ONE PART MARCESCA - Już nikt nigdy cię nie uderzy cz 1

 

"Zabijając, stajesz się
mordercą.
Napadając, zyskujesz
swych przyszłych napastników;
znieważając, zniewagę;
niepokojąc, niepokój."

Bita i zastraszana w dzieciństwie. Poniewierana i traktowana jak służąca w przymusowym małżeństwie. Nie kochana przez nikogo, prócz przyjaciół. Czasami chcąca po prostu zniknąć z powierzchni ziemi. Żyjąca tylko dla swojej córeczki. W dzień udająca twardą, a w nocy wypłakująca łzy w poduszkę. Pragnąca tylko prawdziwej miłości i końca tej katorgi.

Taka właśnie byłam.

Siedziałam z moją córcią w pokoju. Układałyśmy razem puzzle na podłodze. Nagle usłyszałyśmy głośny wrzask.

- Francesca!

Wzdrygnęłam się. Moja córeczka spojrzała na mnie przestraszona.

- Poczekaj tutaj Cande – powiedziałam. – Nie wychodź z pokoju, dobrze?

Mała pokiwała głową. Podniosłam się i podeszłam do drzwi. Otworzyłam je i szybko zbiegłam po schodach na dół. Udałam się do kuchni.

Zastałam tam mojego męża. Męża, którego nie kochałam, którego się bałam. Stał koło stołu z rękami założonymi na piersi. Na jego twarzy malowała się wściekłość.

- Gdzie jest kolacja? – spytał zdenerwowany.

- Ja.. ja nie… - Na śmierć zapomniałam, że dzisiaj wraca wcześniej z pracy. – Bo… ja…

Podszedł bliżej mnie i zamachnął się. Zamknęłam oczy czekając na cios, który po chwili poczułam na moim policzku.

- To ja przychodzę styrany po całym dniu pracy, a tutaj nawet kolacji nie ma? – Zagrzmiał. – Haruję na ciebie, na to dziecko, i co dostaję w zamian? Jesteś nic nie wartą dziewuchą, bezużyteczną i…

- Przepraszam, Ezequiel, ja… - weszłam mu w zdanie. Nie dokończyłam jednak, ponieważ ten znów mnie uderzył. Tym razem dostałam w łuk brwiowy. I to tak mocno, że aż się zatoczyłam. Na szczęście zdążyłam złapać się szafki.

- Nigdy nie waż mi się przerywać – warknął. – Za kogo ty się uważasz? Ja rządzę w tym domu, to mnie masz słuchać. Ty nie masz tutaj nic do powiedzenia. Zrozumiałaś?

- Tak, rozumiem… - wyszeptałam uparcie powstrzymując łzy zbierające się w moich oczach.

- Masz szczęście – mruknął – A teraz znikaj z domu. Nie chcę cię dzisiaj widzieć. I nawet nie próbuj mnie denerwować.

Pokiwałam głową i szybkim krokiem wyszłam z kuchni.

Powiedział mi, żebym go nie denerwowała co oznacza, że nie ma humoru. W każdej chwili może wybuchnąć z byle powodu, a tego wolałam uniknąć.

Wbiegłam po schodach na górę i ruszyłam do pokoju mojej córki.

- Candelaria – Otworzyłam drzwi. – Chodź, wychodzimy.

- A gdzie mamusiu? – Podeszła do mnie. – Co ci stało?

Podniosłam rękę i dotknęłam miejsca, w które uderzył mnie mój mąż. Na swoich palcach zobaczyłam krew.

- Nic córeczko – zaprzeczyłam. – Nic mi nie jest. Idziemy do cioci Camili.

Wzięłam ją na ręce, wyłączyłam światło i wyszłam na korytarz. Uważnie zeszłam z nią na dół i skierowałam się do wiatrołapu.

Postawiłam małą na podłodze, założyłam jej buty i kurtkę. Zarzuciłam na siebie bluzę, głowę zakryłam kapturem, chwyciłam córeczkę za rękę i bez słowa wyszłam z domu.

Razem z Cande przemierzałam ciemne ulice Buenos Aires oświetlone tylko pojedynczymi latarniami. Wpatrując się w swoje nogi starałam się ukryć przed przechodzącymi obok ludźmi rany na mojej twarzy: rozciętą brew, obolały policzek, na którym na pewno jutro pojawi się niemiły ślad po uderzeniu…

- Mamusiu, weź mnie na rączki. – Usłyszałam głos mojej córci.

Spojrzałam na nią. To była tylko pięcioletnia dziewczynka, a już musiała przechodzić przez takie coś.

Mimo, że moje ręce były praktycznie bezwładne, mimo, że nie miałam siły nimi cokolwiek robić, pochyliłam się i podniosłam moją córeczkę.

Do domu mojej kuzynki i jej męża miałam spory kawałek. Nie zważałam jednak na to i dzielnie szłam przed siebie, dźwigając w ramionach dwudziestokilogramową dziewczynkę. Było ciężko, było bardzo ciężko. Dosłownie słaniałam się na nogach. Myślałam, że nie wytrzymam. Po moich policzkach zaczęły płynąć łzy.

Na szczęście po kilku minutach skręciłam w ulicę, przy której mieszkała Camila i Broduey.

Jedną ręką otworzyłam furtkę i weszłam z Candelarią na podwórko. Podeszłam do drzwi domu i zapukałam.

Po chwili te otworzyły się i zobaczyłam w nich moją przyjaciółkę. Spojrzała na mnie i na moją córkę. Później złapała mnie za ramię i wciągnęła do środka.

- Broduey, chodź do mnie! – krzyknęła zamykając drzwi.

Wbiłam wzrok w podłogę.

Nie protestowałam, kiedy Camila zabrała Cande z moich ramion. Nie sprzeciwiałam się, kiedy mój przyjaciel chwycił mnie za rękę i zdecydowanym ruchem pociągnął do kuchni, a później posadził na krześle.

Ściągnął kaptur z mojej głowy i podniósł ją tak, żebym spojrzała na niego.

- Co on ci znowu zrobił? – Dotknął mojej rany.

- Nie… - szepnęłam. – To była moja wina…

- Twoja?

Pokiwałam powoli głową i spuściłam wzrok na dół.

- Bo… - zaczęłam. – Zapomniałam, że dzisiaj wraca wcześniej z pracy… Nie zrobiłam kolacji.

- Uderzył cię za coś takiego? – spytał.

- To była moja wina – powtórzyłam. – A później jeszcze przerwałam mu, jak zaczął coś mówić i.. i znowu dostałam.

- Francesca, on nie ma prawa cię bić. – Słyszałam to już wiele razy, a oni mimo to wcale nie przestawali tego powtarzać. – Nie ma prawa podnosić na ciebie ręki.

- Ma prawo – odparłam cicho. – Jest moim mężem, ojcem mojej córki.

- Mężem, nie katem! – Broduey podniósł głos, na co drgnęłam. – Okey… Nie możesz dać się tak traktować, Fran.

- Już dałam – odpowiedziałam. – Broduey, ja należę do niego. To jego mam słuchać.

- Dziewczyno, ty sama siebie nie słyszysz. – Złapał mnie za ramiona i potrząsnął mną. – Nie wiesz co mówisz. Nie jesteś niczyją własnością! Twoja psychika jest kompletnie zniszczona!

Moja psychika była niszczona od dziecka. Od dziecka byłam traktowana jak śmieć. Przyzwyczaiłam się już do tego, że nie jestem swoją właścicielką.

Moi przyjaciele nie wiedzieli przez co przeszłam w dzieciństwie. Wszyscy myślą, że wychowałam się w szczęśliwej rodzinie, pełnej miłości i dobroci – to nieprawda. Tylko moja kuzynka, Camila domyślała się, co dzieje się u mnie w domu. Jestem jednak pewna, że nigdy nie przypuszczałaby, jak to wyglądało naprawdę.

- Wiem o tym – rzekłam spokojnie. – I jestem też świadoma, gdzie jest moje miejsce, Broduey.

- Francesca zastanów się nad swoimi słowami – nakazał mi. – Wszystko co mówisz, jest nieprawdą. Spójrz tylko na mnie i na Camilę: czy ja ją biję? Czy katuję ją i uważam za swoją własność? Czy Leon traktuję Violettę jak śmiecia? Maxi Natalię? Federico Ludmiłę? Pomyśl o sobie, pomyśl o swoim dziecku!

- Ezequiel nigdy nie podniósł ręki na Candelarię – wyszeptałam ze spuszczoną głową.

- Jeszcze nie – uściślił. – Ale dobrze wiesz, że prędzej czy później to nastąpi. Choćbyś nie wiem jak bardzo chciała temu zapobiec.

- Nieprawda – zaprzeczyłam.

- Nie oszukuj się – powiedział. – I pomyśl czy chcesz takiego dzieciństwa dla swojej córki.

Oczywiście, że nie chciałam. Ja sama przeżyłam piekło na ziemi, w dalszym ciągu przez nie przechodzę. Nie mam jednak w sobie tyle siły, aby się postawić.

Podniosłam rękę i przyłożyłam ją do szczypiącej rany.

- Nie dotykaj tego. – Broduey złapał mnie za nadgarstek i odciągnął go. – Poczekaj, przyniosę wodę utlenioną.

- Nie, nie trzeba… - próbowałam zaprzeczyć.

- Trzeba, nie kłóć się – uparł się chłopak. – Siedź tutaj, za chwilę przyjdę.

Wyszedł na chwilę z kuchni, aby po momencie wrócić z buteleczką wody utlenionej w jednej ręce i wacikami w drugiej.

Usiadł na krześle naprzeciwko mnie i zmoczył jeden z wacików.

- Odchyl głowę – rzekł.

Posłuchałam go. Przyłożył wilgotny puch do mojego łuku brwiowego, z którego płynęła krew. Szczypanie nasiliło się jeszcze bardziej. Zacisnęłam zęby i syknęłam z bólu.

- Spokojnie. – Usłyszałam głos Brodueya. – Jeszcze chwila.

Odkaził ranę i zakleił ją plastrem.

- Tutaj na pewno będziesz miała jutro ślad. – Dotknął miejsca, w które uderzył mnie wcześniej mój mąż.

- Wiem – mruknęłam. – Założę okulary.

- Myślisz, że pod okularami tego nie widać? – spytał.

- Na pewno mniej.

Posłał mi powątpiewające spojrzenie.

- Idę do Cande. – Podniosłam się z miejsca.

- Camila ją usypia, są w pokoju obok. – Wskazał na ścianę.

Pokiwałam głową i wolnym krokiem skierowałam się we właściwym kierunku. Znalazłszy się pod drzwiami, po cichu je otworzyłam i weszłam do środka.

Moja kuzynka leżała na łóżku obok swojej chrześnicy. Kiedy zauważyła mnie, podniosła się do góry.

- Śpi? – zapytałam cicho.

- Jeszcze nie. – Uśmiechnęła się lekko. – Zasypia.

- Dzięki – rzekłam.

Ruda wyszła z pokoju, a ja ułożyłam się wygodnie obok mojej córki.

- Mamusiu – usłyszałam jej cichy głosik. – Mocno cię tata uderzył?

Candelaria była bardzo mądra jak na swój wiek. Była w pełni świadoma, co dzieje się w naszym domu. Wiele razy pytała, czy jej ojciec ją kocha. Nigdy nie wiedziałam co mam jej odpowiedzieć.

- Nie, córeczko. – Pogłaskałam ją po głowie. – Lekko. Nie przejmuj się, kochanie, śpij.

- Kocham cię, mamusiu.

- Ja ciebie też kocham, słoneczko… - szepnęłam. – Kocham cię najbardziej na świecie…

To tylko dla Candelarii żyłam. Ona każdego dnia dawała mi siłę, aby podnieść się z łóżka i dalej przeżywać te katorgi. Jej uśmiech był najpiękniejszym prezentem, jaki mogłam dostać. Zależało mi tylko na jej szczęściu.

Dlatego nie mogłam sobie wybaczyć, że skazuję ją na takie coś.

Chciałam, żeby czuła się ważna. Żeby wiedziała, że ktoś ją kocha. Pragnęłam dać jej miłość, której ja nigdy nie zaznałam i już nie zaznam. Moim marzeniem było, żeby Cande wyrosła na mądrą dziewczynę i żeby ułożyła sobie życie, zupełnie inne od mojego. Żeby znalazła sobie męża, który będzie ją kochał, dbał o nią.

Nigdy nie pozwoliłabym podnieść na nią ręki. W najgorszych moich snach nie przyśniło mi się, żeby Ezequiel ją uderzył. Mnie bił, ale do niej nigdy się nie zbliżył. Była w końcu jego córką.

Leżąc tak i rozmyślając nie zauważyłam, kiedy moja córeczka zasnęła. Delikatnie odsunęłam ją od siebie, przykryłam kołdrą i wstałam z łóżka.

Skierowałam się do drzwi. Miałam już nacisnąć klamkę, kiedy usłyszałam rozmowę Brodueya i Camili.

- Z nią jest bardzo źle – rzekł chłopak. – Sama zresztą wiesz, znasz ją.

- Nie mogę patrzeć, jak on ją tak traktuje. – Cichy głos Camili. – Przecież ona się załamuje, z każdym dniem staje się coraz słabsza. Niedługo całkiem się stoczy, Broduey.

- Problem w tym – zaczął – że nie możemy jej pomóc, jeśli ona sama nie będzie tego chciała.

- Ona sama nie wie, że chce – powiedziała dziewczyna. – Już się do tego tak przyzwyczaiła, że stało się to dla niej rutyną, niczym dziwnym, rozumiesz?

- Oczywiście, że rozumiem… - Chciałam już wyjść, ale on po chwili kontynuował. – Powiedz mi, Camila… Ty zawsze coś ukrywałaś. Ukrywałaś jakieś fakty o Fran. Nigdy nie chciałaś mi nic powiedzieć.

Nie, Cami, nawet nie próbuj… - pomyślałam.

- Nie, co ty, ja miałabym coś ukrywać? – Moja przyjaciółka zdecydowanie nie umiała kłamać. – Niby dlaczego?

- Camila, mnie nie oszukasz – powiedział twardo Brazylijczyk.

- Nie oszukuję cię, ja…

Ona po prostu nie znała całej prawdy. Mogłaby powiedzieć. Mogłaby powiedzieć tylko to, czego się domyśla. A czego mogła się domyślać? Patologii w domu? Znęcania się zarówno psychicznego, jak i fizycznego nad dzieckiem? Wysługiwania się nim?

Nie. Mogłam się założyć, że jej jedyne przypuszczenia dotyczyły tego, że mój ojciec i moja matka nie spędzali ze mną odpowiednio dużo czasu. Ta koszmarna prawda była dostępna tylko dla moich nieżyjących już rodziców i dla męża, do którego poślubienia zostałam zmuszona. Przecież rodzina Comello musiała zachować dobrą reputację, oddając rękę jedynej córki mężczyźnie z rodu Rodriguezów.

Nacisnęłam ręką klamkę i wyszłam z pokoju. Zamknęłam drzwi i udałam się do salonu, gdzie zostałam moich przyjaciół siedzących obok siebie na sofie.

- Rozmawialiście o mnie, prawda? – spytałam.

Małżeństwo spojrzało na siebie.

- Posłuchaj, Francesca – Camila wstała – Chodzi o to…

- Nie – przerwałam jej. – Nie chcę tego słuchać.

- Ale Fran, ty tak nie możesz – uparła się moja kuzynka. – Nie rozumiesz, że robisz wielką krzywdę sobie i Cande?

- Ona potrzebuje ojca! – zaprotestowałam.

- Właśnie, ojca. – Broduey podszedł do nas. – A ten, z którym mieszkacie, na ojca się nie nadaje! Ani na ojca, ani na męża!

Miał rację. Oboje mieli rację. Zresztą, wszyscy moi przyjaciele mieli rację. Ale ja nie byłabym zdolna odejść od Ezequiela. Zemściłby się. Nie chodziło tu o mnie – przetrwałam już tyle, to przetrwałabym również to. Na ciele miałam wiele znaków, które pokazywały do czego może się posunąć, ale mimo to, sobą przejmowałam się najmniej. Szczególnie na myśli miałam moich przyjaciół, moją córkę. Nie wybaczyłabym sobie, gdyby przeze mnie Ezequiel wyrządził im jakąś krzywdę.

- Przestańcie. – Po moich policzkach spłynęły łzy. – Przestańcie. Robicie to specjalnie? Nie wiecie, jak się czuję. Nie wiecie, więc nie wypowiadajcie się. Dajcie mi spokój, proszę was…

- Francesca, my chcemy ci tylko pomóc – odezwała się Cami.

- Nie… - szepnęłam. – Dajcie mi spokój, błagam. O nic więcej was nie proszę, tylko o to.

Camila i Broduey znów wymienili spojrzenia.

- Okey… - westchnął chłopak. – Chodźcie usiąść. Obejrzymy coś.

Pokiwałam głową.

Usadowiłam się w fotelu. Podciągnęłam kolana pod brodę i oparłam się o nie. Wpatrzyłam się w jakiś durny teleturniej lecący w telewizji.

Koło fortuny. Zabawne, zupełnie, jak moje życie… Brałam, co wylosowałam. Nigdy nie oddawałam nagrody mówiąc, że mi nie pasuje. Czasami wylosowałam bankrut. Moje konto wtedy się resetowało. Ale po chwili i tak wracało do poprzedniego stanu.

Ale ten teleturniej w telewizji był dla ochotników. Ja na grę w moim życiu byłam skazana. Grałam w nią wbrew mojej woli. Grałam, a każdą karą za złą odpowiedź było zadanie mi kolejnego bolesnego ciosu.

Mogłabym tak siedzieć i rozmyślać jeszcze długo. Mogłabym, ale byłam już tak zmęczona – właśnie tą grą – że nawet nie zauważyłam, kiedy zasnęłam.

Kiedy się obudziłam, przez okno wpadały promienie słoneczne. Nie byłam już w salonie – leżałam w łóżku, które zawsze zajmowałam razem z moją córką, kiedy nocowałam w domu Camili i Brodueya. Candelarii nie było obok mnie. Słyszałam tylko jej wesoły głos rozmawiający z moimi przyjaciółmi.

Powoli podniosłam się do pozycji siedzącej i stanęłam na nogi. Podeszłam do okna, z którego widać było wielki ogród mojej kuzynki. Ona kochała kwiaty i dbała o swoje podwórko najlepiej jak tylko mogła.

Ruszyłam w stronę drzwi. Nacisnęłam klamkę i wyszłam na korytarz. Hałasy, które wcześniej słyszałam, nagle ucichły.

Zdezorientowana udałam się do salonu. Kiedy nikogo tam nie zastałam, przeszłam do kuchni. Ledwo przekroczyłam jej próg, coś mnie zaskoczyło. Zakryłam usta dłonią.

Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!

Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!

Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam!

Niech żyje nam!

Podeszła do mnie moja kuzynka. W rękach trzymała mały tort ze świeczką w kształcie dwudziestki szóstki.

Dwadzieścia sześć lat koszmaru.

Pomimo lekkiego szoku uśmiechnęłam się.

- Pomyśl życzenie i zdmuchnij świeczki – powiedziała.

Niech ta katorga się skończy.

Nabrałam powietrza w płuca. Dmuchnęłam, a ogień zgasł.

Camila odstawiła tort na stole, a do mnie podbiegła moja córeczka.

- Wszystkiego najlepszego mamusiu! – rzekła. – Masz już dwadzieścia sześć lat, jesteś już bardzo duża!

Kucnęłam przed nią i przytuliłam ją do siebie.

- Dziękuję, Candusia – powiedziałam. – Dziękuję.

- Ja pójdę pokroić tort! – zaoferowała się dziewczynka.

Oderwała się ode mnie, a ja stanęłam na nogi.

- Wszystkiego najlepszego – Przede mną znalazła Camila – wszystkiego najlepszego w dniu urodzin, Fran. Czego ja ci mogę życzyć? Chyba tylko tego, żebyś zaczęła być szczęśliwa. Żebyś przejrzała na oczy, odeszła od Ezequiela i znalazła kogoś, kto na ciebie zasługuje. Na ciebie, i na Cande.

- Camila… - zaczęłam.

- Nie – przerwała mi. – Są twoje urodziny Francesca, nie chcę się z tobą kłócić, masz przeżyć ten dzień radośnie.

- Dokładnie. – Zgodził się Broduey stając obok swojej żony. – Wszystkiego najlepszego, Fran. Spełnienia marzeń i wszystkiego, czego tylko pragniesz.

Złapał mnie za ramię, przyciągnął do siebie i pocałował mnie w czoło.

- Dziękuję – powiedziałam. – Naprawdę, dziękuję. Zupełnie zapomniałam, że mam dzisiaj urodziny.

- Domyśliliśmy się. – Uśmiechnęła się Cami.

- Pokroiłam tort! – Usłyszeliśmy głos mojej córki.

Wszyscy troje spojrzeliśmy w jej kierunku. Siedziała ona przy stole, w ręce trzymając łyżkę, którą „kroiła” tort. W rzeczywistości był on cały rozgrzebany.

- Kochanie, wujek z ciocią na pewno długo go robili. – Podeszłam do niej. – Zobacz, co zrobiłaś. – Wskazałam na niego.

- No, trochę nie wyszło… - przyznała.

- Nie szkodzi. – Podeszła do nas Camila. – I tak jedziemy później do Natalii i Maxiego.

Posłałam jej zdziwione spojrzenie.

- Właściwie, to musimy się już zbierać – dodał Broduey. – Mieliśmy być tam na pierwszą.

- To która jest godzina? – spytałam

- Dwunasta trzydzieści – odparł. – Po prostu długo spałaś.

- Choć, dam ci coś do przebrania. – Moja kuzynka złapała mnie za rękę.

Pociągnęła mnie za sobą, jednak po chwili zatrzymała się.

- Nie widać tego tak bardzo… - Dotknęła mojego policzka.

- Mówiłam… - mruknęłam.

Trzymając moją córkę za rękę, razem z moimi przyjaciółmi weszłam po schodkach prowadzących do domu Naty i Maxiego. Cande – jak zawsze – zadzwoniła dzwonkiem. Po chwili drzwi się otworzyły, a ja zobaczyłam w nich niską brunetkę.

- Cześć – powiedziała uśmiechając się. – Wchodźcie, czekamy na was.

Posłusznie weszliśmy do środka. Pomogłam Candelarii ściągnąć buty.

Weszliśmy wszyscy do salonu.

- Dostaliśmy sygnał od Camili – zaczął Maxi – że Cande rozbroiła wam tort. Więc zrobiliśmy nowy.

Po zaśpiewaniu dla mnie sto lat i złożeniu mi życzeń – co bardzo mnie krępowało, bo nie lubiłam takich rzeczy – dostałam kilka prezentów. Od Ludmiły i Federico – którzy w międzyczasie dołączyli do nas – otrzymałam piękny srebrny łańcuszek. Leon i Violetta, którzy przybyli trochę spóźnieni, podarowali mi kilka ozdobnych bibelotów, podobnie jak Camila i Broduey oraz Naty i Maxi.

Przez okno zauważyłam, jak pod dom podjechał jakiś samochód.

- No, wreszcie jest… - Natalia odetchnęła z ulgą.

Nie zważając na pytania moje i moich przyjaciół pobiegła do drzwi. Czekaliśmy przez chwilę, aż w końcu wróciła do salonu. Ale nie sama – obok niej szedł wysoki, przystojny brunet.

Od razu zauważyłam jego zielone oczy i bujną czuprynę. To z pewnością przyciągało wzrok każdej kobiety.

- To jest Marco – powiedziała Hiszpanka. – Jest moim kuzynem… W sumie, to takim dalszym. Piąta woda po kisielu, wiecie. Przeprowadził się tutaj z Meksyku.

Wszyscy po kolei zaczęli witać się z nowym gościem. Ja byłam ostatnia.

- Ty jesteś na pewno Francesca, tak? – Podszedł do mnie. – Dzisiejsza solenizantka? Natalia mi mówiła. Niestety, nie mam nic dla ciebie, bo moja ukochana kuzynka poinformowała mnie o tym dopiero pół godziny temu.

- Oj, wypadło mi z głowy – broniła się dziewczyna.

- Tak, jestem Francesca. – Uśmiechnęłam się lekko. – Nic nie szkodzi, nie potrzebuję żadnych prezentów. To jest moja córeczka, Candelaria. – Wskazałam na stojącą obok mnie kruszynkę.

- Jaka piękna dziewczynka. – Marco kucnął przed Cande. – Słodka. Jestem Marco.

- Wyglądasz bardzo miło – rzekła mała. – Nie tak jak mój tata. I pewnie też nie krzyczysz tak jak on.

- Candusia, idź się pobaw do pokoju. – Popchnęłam ją lekko w kierunku drzwi. Była gadatliwa, lepiej, żeby nie powiedziała nic niepotrzebnego. I tak już wydała za dużo. Co ten Marco mógł sobie pomyśleć? – Za chwilkę do ciebie przyjdę, dobrze?

Moja córcia pokiwała głową i wybiegła z salonu.

- Candelaria czasami gada głupoty – wytłumaczyłam nerwowo, spoglądając na chłopaka. – Ma bujną wyobraźnię.

Widać było, że Marco nie za bardzo uwierzył. Przeniosłam błagalny wzrok na moich przyjaciół.

- Okey – odezwała się Violetta. – Dlaczego tak stoimy? Maxi, przynieś talerzyki. Ja pokroję tort, a reszta… Reszta niech siada.

- Francesca, chodź ze mną – rzekł Maxi. – Pomożesz mi.

Ruszyłam z nim do kuchni. Przepuścił mnie pierwszą w drzwiach, a sam wszedł za mną.

- To nie wyglądało za ciekawie – powiedział kiedy znaleźliśmy się w środku.

- Wiem – przyznałam. – Ale co ja mogłam zrobić?

Spojrzał na mnie uważnie.

- Camila powiedziała mi, co się wczoraj stało.

- Ty też będziesz mi prawił kazanie? – spytałam. – Proszę cię, Maxi, tylko nie to.

- Nie, nie będę – zaprzeczył. – Te nasze kazania już nic nie dają. – Podszedł do mnie i przytulił mnie do siebie. – Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Fran. Jeszcze raz.

- Dziękuję… - wyszeptałam, a z moich oczu poleciały łzy.

Tacy przyjaciele to skarb.

Spotkanie trwało w najlepsze. Siedzieliśmy wszyscy w salonie i rozmawialiśmy. Poznałam bliżej kuzyna Natalii.

Marco to dobry chłopak. Przyjechał do Buenos Aires z Meksyku i nie ma tutaj za wielu przyjaciół, znajomych. Nie ma także żony, narzeczonej czy nawet dziewczyny. Jest singlem bo uważa, że żadna kobieta jeszcze go nie urzekła. Pech chciał, że wszystkie, które do tej pory spotykał, były zapatrzonymi w siebie laluniami, z toną makijażu na twarzy. Zależało im tylko na pieniądzach, na niczym więcej. Nie były zdolne do miłości.

Zielone oczy Marco mnie przyciągały. Nie mogłam oderwać wzroku od jego czarnych włosów. Jego szeroki uśmiech odsłaniający białe zęby po prostu hipnotyzował. A kiedy tak na mnie patrzył, czułam ciepło rozpływające się po całym moim ciele. Może było to dziwne. Znałam go niecałe cztery godziny. Ale ja nigdy nie czułam niczego takiego. Przy moim mężu w żaden sposób nie czułam się wyjątkowa, wręcz przeciwnie – gorsza, beznadziejna.

Ale jak wiadomo, nawet te przyjemne chwile – nie zdarzające się często – nie trwają wiecznie. Tak było i tym razem.

Nasze rozmowy przerwało głośne walenie w drzwi wejściowe. Wzdrygnęłam się. Moi przyjaciele spojrzeli po sobie ze strachem.

- Candusia, chodź, pójdziemy do pokoju. – Ludmiła złapała dziewczynkę za rękę.

- Dziewczyny, idźcie na górę – odezwał się Federico. – Wszystkie. Francesca też.

- Nie, chłopaki – zaprzeczyłam. – Wy idźcie. Ja zostanę tutaj.

- Chyba oszalałaś – rzekł Leon. – Mamy cię tutaj zostawić samą?

- Znacie go – uparłam się. – On jest nieobliczalny. Zrobi wam krzywdę!

- Prędzej zrobi krzywdę tobie – powiedział Maxi. – Fran, mówimy ci coś, idź z dziewczynami do pokoju!

- Nie, nie rozumiecie? Nie chcę wam sprawiać kłopotów, nie powinnam była tutaj w ogóle przychodzić. Zobaczcie, co się teraz dzieje!

- To nie jest twoja wina, Francesca. – Podszedł do mnie Broduey. – Niczym nie zawiniłaś. Ale teraz idź stąd, proszę cię.

- Nigdzie nie idę – obstawiałam przy swoim.

- Zaraz zaprowadzę cię tam siłą! – zagroził mi Maxi.

W tym momencie usłyszeliśmy jeszcze głośniejsze walenie w drzwi.

Dziewczyny pobiegły na górę zostawiając nas samych.

- Zostań – zgodził się Leon. – Ale trzymaj się Maxiego. Nie odchodź od niego.

Pokiwałam nerwowo głową. Podeszłam do mojego przyjaciela i schowałam się za jego plecami.

Broduey ruszył do wiatrołapu. Słuchać było dźwięk otwieranych drzwi.

- Gdzie jest Francesca? – Usłyszeliśmy ryk.

Skuliłam się. Poczułam, jak ktoś staje za mną. Odwróciłam się i zobaczyłam za sobą Marco. Zupełnie niezorientowanego w sytuacji. Nie uciekał jednak, tylko czekał na to, co się wydarzy.

Ja również czekałam. Bałam się.

- Franceski tutaj nie ma – odpowiedział spokojnie Broduey.

- Nie łżyj, wiem, ze jest u was! – wrzasnął. – Za kogo ona się uważa?

Nie usłyszałam odpowiedzi mojego przyjaciela, ponieważ po chwili do salonu wparował mój mąż.

- A tutaj jesteś… - syknął.

Zamknęłam oczy.

- Zostaw ją. – Maxi odsunął mnie jeszcze bardziej za siebie tak, że znalazłam się między nim a Marco. – I wynoś się.

- Przyszedłem po to, co należy do mnie – warknął.

- Ona nie należy do ciebie! – Federico podniósł głos. – Nie jest twoją własnością!

- Owszem, jest. I teraz pójdzie ze mną. – Chwycił mnie za rękę i pociągnął gwałtownie w swoją stronę tak, że prawie się przewróciłam.

- Nigdzie z tobą nie pójdzie. – Ku mojemu zdziwieniu podbiegł do nas Marco. Odciągnął mnie od Ezequiela.

- Ty się kochasiu lepiej nie wtrącaj! – krzyknął. – Chyba, że chcesz, żeby obić ci tą piękną buźkę.

- Marco, zostaw… - wyszeptałam.

- Francesca, przestań. – Leon zbliżył się do mnie. – Nie zgadzaj się na to!

- To ja będę decydować, na co się będzie zgadzać – powiedział mój mąż. – A Ty – Złapał mnie mocno za nadgarstek. – Jeszcze pożałujesz.

Nie zważając na starania moich przyjaciół, pociągnął mnie brutalnie za sobą. Nie opierałam się – i tak by to nic nie dało. Nie hamowałam już łez, które spływały po moich policzkach.

Wyciągnął mnie siłą na dwór. Nie zważał na to, że trawa jest mokra od deszczu, a ja nie mam na nogach butów.

Otworzył drzwi samochodu i wepchnął mnie na tylne siedzenie.

Podczas szaleńczej jazdy, w czasie której nie zwracał uwagi na ograniczenia prędkości i przepisy, nie byłam w stanie zebrać myśli. Mojej serce waliło jak młot, słone łzy moczyły moją twarz. Bałam się tego, co miało za chwilę nastąpić.

Po chwili wjechaliśmy na nasze podwórko. Nie ruszałam się. Usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Kilka sekund później poczułam jak Ezequiel łapie mnie za rękę i wyciąga z samochodu. Popchnął mnie mocno w stronę drzwi.

Potykając się o własne nogi weszłam do domu. Ledwo przekroczyłam jego próg, poczułam mocne uderzenie w twarz.

- I co? – Chwycił mnie za szyję. – Teraz już nie ma przy tobie twoich żałosnych przyjaciół.

Pchnął mnie na ścianę. Odbiłam się o nią i upadłam na ziemię. On kopnął mnie w brzuch. Jęknęłam cicho z bólu.

Klęknął obok mnie. Złapał mnie za włosy i podniósł do góry.

- Czy ty jeszcze nie zapamiętałaś najważniejszej rzeczy? – spytał. – Mnie masz się słuchać!

- Przepraszam… - szepnęłam.

- Teraz mnie przepraszasz? – zaśmiał się szyderczo. – Już nic ci to nie da.

Ponownie uderzył mnie w twarz. Tym razem pięścią.

Puścił mnie i wstał z klęczek. Stanął nade mną.

Bił mnie wszędzie. Po całym ciele. Po nogach, po rękach, bo brzuchu, po plecach, po głowie… Nie krzyczałam, nie miało to żadnego sensu. Pozwoliłam jednak moim łzom spływać po twarzy.

Ból przejmował całe moje ciało. Wszystko bolało mnie niemiłosiernie. Ezequiel wpadł w szał, bił mnie bez opamiętania.

Poranionymi rękami próbowałam zakryć swoją głowę. Czułam ciepłą krew wypływającą z ran, które zrobił mój mąż.

- Masz nauczkę na następny raz. – Usłyszałam jego głos przy moim uchu. Chwycił mocno moją głowę i odwrócił ją w swoją stronę. – Jeszcze jedna taka sytuacja, a dostaniesz o wiele mocniej. Rozumiesz?

Pokiwałam powoli głową.

Uderzył mnie w brzuch.

- Pytam się, czy mnie rozumiesz? – warknął.

- Ro…Rozumiem – zająknęłam się.

Rzucił mną o ścianę.

- Masz mi jeszcze coś do powiedzenia?

- Przepraszam… - powtórzyłam drżącym głosem bojąc się jeszcze bardziej go zdenerwować.

Ponownie chwycił mnie za włosy.

- Wiesz co ci jeszcze powiem? – Czułam jego śmierdzący oddech na mojej twarzy. – Słyszałaś to już, ale uświadomię ci to jeszcze raz. Jesteś nic nie wartą suką. Beze mnie nic nie znaczysz. Ciesz się, że tak wysoko ustawiony człowiek jak ja, w ogóle się z tobą zadaje.

Po tych słowach odszedł. Zostawił mnie tam zmarzniętą, obolałą, leżącą na zimnych płytkach.

Nie płakałam już. Nawet na to nie miałam siły. Czułam zarówno ból fizyczny, jak i psychiczny. Nie wiedziałam, który jest gorszy.

Całe moje życie było bez sensu. Nie pierwszy raz zostałam tak potraktowana przez mojego męża. Mimo to, za każdym razem cierpiałam coraz bardziej, z każdym uderzeniem ginęłam w potoku brudnych myśli.

- Co ja takiego zrobiłam? – zapytałam sama siebie. – Boże, czym zawiniłam?! - krzyknęłam.

Byłam już wykończona. Nie zorientowałam się, kiedy nie wytrzymałam już bólu, i ignorując go, odpłynęłam do krainy Morfeusza.

Widzicie, tak to jest, jak się wybierze trudny temat. Ja sobie niestety taki wzięłam, i wyszło jak wyszło. Nie przewidziałam, że mogę po prostu nie dać rady.

Wiem, jest to długie. Ogólnie, to ma trzynaście stron, a kolejne części raczej nie będą krótsze. Będzie ich trzy lub cztery, tego jeszcze nie wiem.

Okey, nie przynudzam.

Weszłam szybko na laptopa, żeby dodać tego OP, ale już spadam, bo na 10 jadę do Domu Kultury na przedstawienie... Znaczy ja występuję :P W piątek w szkole, a dzisiaj tam xD

Więc dziewczyny - dzisiaj chyba mnie na GG nie będzie. Później przyjeżdża rodzina, więc jak się dostanę na kompa, to gdzieś pod wieczór :)

Kolejna część za tydzień xD

A we wtorek OP Wigilijny o Naxi, jeśli oczywiście będę miała dostęp do internetu :P Bo moja rodzina jest czasami wredna, jak już zresztą mówiłam, i nic nie jest pewne xD

Dziękuję dziewczynom za rozmowy na GG, dziękuję za kolejnych obserwatorów - w sumie jest ich 32 - i dziękuję za nominację do LBA, którą postaram się nadrobić w tym tygodniu, jeśli dam radę :)

I dziękuję wszystkim za życzenia urodzinowe <333333333

Kocham was wszystkich <3333333