ONE PART BROMILA - Utracone wspomnienia cz 3

 

Dzisiaj zostałam wypisana ze szpitala. Mój stan nie uległ zmianie. Moja głowa to w dalszym ciągu wielka czarna dziura, z której nie potrafiłam znaleźć wyjścia.

Razem z moją mamą przekroczyliśmy krok budynku i znaleźliśmy się na dworze. Wszystko to było dla mnie takie nowe. Przez te półtora tygodnia, które spędziłam na obserwacji w szpitalu, wychodziłam tylko do parku. Nigdy sama – nie byłam jeszcze na to gotowa. Z zafascynowaniem przyglądałam się wszystkim drzewom, krzakom, kwiatom, ptakom krążącym nad głowami spacerowiczów. Uczyłam się wszystkiego na nowo. Od początku poznawałam przyrodę, z zaciekawieniem dotykałam wszystkich roślin.

Byłam zupełnie jak pięcioletnie dziecko ciekawe otaczającego go świata.

W tym wszystkim wspierali mnie moi przyjaciele. Uwielbiałam tą energiczną Francescę, opanowanego Marco, sympatyczną Ludmiłę, miłego Federico, cichą Natalię, wiecznie uśmiechniętego Maxiego, skromną Violettę, zabawnego Leona i tego troskliwego Brodueya.

Broduey…

On był przy mnie praktycznie cały czas. Niby wrócił do Studia, ale i tak przychodził do mnie jak najczęściej – przed lekcjami, na długich przerwach, po zajęciach. Opowiadał mi o wszystkim. O tym, co robią w szkole, o czym rozmawiają. Byłam na bieżąco ze wszystkimi wydarzeniami z Buenos Aires.

Podświadomie zbliżałam się do tego ciemnoskórego chłopaka, choć sama nie zdawałam sobie z tego sprawy…

Chciałam, by był przy mnie. Chciałam słyszeć jego głos, który pełen był uczucia. Uczucia, którym ja niestety jeszcze go nie darzyłam. Jednak byłam pewna tego, że już niedługo między nami może stać się coś większego…

Razem z moją mamą szłyśmy w kierunku samochodu, który stał na parkingu. Ona niosła moją torbę, a ja rozglądałam się wokół siebie.

- Camila! – Dobiegł nas czyjś głos.

Odwróciłam się za siebie i dostrzegłam biegnących w naszą stronę Brodueya i Leona.

- Dzień dobry – przywitali się, kiedy znaleźli się obok nas.

- Dzień dobry, chłopcy – odparła moja mama spoglądając na nich.

- Cześć. – Uśmiechnęłam się.

- Hej, Cami. – Broduey odwzajemnił uśmiech. – Chcieliśmy zdążyć na czas, ale lekcja się przedłużyła.

- Nie szkodzi – odpowiedziałam. – Czekałam na was.

- To się dobrze składa – odezwał się Leon. – Proszę Pani, czy moglibyśmy zabrać Camilę do Studia? – zwrócił się do mojej mamy.

- Jeśli tylko ona nie ma nic przeciwko. – Zaśmiała się kobieta.

Broduey i Leon przenieśli na mnie wzrok.

- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł… - rzekłam niepewnie. – Chyba nie jestem jeszcze gotowa…

- Wcale nie – zaprzeczył brunet. – Oczywiście, że jesteś gotowa.

- Nie masz się czego bać – dodał Brazylijczyk.

- Nie… Chyba nie… - jąkałam się.

- Cami, prosimy – powiedzieli równocześnie, na co ja się uśmiechnęłam.

- No… No dobrze – zgodziłam się z wahaniem. – Ale jeśli będę chciała wrócić, to…

- Nie będziesz chciała wrócić, zapewniam cię – przerwał mi Broduey.

- Mam nadzieję… - Znów się uśmiechnęłam.

- Możecie przyprowadzić mi ją na obiad? – Odezwała się moja mama. – Podaję o trzeciej, więc macie dużo czasu.

- Oczywiście, będzie na czas – odpowiedział Leon.

- Miłej zabawy. – Uśmiechnęła się moja rodzicielka.

Pożegnałam się z nią, a później razem z moim przyjaciółmi ruszyliśmy w stronę Studia. Szłam obok Brodueya, w dalszym ciągu z ciekawością rozglądając się po mieście. Widziałam samochody jeżdżące po ulicach, rowerzystów na rowerach podążających po ścieżkach dla nich wyznaczonych, dzieci uciekające przed swoimi rodzicami, którzy biegli za nimi wołając ich imiona.

Widziałam jak chłopcy rzucają na mnie ukradkowe spojrzenia, uśmiechając się do siebie. Słyszałam jak szeptali coś między sobą, ale nie zwracałam na to uwagi. W tej chwili interesował mnie tylko ten piękny świat, którego kompletnie nie pamiętałam.

Przeszliśmy przez ulicę, a po kilku minutach moim oczom ukazał się wielki budynek z napisem Studio OnBeat

- To tutaj? – spytałam niepewnie.

- Tak, tutaj – potwierdził Broduey. – Jesteś gotowa?

- Nie – odparłam krótko. – Ale możemy iść.

- Nie musisz się martwić, Cam – odezwał się Verdas. – To nic strasznego.

- Wiem – rzekłam. – Ale to dla mnie coś nowego.

- Jestem cały czas przy tobie, Camila – pocieszył mnie Brazylijczyk.

Podniosłam głowę i spojrzałam na niego. Zatonęłam w jego oczach, w których zobaczyłam troskę, miłość… Wiedziałam co oznacza to pierwsze uczucie, ale to drugie…

- Chodźmy już. – Speszona skierowałam wzrok na swoje nogi.

Sama nie wiedziałam dlaczego się tak zawstydziłam. Miłość… Niby takie banalne słowo, i każdy wie, co ono oznacza. Ale tylko w teorii, a w praktyce…?

Razem z Brodueyem i Leonem udaliśmy się w stronę Studia. Weszliśmy przez drzwi do środka.

Na korytarzu roiło się od nastolatków. Jedni tańczyli, drudzy śpiewali, a jeszcze inni grali na instrumentach. Zafascynowana przyglądałam się im wszystkim uświadamiając sobie, że kilka miesięcy temu, ja również tak się zachowywałam.

Chłopcy zaprowadzili mnie do jakiejś klasy. Przepuścili mnie pierwszą, a sami weszli za mną. W środku znajdowali się wszyscy moi przyjaciele.

- Camila! – Od razu podbiegła do mnie Francesca. Przytuliła mnie. – Co ty tutaj robisz?

Spojrzałam na nią zdziwiona.

- Leon i Broduey mnie przyprowadzili… - odparłam niepewnie.

- I nic nam nie powiedzieli! – wtrąciła się Violetta. – Wiecie co, chłopaki! Chciałam iść z wami!

- Chcieliśmy zrobić wam niespodziankę – bronił się Leon. – Co, nie cieszycie się?

- Nie no, pewnie, że się cieszymy. – Podeszła do mnie Natalia i uścisnęła mnie mocno. – Jak się czujesz, Cami?

- W sumie… dobrze. – Wzruszyłam ramionami. – Oprócz tego, że nadal nic nie pamiętam, to jest okey.

- Nie martw się. – Za mną pojawił się Marco. – Powoli, małymi kroczkami, i sobie przypomnisz.

- Wątpię… ale dziękuję za pocieszenie. – Uśmiechnęłam się. – Dobrze, to… co będziemy robić?

- Nie wiem… - zamyśliła się Francesca. – Możemy… Możemy pośpiewać! – krzyknęła.

- Tak, świetny pomysł! – zgodziła się entuzjastycznie Ludmiła stojąca z boku.

- Cami, usiądź sobie tam. – Violetta złapała mnie za rękę. – Tam, koło chłopaków i posłuchaj, okey?

Pokiwałam głową i posłusznie usiadłam na krześle. Obok mnie usadowił się Broduey, Leon, Marco, Maxi i inni.

Francesca wzięła do ręki gitarę, tak samo jak Natalia. Ludmiła podeszła do keyboardu, a Violetta stanęła przed mikrofonem.

Dziewczyny zaczęły grać. Po chwili z ust Violetty wypłynęły słowa.

Valió la pena todo hasta aquí

porque al menos te conocí.

Valió la pena lo que vivimos

lo que soñamos lo que conseguimos.

Valió la pena, pude entender

que cada historia es una razón.

Para estar juntos, para creer

para que suene nuestra canción.

Hoy somos tantos, hoy somos más

hoy más que nunca

¡Puedo volar!

Dalej nie słuchałam. Dlaczego?

W środku mnie działo się coś dziwnego. Poznawałam tą piosenkę, tą melodię, ale skąd? Moja głowa to nadal była czarna dziura, lecz mimo to… Przypominałam sobie ten utwór.

Ktoś szturchnął mnie w ramię.

- Camila. – Był to Broduey. – Wszystko w porządku? Dziwnie wyglądasz.

- Nie… - Nie spuszczałam wzroku z dziewczyn. – Co to za piosenka?

- Ta? Hoy Somos Mas, Violetta ją napisała – odparł zdziwiony. – A co?

- Nie, nic… - zająknęłam się spuszczając głowę.

- Ej, Cami. – Złapał mnie za rękę. Po chwili jednak szybko ją cofnął. – O co chodzi?

- Bo… – spojrzałam na niego – ja… ja znam tą piosenkę.

Na jego twarzy pojawiło się zdezorientowanie.

- Znasz? – spytał. – Skąd? Przypomniałaś sobie?

- Nie… To znaczy… - zatrzymałam się. – Nie wiem. Coś mi się przypomina, ale… Chyba nic konkretnego…

- Słowa? Melodia? – dopytywał się chłopak.

- Melodia. – Spojrzałam na niego. – Jakbym ją gdzieś słyszała.

Zauważyłam, że chłopcy patrzą na nas zainteresowani i przysłuchują nam się z uwagą.

- To w ogóle możliwe? – Spytał cicho Maxi Leona.

- Nie wiem. – Ten pokręcił przecząco głową. – Widocznie tak.

- Camila, coś jeszcze? – Zwrócił się do mnie Marco.

- Nie… - Z powrotem spojrzałam na śpiewające dziewczyny. – Tylko to…

Nikt już więcej nic nie powiedział.

Wpatrywałam się w Naty, Francescę, Ludmiłę i Violettę. Były takie radosne, kiedy tańczyły i śpiewały. Widać było, jak dużo szczęścia im to daje. Na ich twarzach widniały szerokie uśmiechy nawet wtedy, kiedy Ludmiła na moment pomyliła klawisze, Natalia i Francesca zagrały nieodpowiedni chwyt, a Violetta zapomniała słów.

Valió la pena

Todo hasta aquí.

Moje przyjaciółki skończyły swój występ, a my zaczęliśmy głośno klaskać. Fran i Nata odstawiły gitary i razem z dwoma pozostałymi dziewczynami podeszły do nas.

- I jak? – zapytała Violetta. – Podobało się?

- Tak. – Pokiwałam głową. – Było wspaniale. Naprawdę.

- To świetnie. – Uśmiechnęła się Natalia.

- A o czym tutaj tak dyskutowaliście? – Zaciekawiła się Francesca.

- A właśnie! – odezwał się Broduey. Wstał z krzesła i złapał mnie za rękę. – Chodź.

Zdziwiona stanęłam na nogi.

- Gdzie?

Nie odpowiedział, tylko pociągnął mnie za sobą. Stanęliśmy koło keyboardu.

- Nie, Broduey… - zaprzeczyłam. – Przecież ja nie pamiętam, nie umiem…

- Nie mów, póki nie spróbujesz – przerwał mi. – Zobacz.

Położył moją prawą rękę na klawiszach. Później chwycił drugą i zrobił z nią to samo.

- Tutaj masz nuty. – Wskazał na kartkę. – Jestem pewien, że ci się uda.

Spojrzałam na niego, a on się do mnie uśmiechnął.

Przeniosłam wzrok na nuty. Czy je rozumiałam? Owszem, rozumiałam. Sama nie wiedziałam, jak to jest w ogóle możliwe. Nie wiedziałam podstawowych rzeczy, a potrafiłam grać na keyboardzie?

Z wahaniem nacisnęłam na pierwsze klawisze. Zagrały.

Naciskałam kolejne. Powoli tworzyła się melodia.

Moje palce coraz pewniej wygrywały poszczególne nuty. Grając tak, czułam się inaczej. Czułam niewyobrażalną siłę rozpierającą mnie od środka. W tym momencie zapomniałam o wszystkim.

Grałam już płynnie.

Nic się nie liczyło. W tym momencie byłam tylko ja i muzyka. Nie interesowałam się moimi przyjaciółmi znajdującymi się w tym samym pomieszczeniu.

To nic, że nie pamiętałam słów. Byłam szczęśliwa, że potrafiłam zagrać coś, czego ludzie uczą się przez wiele lat.

Ja miałam ich już siedemnaście, ale zaledwie półtora tygodnia temu narodziłam się na nowo. To dużo zmieniało.

Piosenka się skończyła. Nacisnęłam ostatni klawisz i powoli zdjęłam z nich dłonie.

Spojrzałam na Brodueya stojącego obok mnie.

Uśmiechnął się, a później złapał mnie, podniósł do góry i okręcił się ze mną wokół własnej osi.

- Udało ci się – powiedział do mojego ucha. – Mówiłem, że ci się uda.

Postawił mnie na ziemi. Uśmiechnęłam się do niego.

Usłyszałam głośne brawa moich przyjaciół.

Niewiele myśląc przytuliłam się z całej siły do mojego przyjaciela. Czułam jego dłonie na moich włosach, czułam, jak głaszcze mnie po plecach. Wdychałam jego cudowny zapach.

Ile dałabym za to, żeby wróciło moje życie sprzed wypadku…

Postawiłam na stoliku dwie szklanki z sokiem.

- Miałam tylko pomarańczowy – powiedziałam. – Lubisz taki?

- To mój ulubiony. – Uśmiechnął się Broduey. – Nie mówiłem ci?

- Chyba nie. – Odwzajemniłam uśmiech. – Postaram się zapamiętać.

Usiadłam obok niego na łóżku.

Przyszedł dzisiaj mnie odwiedzić. Przyniósł również album ze zdjęciami naszej paczki. Chciał spróbować mi wszystko sobie przypomnieć. Byłam pewna, że sam wiedział iż nie jest to do końca możliwe, jednak nie sprzeciwiałam się. Chciałam dowiedzieć się trochę o naszych przyjaciołach.

Oparłam głowę o ramię Brodueya, na co on zaśmiał się cicho.

- Okey, możemy już oglądać? – spytał.

- Oczywiście. – Ułożyłam się wygodniej. – Teraz tak.

Otworzył album na pierwszej stronie.

- Tutaj jesteśmy my wszyscy z nauczycielami ze Studia – rzekł.

Zdjęcie rzeczywiście przedstawiało sporą grupę osób. Wyłapał wśród nich mnie i Brodueya. Staliśmy obok siebie. On obejmował mnie ramieniem, a ja – podobnie jak teraz – opierałam głowę na jego ramieniu.

Mój przyjaciel przewrócił kartkę.

Przyjaciel…? W ciągu ostatnich dwóch tygodni bardzo zbliżyliśmy się do siebie. Nie mogłam wytrzymać, kiedy jego nie było obok. Rumieniłam się, kiedy powiedział mi jakiś komplement, cieszyłam, kiedy mnie pochwalił.

Pomagał mi we wszystkim. Tłumaczył mi, jeśli czegoś nie rozumiałam. Pokazał mi całe miasto, ulubione miejsca spotkań naszej paczki, a także wyjątkowe miejsca naszej dwójki.

Wiele razy łapałam się na tym, że nie rozmyślałam o nim jako o przyjacielu lecz… chłopaku.

- Zobacz. – Wskazał na kolejne zdjęcie. – Tutaj była próba do przedstawienia na zakończenie roku.

Fotografia zrobiona była w jakimś wielkim pomieszczeniu. Widziałam scenę, światła… Ale widziałam też grupę radosnych, uśmiechnięty nastolatków.

- Kto to jest? – spytałam pokazując średniego wzrostu bruneta.

- To Tomas – odparł Broduey. – Chodził z nami do pierwszej klasy, później wyjechał do swojego rodzinnego kraju, czyli do Hiszpanii. Na początku był chłopakiem Violetty.

- Aha… - odparłam. – A Violetta jest teraz dziewczyną Maxiego?

- Nie – zaprzeczył. – Violetta jest dziewczyną Leona.

- A, tak… - speszyłam się. – To dziewczyną Leona jest Francesca?

- Francesca jest z Marco – poprawił mnie Brazylijczyk. – Dziewczyną Maxiego jest Naty, a Diego jest parą z Ludmiłą – wytłumaczył mi.

Z moją pamięcią nie było najlepiej. Czasami miałam problemy z zapamiętaniem czegoś, nawet jakichś prostych rzeczy – na przykład tej dotyczącej związków naszych przyjaciół.

- Jestem do niczego… - mruknęłam spuszczając głowę.

Broduey nic nie mówiąc zamknął album. Złapał dwoma placami mój podbródek i uniósł go do góry.

- Nieprawda – rzekł. – Jesteś najwspanialszą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem.

- Jak, skoro nie potrafię zapamiętać czegoś takiego? – spytałam cicho.

- To nie twoja wina – odparł. – Miałaś wypadek, Cami. Twoja pamięć na razie nie funkcjonuje tak jak powinna.

- I nie będzie…

Chłopak chwycił mnie za rękę.

- To nigdy nie zniknie. – Wskazał na dużą czerwoną bliznę ciągnącą się od nadgarstka do łokcia. Ślad po upadku ze schodów. – Ale to – Puścił moją dłoń i palcem dotknął mojego czoła – da się naprawić. Ja ci w tym pomogę. My ci pomożemy.

Spojrzałam w jego brązowe oczy. Zatopiłam się w nich. Łatwo można się domyślić, co takiego w nich zobaczyłam.

- Broduey… - zaczęłam. – Obiecałam… Obiecałam powiedzieć ci, jeśli kiedykolwiek coś do ciebie poczuję.

W jegooczach pojawiła się nadzieja. Kiwnął głową, nie mówiąc ani słowa.

- Ja… - kontynuowałam. – Zdałam sobie sprawę, że… Że ja… Że cię kocham, Broduey. Źle mi, kiedy nie ma cię przy mnie, tęsknię, kiedy nie widzę cię przez kilka godzin. Kocham cię. Kocham cię całą sobą i kochałam przez cały czas, tylko… Pewnie po prostu zapomniałam. A później nie pamiętałam już, jak wygląda miłość, Broduey.

Chłopak otarł łzę spływającą po moim policzku.

- Czekałem długo na te słowa, Cami – rzekł. – Codziennie miałem nadzieję, że wypowiesz te kilka ważnych liter. Doczekałem się.

Zbliżył się powoli do mnie. Jego usta znajdowały się kilka centymetrów od moich. Ja również zaczęłam się przybliżać.

Po kilku sekundach złączyły się one w pełnym uczucia pocałunku. Nie liczyło się już nic. Byliśmy tylko my.

- Kocham cię – powiedział cicho, kiedy się od siebie oderwaliśmy.

- Kocham cię – wyszeptałam.

Co było dalej?

Moja pamięć nigdy nie wróciła w 100%. Nigdy nie przypomniałam sobie tych wszystkich wspaniałych chwil z mojego życia.

I choć starych wspomnień nie odzyskałam, to otrzymałam nowe, którym już nigdy nie pozwolę odejść.

Nigdy.

Okey.

Macie trzecią część OP o Bromili. I znów się nie wypowiem, bo szkoda mojej gadki :P

Takie sobie. Ujdzie w tłumie xD

Dobra.

To już ostatnia część tego OP :) Następny pojawi się za tydzień - będzie on o Marcesce. W następny wtorek Wigilijny Part o Naxi. Chyba, że nie dorwę się do komputera. Wszystko się może zdarzyć, mój brat do którego jadę na święta czasami jest wredny, a czasami sobie robi ze mnie jaja i wtedy też jest wredny xD No i jak tak będzie, to OP nie dodam :P To wtedy dodam pierwszego dnia świąt, jak będę u siostry. Chyba, że ona też będzie wredna i mi nie da komputera. Ale ona raczej mi da. No, ale pozostaje jej syn, który jest wredny i może mnie nie puścić na neta. To wtedy nie wiem co zrobię.

Wtedy przeczytacie sobie Wigilijnego OP jak przyjadę do domu, czyli nie wiem kiedy xD Jak przyjadę, to na pewno :D

Tradycyjnie dziękuję dziewczyną za rozmowy na GG. Dobra, Evela, dawaj te elfy co ci OP piszą, przydadzą się xD 

Ten tydzień mam praktycznie cały zawalony. Jutro kartkówka z niemieckiego - 80 słówek. Nauczycielka się chyba w głowę uderzyła. Znaczy, dla mnie to nie problem te słówka, bo niemiecki bardzo lubię, no, ale ja bym w życiu tyle słówek do nauki nie dała. Ale ja to ja, a ona to ona.

I na dodatek dochodzą próby na jasełka, na których mam śpiewać trzy kolędy. Weź się ich teraz naucz na wtorek! Ale dam radę :D 

 Okey, rozpisałam się.

Jeśli przeczytaliście wszystko i nie zanudziliście się na śmierć, to gratulację. Ale ja już więcej nie przynudzam :P

To tyle.

Kocham was wszystkich <33333

Całuję :***********