ONE PART BROMILA - Utracone wspomnienia cz 2

Felipe Santos - Olvidarte Feat. Cali Y El Dandee 

"Dzień skrył się cały
za łuną zachodu,
noc lampy zapala
na ściemniałym niebie,
zaczajone w kącie
cicho się skrada
wspomnienie
- dalekie wspomnienie.

Jak kartki zerwane
ze starych kalendarzy
pożółkłe odbitki
w albumie sprzed lat,
czas śpiewa balladę
życia - które przemija
wspomnienie
- przeszłości ślad.

Obrazy się snują
przeplatają wstęgą
jak rzeka wezbrana
rwąca, niespokojna,
myślom natłoczonym
kto da ukojenie ?
wspomnienie
- serdeczne wspomnienie." 

Pięć miesięcy w śpiączce. Pięć miesięcy cholernej niepewności i strachu o to, co może stać się za moment. Pięć miesięcy bezustannego czuwania przy nieprzytomnej i składanie do Boga modłów o to, by jednak pozwolił jej wrócić do naszego świata.

Każda chwila mogła okazać się tą ostatnią. Dziewczyna pod ciągłym nadzorem lekarzy w obawie przed nagłą utratą życia, nie dawała oznak, że cokolwiek czuje. Nikt nie wiedział, czy coś słyszy, czy myśli. Nigdy się nie poruszyła, sama z siebie nie wykonała najprostszego ruchu. Była zdana na łaskę pielęgniarek, rodziny i przyjaciół, którzy pomagali znaleźć jej wygodną pozycję kierując się tylko jej niewyraźnymi odczuciami wymalowanymi na jej twarzy.

Nie można było dowiedzieć się czegokolwiek o jej samopoczuciu. Tylko czasami nagle dostawała drgawek co sygnalizowało odczuwany przez nią ból.

Byłem przy niej cały czas. Trzymając ją za rękę prosiłem Tego u góry, by dał jej szansę się obudzić. Nie chciałem jej zostawiać, jednak czasami było to nieuniknione, gdyż musiałem wrócić do domu i się odświeżyć.

Jej matka nie mogła przy niej być. Pracowała i utrzymywała siebie i swoją córkę. Camila ojca nie miała – uciekł zaraz po narodzinach Cami. Innej rodziny moja dziewczyna również nie posiadała.

Nasi przyjaciele zjawiali się w szpitalu kilka razy dziennie. Oni chodzili na niektóre zajęcia w Studio. Ja zrezygnowałem ze wszystkich, aby tylko być przy mojej rudowłosej miłości.

Zdawałem sobie sprawę doskonale, że ona nie będzie niczego pamiętać. Pogodziłem się z tym, choć było to bardzo trudne. Nie potrafiłem myśleć o tym, że jej wszystkie wspomnienia wyblakły, że nic po nich nie zostało. Nie pamięta mnie, naszych przyjaciół i swojej matki.

Nie pamięta nic.

Pięć miesięcy walki o nią nie dawały efektów. Nie zapowiadało się na to, żeby Camila miała się kiedykolwiek obudzić. Ciśnienie raz skaczące w górę, a raz spadające w dół kilka razy już było zagrożeniem jej życia, którego nie mogła w pełni wykorzystać.

Żadnego ruchu. Mimika jej twarzy zmieniała się tylko wtedy, kiedy cierpiała, co na szczęście zdarzało się rzadko. Nie mogłem patrzeć na jej ból, który pielęgniarki za każdym razem próbowały złagodzić. Czasami trwało to nawet kilkanaście minut, podczas których niecierpliwie czekałem na to, by móc wrócić do swojej ukochanej, chwycić jej dłoń i nadal czuwać przy niej bez odpoczynku.

Kiedy już to następowało, siedziałem przy niej wpatrując się w jej bladą, nieruchomą twarz, na której już od tak dawna nie widziałem uśmiechu. Mimo to, on nadal siedział w mojej głowie. W dalszym ciągu widziałem te czarne jak dwa węgle oczy, które wpatrywały się we mnie z uwagą. Ciągle słyszałem jej wdzięczny głos mówiący coś do mnie, a nawet śpiewający piosenki płynące z głębi jej serca, które w dalszym ciągu biło, które walczyło o normalne życie.

Pięć miesięcy wyjętych z życia jest straszną rzeczą. Nie wiedzieć co stało się przez prawie pół roku… Jednak to nic w porównaniu do utracenia wspomnień z całego życia, co niestety spotkało Camilę.

I chociaż nie było znaków dowodzących tego, że moja dziewczyna może odzyskać przytomność, to ja nie traciłem nadziei. Siedziała ona gdzieś tam we mnie w środku, i chociaż nie dawała sygnału, że w ogóle jest – istniała. Istniała, chociaż z każdym dniem zmniejszała się, a ja nie mogłem nic na to poradzić. Ale choćby zmniejszyła się do rozmiarów mikroskopijnych, to nigdy tak naprawdę nie zniknie. Nie może.

Była we mnie, w moich przyjaciołach, w nauczycielach i innych bliskich. Nie mogła tak po prostu odejść, nic po sobie nie pozostawiając.

A jednak… Zostawiłaby wspomnienia. Ale nie dla Camili. Jej wspomnienia zniknęły bezpowrotnie. Mogłem tylko prosić Boga o to, by zdecydował się je wrócić jej choć po części.

Dzisiaj mijało dokładnie pięć miesięcy i sześć dni od wypadku, a tym samym od zapadnięcia Camili w śpiączkę.

Jak co dzień siedziałem przy jej łóżku, trzymając jej kruchą dłoń i nieprzerwanie błagając o cud. Dzisiejszy dzień był bardzo niespokojny. W ciągu kilku godzin Cami miała już kilka napadów drgawek, nie wiadomo czym wywołanych. Bardzo się o nią martwiłem. Lekarze nie wiedzieli co zrobić, aby zapobiec kolejnym takim atakom.

Patrzyłem na bladą, nieruchomą twarz rudowłosej, jakby chcąc z niej cokolwiek wyczytać. Wiedziałem jednak, że jest to niemożliwe.

Nagle zaczęło się z nią dziać coś niedobrego. Jej drobne ciało zaczęło drgać ze zdwojoną siłą. Widać było, że nie zwiastuje to niczego wesołego.

Czym prędzej podniosłem się z krzesła i wybiegłem na korytarz. Zawołałem dwie pielęgniarki stojące niedaleko. Po chwili znajdowały się one już w środku.

- Alba, leć po lekarza! – Krzyknęła jedna podbiegając do łóżka i próbując uspokoić Camilę.

Na jej twarzy malował się strach. Trzymając moją dziewczynę za ramiona ciągle coś do niej mówiła mając nadzieję, że ta zareaguje.

Stałem tak z boku, nie wiedząc co mam robić. Nie miałem odwagi podejść do Rudej. Bałem się, bałem się o nią, oraz o to, że mógłbym przyczynić się do czegoś złego.

Do sali wpadła pielęgniarka, a za nią mężczyzna w białym fartuchu. Spojrzał przelotnie na mnie.

Po sekundzie znalazł się przy łóżku Camili. Nachylił się, a później kiwnął w stronę kobiet. Odwrócił się do mnie.

- Proszę stąd wyjść – powiedział podchodząc bliżej.

- Ale… - zacząłem.

- Musi Pan stąd wyjść – przerwał mi. – Nie ma innej opcji.

- Ale co się z nią dzieje? – zapytałem. – Niech mi Pan powie!

Mężczyzna spojrzał na mnie uważnie.

- Budzi się.

Zamurowało mnie. Nie mogłem uwierzyć. Czyli prośby moje i moich przyjaciół jednak coś dały. Zdarzył się cud.

Wyszedłem na korytarz. Nadal nieprzytomny stanąłem obok ściany i wpatrzyłem się w sufit. Moje życie z powrotem nabiera sensu.

- Broduey! – Usłyszałem czyjś głos.

Zauważyłem biegnących w moją stronę Leona i Marco.

- Co jest? – spytał chłopak Violetty podchodząc do mnie.

Przeniosłem na nich mój wzrok.

- Broduey, co dzieje się z Camilą? – odezwał się Marco. – Czy ona…

Pokręciłem przecząco głową, nie dając mu dokończyć. Wiedziałem co miał na myśli.

- Budzi się… - wyszeptałem. – Budzi się…

Moi przyjaciele spojrzeli na mnie zdumieni, ale w ich oczach mogłem dostrzec szczęście.

Uścisnęliśmy się bratersko w trójkę.

Teraz może być już tylko lepiej. Będzie ciężko, jestem tego świadomy, ale nie możemy się poddać. Musimy pomóc Camili, ona teraz tego potrzebuje – wsparcia przyjaciół, których już nie pamięta…

Pustka. Nic więcej. Wielka czarna dziura, której dna nie widać.

Nie wiedziałam nic. Nie miałam pojęcia gdzie jestem, kim jestem… Byłam zupełnie zagubiona. Bałam się, choć sama nie wiedziałam czego. Czułam się tutaj tak obco, tak nieswojo…

Obudziłam się kilka godzin temu. Przed momentem wyszedł ode mnie jakiś lekarz. Zapytał, czy może wpuścić do środka moich przyjaciół.

Przyjaciół? Ja mam przyjaciół? Nie pamiętam nic.

Mimo strachu, niezdecydowania i całej tej okropnej niewiedzy, zgodziłam się.

Siedziałam na łóżku opierając się o jego oparcie. Na nogach zgiętych wpół zarzucony miałam koc. Wpatrując się w okno, za którym widać było jakiś park, rozmyślałam, co teraz może się stać.

Nagle ktoś zapukał do drzwi. Spojrzałam w ich stronę, a po chwili one otworzyły się.

Do środka weszło kilkoro ludzi. Pierwsza szła niska dziewczyna o czarnych włosach, za nią chłopak w żółtej czapce, a na końcu ciemnoskóry nastolatek. Obcokrajowiec.

Wszyscy trzej podeszli do mojego łóżka. Nie wiedzieli za bardzo jak się zachować.

Najwyższy chłopak kucnął przy łóżku.

- Jak ty się czujesz? – spytał.

Wbiłam w niego zdezorientowane spojrzenie. Kim on mógł być? Nie pamiętałam, nie pamiętałam nic. Tak jakby ktoś gumką wytarł wszystko to, co w mojej głowie było zapisane ołówkiem.

- Nie pamiętasz? – odezwał się widząc mój wzrok.

Pokręciłam przecząco głową spoglądając na pozostałych stojących przy moim łóżku. Ich twarze wyrażały zmartwienie.

- Zacznijmy od początku – zaproponował chłopak w czapce. – Ja jestem Maxi. – Wyciągnął do mnie rękę.

Wahałam się przez chwilę, lecz w końcu podałam mu swoją dłoń. Uścisnął ją lekko, delikatnie się do mnie uśmiechając.

- Ja jestem Francesca. – Czarnowłosa usiadła na krześle obok mnie. – Mnie też nie znasz?

Nie odpowiedziałam, tylko spojrzałam jej uważnie w oczy. Zobaczyłam w nich smutek, ból…

- Tam jest Broduey. – Wskazała na obcokrajowca.

Ponownie spojrzałam na chłopaka. On także wyciągnął rękę.

- Nawet nie wiesz, jak za tobą tęskniłem – rzekł, kiedy dotknęłam jego dłoni.

- Również bym się przedstawiła, ale… - odezwałam się po raz pierwszy.

Później zawstydzona spuściłam głowę na dół. Nie pamiętać własnego imienia?

- Nie martw się, nie masz się czego wstydzić. – Usłyszałam głos dziewczyny.

Skierowałam wzrok na nią. Jak to, nie mam się czego wstydzić? W końcu nic nie pamiętam.

- Ty jesteś Camila – dodała. – Camila Torres.

Pokiwałam potakująco głową. Przynajmniej tego byłam już świadoma. Wiedziałam jak mam na imię, a to chyba najważniejsze.

- Możecie… - zaczęłam nieśmiało. – Możecie powiedzieć mi coś więcej o… o mnie?

Maxi, Broduey i Francesca uśmiechnęli się.

- Oczywiście. – Ten pierwszy usiadł na brzegu łóżka. – Więc… Nazywasz się Camila Torres, masz osiemnaście lat… Mieszkasz tak jak my w Buenos Aires, w Argentynie.

- Kochasz muzykę – dodał Broduey. – Cudownie śpiewasz i tańczysz. Uczęszczasz do prestiżowej szkoły Studio OnBeat gdzie chodzimy również my – Wskazał na siebie i swoich towarzyszy – oraz reszta naszych przyjaciół.

- Ja… - zająknęłam się. – Ja śpiewam?

- Dokładnie – zgodziła się Francesca. – Śpiewasz sopranem. Grasz też na pianinie i gitarze. No i tańczysz.

Spojrzałam na nią uważniej.

- Nie jesteś Argentynką… - powiedziałam niepewnie. – Masz inny akcent…

Dziewczyna uśmiechnęła się.

- Nie, jestem Włoszką – potwierdziła. – Przeprowadziłam się tutaj, będąc dzieckiem. Wiesz, ty pomogłaś mi się zaaklimatyzować. Jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami.

- Naprawdę? – spytałam, a ona pokiwała głową. – A… mówiliście jeszcze coś o innych…

- Tak – odezwał się Broduey. – Taka nasza paczka najlepszych przyjaciół. W sumie jest nas… Dziesięcioro, łącznie z tobą.

- Ze mną?

- Pewnie – odparł chłopak. – Jesteś naszą najlepszą przyjaciółką i… - zatrzymał się.

Spojrzałam na niego podejrzliwie.

- I co? – zaciekawiłam się. – Proszę cię, dokończ.

Posłał mi niepewne spojrzenie.

- I moją dziewczyną… - rzekł z wahaniem.

Wbiłam w niego zdezorientowany wzrok. Byłam jego dziewczyną? Byliśmy parą? Ale ja nic nie pamiętam… Nie mam żadnych wspomnień związanych z tym chłopakiem…

- Oczywiście wszyscy wiemy jaka jest sytuacja – ciągnął Broduey. – Więc możesz być spokojna. Wiem, że nic nie pamiętasz i musiałbym być wielkim idiotą, gdybym cię do czegoś zmuszał.

Pokiwałam ze zrozumieniem głową.

- Trochę źle się czuję z tą całą sytuacją, bo domyślam się, że może być wam ciężko i…

- Nami się nie przejmuj – przerwał mi Maxi. – Ty jesteś teraz najważniejsza. To tobie będzie najtrudniej, nie nam.

- A… - zaczęłam. – Co się w ogóle stało? Ja nic nie wiem, nic nie pamiętam.

W moich oczach zebrały się nieproszone łzy, które uparcie powstrzymywałam.

- Spokojnie. – Francesca pogłaskała mnie po plecach. – My wszystko ci powiemy. Nie martw się.

Podniosłam głowę spoglądając po kolei na nich wszystkich.

- Więc… - zaczął Broduey. – Jesteś w szpitalu, ale o tym chyba już wiesz. Tak… Obudziłaś się kilka godzin temu, po pięciomiesięcznej śpiączce…

- Co? – przerwałam mu zszokowana.

- Cami, spokojnie – powtórzyła Włoszka. – Posłuchaj go do końca.

- Dobrze, przepraszam – wydukałam zawstydzona.

- Nic się nie stało – odparł obcokrajowiec. – Okey, to na czym skończyłem… A, tak. Byłaś nieprzytomna przez pięć miesięcy. Tak naprawdę, to nie zapowiadało się na to, żebyś miała się kiedykolwiek obudzić. Byliśmy przy tobie, ale powoli traciliśmy nadzieję.

- Było naprawdę ciężko – kontynuował Maxi. – Nie dawałaś jakiegokolwiek znaku. Nie wiedzieliśmy czy słyszysz, czy myślisz. Kompletnie nic. Chcieliśmy siedzieć przy tobie cały czas, ale niestety nie było to możliwe. Twoja mama pracowała. Tylko Broduey nie odstępował cię na krok. Zrezygnował z zajęć w Studio, by być tutaj, w szpitalu.

Przeniosłam wzrok na wspomnianego chłopaka.

- Naprawdę? – spytałam.

- Naprawdę. – Skinął głową. – Nie chciałem cię zostawić… Camila… Ja mimo wszystko nadal cię kocham. Kocham cię i mam nadzieję, że kiedyś przypomnisz sobie te wszystkie chwile, które spędziliśmy razem i pokochasz mnie na nowo.

Nie wiedziałam, co miałam mu odpowiedzieć. Czułam, że coś mnie łączy z tym chłopakiem, ale… Nie pamiętałam nic. W mojej głowie nie istniało żadne wspomnienie, w którym by on był.

- Wiesz, ja nic nie pamiętam, więc…

- Rozumiem – przerwał mi. – Rozumiem wszystko, Cami. Ale moje uczucie się do ciebie nie zmieni.

- Zapewniam cię, że jeśli tylko coś do ciebie znów poczuję, to nie będę się z tym kryła – rzekłam. – Ale… chociaż nic nie pamiętam, to mam przeczucie… Mam przeczucie, że jesteś dla mnie kimś ważnym. Wiem, że to głupie, ale…

- To wcale nie jest głupie – wtrąciła się Francesca. – Ty i Broduey byliście naprawdę wspaniałą parą. Bardzo się kochaliście, i dnia bez siebie nie mogliście wytrzymać.

- Serio? – Uśmiechnęłam się. – Aż tak?

- Aż tak – potwierdził Maxi, również się uśmiechając. – Szkoda, że tego nie pamiętasz.

- Szkoda, że nie pamiętam nic – mruknęłam spuszczając głowę.

- Ej, nie martw się, Cam. – Usłyszałam głos chłopaka w czapce. – Spróbujemy ci wszystko sobie przypomnieć, okey?

Spojrzałam na niego.

- Z tego co słyszę, wnioskuję, że jesteście dobrymi przyjaciółmi – powiedziałam.

- Najlepszymi – potwierdził Broduey.

- I skromnymi – prychnęła Francesca.

- Przecież nie będziemy się z tym kryć. – Maxi żartobliwie wyprostował się i poprawił czapkę.

Na mojej twarzy pojawił jeszcze większy się uśmiech.

- A tak naprawdę – odezwała się Fran. Odwróciłam się w jej stronę. – Tak naprawdę, to straszliwie tęskniłam.

Nie zorientowałam się, kiedy przytuliła mnie mocno do siebie. Czy mogłam być jej aż tak bliska? Zdziwiłam się, ale po chwili wahania odwzajemniłam uścisk.

- Chyba powinnam powiedzieć to samo, ale…

- Nie szkodzi, Cami. – Odsunęłyśmy się od siebie. – Rozumiem.

Posłałam jej kolejny uśmiech.

- Chciałabyś jeszcze coś wiedzieć? – spytał Broduey.

Skierowałam wzrok na niego.

- Może… A moja rodzina? – podsunęłam.

Moi znajomi wymienili zmartwione spojrzenia.

- No tak… - Obcokrajowiec odchrząknął. – Jesteś jedynaczką. Opiekuje się tobą twoja mama, a twój ojciec… Swojego ojca nie znałaś, bo zostawił was zaraz po twoich narodzinach. Innej rodziny nie masz.

Pokiwałam powoli głową. Powinno mi być przykro, że mój ojciec odszedł od nas. Powinno, ale nie jest. Dlaczego? Sama nie wiem. Przecież go nie pamiętam, może to dlatego.

- A gdzie moja… Moja mama? – spytałam niepewnie.

- Jest na wyjeździe służbowym – rzekł Maxi. – Nie chciała wyjeżdżać, ale musi pracować, żeby was utrzymać. Już do niej dzwoniliśmy, ma przyjechać za kilka godzin.

Znów skinęłam głową.

Nastała niezręczna cisza.

- A jak ty się w ogóle czujesz? – odezwała się Francesca.

- Dobrze… chyba… - rzekłam z wahaniem.

- Chyba? – powiedział chłopak w czapce. – Nic cię nie boli?

- Trochę głowa, ale lekarz powiedział, że to normalne. – Uśmiechnęłam się lekko. – Tylko powiedzcie mi… Jak to się stało, że ja się tutaj znalazłam? W dalszym ciągu nie mam o niczym pojęcia.

- Można zacząć od tego – odezwał się Broduey – że byliśmy w Studio na zajęciach. Mieliśmy mieć lekcje tańca. Byłaś razem z Francescą w szatni. Zadzwonił dzwonek, więc zaczęłyście biec, żeby za bardzo się nie spóźnić. Sala od tańca była piętro niżej, więc musiałyście zejść po schodach. Teraz możesz się już domyśleć, co się stało… Tym bardziej, że schody były śliskie.

- Zrobiło się duże zamieszanie – kontynuował Maxi. – Nasza grupa siedziała pod klasą, bo nauczyciel jeszcze nie przyszedł. Wtedy usłyszeliśmy huk i krzyk Franceski. Wszyscy oczywiście pobiegliśmy w stronę, skąd on dochodził. Z sal powybiegali nauczyciele, uczniowie… Próbowano cię ocucić, ale bez skutków. Fran powiedziała, że uderzyłaś głową o ścianę, a później o ziemię. Wezwano pogotowie. Zabrano cię. Do szpitala przyjechali również Broduey, i nauczyciele ze Studia. Marco – czyli chłopak Franceski – zabrał ją do domu. Reszta naszych znajomych zdecydowała się zostać na zajęciach.

- Później wszyscy przyszli tutaj – ciągnęła Włoszka. – Lekarze na początku nie chcieli nic powiedzieć o twoim stanie. Mówili tylko, że jesteś nieprzytomna. Twoja mama była w delegacji, musieliśmy czekać aż wróci, żeby uzyskać jakiekolwiek informacje. Przyjechała jakiś czas później. Rozmawiała z lekarzem, później poszła do sali, w której leżałaś. Upoważniła lekarza do udzielenia nam informacji o tobie. Wtedy nam powiedział, że straciłaś pamięć. Powiedział też… że niepewne jest to, że kiedykolwiek się obudzisz. Nie wyobrażasz sobie nawet, jaki to był dla nas cios. To tak po krótce.

Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Jak miałam na to zareagować? Miałam płakać, że stało się takie coś? Czy cieszyć się, że mimo wszystko… żyję?

- To… - wybąkałam. – Było ze mną aż tak źle?

- Jeśli mam być szczery – rzekł. – Było z tobą bardzo źle, Cami. Twój stan potrafił w jednej godzinie być bardzo dobry, a w drugiej już mógł zagrażać twojemu życiu. Nie dawałaś jakiegokolwiek znaku, że się obudzisz. Byłem przy tobie cały czas, nie mogłem patrzyć jak cierpisz, gdy cię coś boli. Nie chciałem cię zostawiać samej nawet wtedy, kiedy była tu twoja mama. Nie mogłem przegapić chwili, kiedy zdarzy się cud, kiedy odzyskasz przytomność.

Spojrzałam na niego.

- Wiesz, chociaż nie pamiętam – zaczęłam. – To dziękuję ci, że byłeś przy mnie. Dziękuję wam wszystkim. – Te słowa skierowałam do Franceski i Maxiego.

- Nie masz za co dziękować, Camila. – Uśmiechnął się brunet. – Reszcie podziękujesz, kiedy przyprowadzimy ich później do ciebie, dobrze?

Pokiwałam potakująco głową.

- Później, czyli kiedy? – spytałam.

- Może jutro? – zaproponowała Francesca. – Dzisiaj już masz chyba dość wrażeń, a jeszcze ma przyjechać twoja mama. Poza tym, robi się późno. My też się będziemy zbierać.

- Okey, rozumiem – rzekłam.

- Chciałbym zostać Cami, ale domyślam się, że chciałabyś pobyć sama – odezwał się Broduey. – Od jutra wracam do Studia. Miałem wrócić już wczoraj, ale od paru dni było z tobą źle, nie chciałem odchodzić. Przyjdę do ciebie jutro przed lekcjami, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko?

- Nie, oczywiście, że nie. – Na mojej twarzy pojawił się lekki uśmiech. – Będę czekać.

- Super. – Odwzajemnił uśmiech.

Pożegnałam się z moimi przyjaciółmi. Podnieśli się z krzeseł, z łóżka i skierowali się w kierunku drzwi.

- Poczekajcie! – Zatrzymałam ich. Odwrócili się w moją stronę.

- O co chodzi? – spytał Brodueya.

- Ty też nie jesteś stąd. – Wskazałam na niego.

- Nie, nie jestem. – Uśmiechnął się. – Pochodzę z Brazylii.

- Aha. – Skinęłam głową. – Ale ty jesteś Ar… Argentynkiem. – Zwróciłam się do Maxiego.

- Argentyńczykiem – poprawił mnie, śmiejąc się.

- O to mi chodziło. – Uśmiechnęłam się.

- Tak, jestem Argentyńczykiem – powiedział.

- Okey. – Znów skinęłam głową. – To chyba wszystko. Do zobaczenia.

- Do zobaczenia, Camila.

Wyszli z pokoju zostawiając mnie sam na sam ze swoimi wspomnieniami, których nie miałam, a o które chciałam walczyć…

Za oknem rozpościerał się piękny krajobraz. Wielki zielony park, po którym, biegały dzieci, a za nimi ich rodzice, poprawiał mój humor. Wspaniale było widzieć, że jednak ktoś jest szczęśliwy. Czy ja byłam taka? Sama nie wiedziałam. Ta cała niewiedza była straszna… Wiedziałam tylko podstawowe rzeczy. Byłam świadoma jak mam na imię, na nazwisko, co lubię robić, jakich mam przyjaciół… Ale to wciąż mało. To nic w porównaniu ze wspomnieniami z całego życia, których nie mam. Nie mam i prawdopodobnie nigdy nie odzyskam.

Rozmawiałam z lekarzem. Wytłumaczył mi wszystko. Moja głowa doznała silnego urazu. Uszkodzeniu przede wszystkim uległ ośrodek pamięci, gdzie zapisane były wszystkie moje wspomnienia. Doktor powiedział, że szanse, że moja pamięć wróci, są znikome. Wiadomo – jakieś tam są, ale wynoszą one… 10 %? Może mniej? Nie wiem, nie znam się na tym.

Był u mnie także dyrektor Studia – Antonio. Rozmawiałam z nim, nawet się śmialiśmy. Opowiadał mi różne ciekawe rzeczy związane ze mną, ze szkołą i nie tylko.

Studio OnBeat chce wypłacić mi odszkodowanie.

Ale ja nie chcę odszkodowania. Chcę moje z powrotem wspomnienia.

Do pokoju szpitalnego wpadały promienie słońca, rozświetlając wnętrze swoim blaskiem. Zafascynowana wpatrywałam się w cienie tańczące po podłodze. Wyglądały tak pięknie.

W pewnym momencie drzwi sali się otworzyły, a do środka wpadła jakaś kobieta. Od razu podbiegła do mojego łóżka i przytuliła mnie.

- Córeczko… - powtarzała. – Jak się cieszę… Tak tęskniłam…

Zdezorientowana nie wiedziałam co mam jej odpowiedzieć. Czyżby to była moja mama?

Odsunęła się na ode mnie na długość swoich ramion i spojrzała na mnie.

- Jesteś moją mamą? – spytałam cicho.

- Tak, córeczko – odparła. – Jestem twoją mamą. Camilciu, tak się bałam… - Po jej policzku spłynęła łza.

- Nie… Nie płacz… - zatrzymałam się – mamo… - dokończyłam z wahaniem. – Nie płacz, wszystko będzie dobrze…

Powiedziałam tak, mimo, że sama w to nie wierzyłam. Ciężko było uwierzyć w coś takiego. Czy mogło być dobrze? Czy człowiek, który stracił pamięć może żyć normalnie?

Tego nie wiedziałam. Dowiedzieć się jednak miałam w najbliższym czasie…

Czeeść :)

Przychodzę do was - jak co tydzień - z kolejną częścią mojego Parta :)

Tym razem się na jego temat nie wypowiem. Całkowitą ocenę pozostawiam wam.

Będzie jeszcze trzecia część :) A tydzień po niej pojawi się nowy OP o Marcesce - tytuł możecie znaleźć w Spisie Treści xD 

Mam dla was pewną wiadomość. Nie wiem czy dobrą, czy złą :P Wpadłam na pomysł, aby napisać świątecznego... w sumie to wigilijnego Parta :) Będzie on o Naxi, a tytuł również jest podany w Spisie Treści xD

Okey.

Bardzo dziękuję za wszystkie wejścia, komentarze i głosy w ankiecie :D Dziękuję czterem nowym obserwatorom xD Dziękuję Hani za tak długi komentarz, ale dziękuję również wszystkim innym, którzy zostawili choć kilka słów. One naprawdę dużo dla mnie znaczą :)

Dziękuję wszystkim dziewczynom za rozmowy na GG i mam nadzieję, że będziemy dalej tak super ze sobą pisać xD 

A tak na marginesie: jak wam minęły Mikołajki? :D

Ja się muszę pochwalić xD Dostałam od przyjaciółki poduszkę, kubek i podkładkę pod myszkę z Violetty :D Jaram się :P

Mam wrażenie, że o czymś zapomniałam... :P Aj, nie wiem xD Najwyżej później dopiszę :P

Okey, to chyba tyle :)

Więc, widzimy się za tydzień xD Wtedy przeczytacie trzecią część OP o Bromili :D

Jeszcze raz dziękuję :D

Kochaaam was <33333333333

Całuję :******************