Przepraszam, że nie wyszło, chociaż się starałam :(

Przepraszam Aniu, że dedykuję ci taki bezsens :(

Miałam pomysł, wizję, miałam wszystko, a wyszło takie dziadostwo... Ta część jest masakryczna, kolejne chyba są trochę lepsze. Ale obiecałam, więc dodaję. 

Dziękuję za komentarze, za odwiedziny, za oceny i za to, że jesteście :)

Okey, koniec rozwodzenia się nad moim Partem.

Na pewno słyszeliście, że Aga odchodzi z TFF. Każdy na bank czytał tego bloga, w tym jej wspaniałe Cares, które tak cudownie pisała. Choć dla mnie bezkonkurencyjnie jest Bromila, to Cares bardzo polubiłam właśnie dzięki Ag. Na szczęście zostały jeszcze trzy cudowne dziewczyny, które TFF będą prowadzić nadal :) Ale i tak będzie mi bardzo brakować Agi i jej Cares :(

Kolejna część jak zawsze za tydzień xD U mnie już przyjęła się niedziela jako dzień dodawania xD

Aha... Nienawidzę Disneya za tą przerwę w Violetcie! Przecież ja nie wytrzymam do 30 grudnia, nooo! A wy, co o tym sądzicie? Jedyna w tym dobra rzecz jest taka, że Violetta będzie leciała dłużej xD

I jeszcze jedno: możecie podawać mi już jakies pomysły na Fedemiłę, na razie nie mam nic xD

Jeszcze raz dziękuję za komentarze <33333

Słuchajcie albumu Universoooo <33333

Pozdrawiam :****

PS. Z tego tutaj miejsca pozdrawiam Inę (Karolinę Stossel), która wczoraj wieczorem siedziała na Bestach, zamiast pisać prolog na swojego bloga, i która wymusiła ode mnie, żebym jej przesłała mojego Parta o Bromili xD Ale ma szczęście, że prolog już dodała :D Kocham <3333 (Widzisz, nie zapomniałam) xD

         PS2. Piszcie na moje GG:  49282391 xD To nowe, założone wczoraj, bo tamtego ściągnęłam sobie starą wersję i się zacinała :/ Tak więc do Marty: jak co, to pisz na to :D

PS3. Czy byłby ktoś chętny do zrobienia mi nagłówka na mojego bloga? Ja za bardzo się na tym nie znam, a o szablon już się staram jakiś czas i nici z tego... :( Albo może znacie kogoś, kto robi jakieś nagłówki? Jakby co, to piszcie na GG xD

          Pozdrawiam jeszcze raz <333333