ONE PART LEONETTA - Spalone szczęście cz 3

  Ze specjalną dedykacją dla mojej Weroniki <333 Za to, że jesteś, i że mogę z tobą w szkole na przerwach obgadywać Violettę, że możemy razem nie lubić Diego i Tomasa. Za te nasze rycia z niektórych tekstów piosenek z Violetty :) Za to, że wytrzymujesz to moje jaranie się Lodovicą i Francescą, i moje ględzenie, że Francesca wyjeżdża xD Za to nasze śpiewanie na przerwach piosenek :D Za to, że się tak zachwycasz Leonettą :) Za to, że czytasz te moje pierdoły i komentujesz, ale czasami ci się nie chce bo jesteś leniem śmierdzącym :P Za to, że nie mogę ci napisać teraz porządnej dedykacji bo mi piszesz cały czas na GG i się śmiejesz, że Francesca dzisiaj płakała :) Za to, że mówisz, że Marco wygląda jak dziecko :P Za to, że mi pozwalasz nawijać, że Facuś jest moim mężem i za to, że jeszcze mnie NIE zaprosiłaś na ślub z Chochlą :D Za to, że wytrzymujesz ze mną :) I za to, że po prostu jesteś <3333

   I jeszcze za to, że Lodo podała twojego tweeta <3333

   

Wyszłam z domu. Na swojej twarzy pokrytej grubą warstwą makijażu poczułam delikatny powiew wiatru. Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam przed siebie.

Moje nogi poniosły mnie w stronę dzielnicy La Boca, gdzie mieszkała moja przyjaciółka ze swoim narzeczonym – Marco. Z Francescą nie rozmawiałam od dwóch dni czyli od tego momentu, w którym doprowadziłam ją do płaczu. Czułam się temu winna, w końcu kochałam ją chyba najbardziej na świecie, znałyśmy się od dziecka. Nie dzwoniłam do niej, ani nie pisałam, bo bałam się, że tylko pogorszę sytuację. Wolałam spotkać się z nią osobiście, a że dzisiaj miałam dzień wolny od pracy, postanowiłam się do niej wybrać.

Weszłam przez furtkę na podwórko i od razu podeszłam do dużych, brązowych drzwi. Zapukałam, a po chwili one otworzyły się, a przede mną stanął Marco.

- O, Violetta. – Uśmiechnął się. – Cześć, wchodź.

Odwzajemniłam uśmiech i przekroczyłam próg domu, znajdując się od razu na korytarzu. Widziałam dalszą część domu, która urządzona była raczej w stylu starodawnym. Większość mebli przywieziona była specjalnie z Włoch, co Francesce miało przypominać o rodzinnym kraju, od którego mieszkała tak daleko.

Ciemnobrązowe szafy i komody wspaniale kontrastowały z beżowymi ścianami i czarnymi sofami stojącymi na środku salonu, zaraz obok takiego samego koloru stołu. Całość prezentowała się naprawdę doskonale – moja przyjaciółka miała bardzo dobry gust, jeśli chodzi o urządzanie wnętrz.

- Francesca jest w kuchni. – Chłopak wskazał ręką drzwi znajdujące się po mojej lewej stronie.

Pokiwałam głową i udałam się w tym kierunku przekroczyłam próg pomieszczenia i od razu moim oczom ukazała się czarnowłosa Włoszka stojąca przy kuchence – najwyraźniej coś gotowała.

- Hej Fran – odezwałam się.

Rzuciła mi krótkie spojrzenie, po czym wyjęła z szafki jakąś przyprawę i wsypała ją do garnka, jednocześnie odmrukując coś pod nosem.

Czyżby nadal była na mnie zła? Myślałam, że już jej przeszło, ale oczywiście się myliłam. Przecież tak naprawdę, ona długo zachowuje urazy.

- Nie – odparła krótko, kiedy ją o to spytałam. – Nie chodzi o to.

- Więc o co?

Włączyła gaz, a z palnika wyskoczył duży płomień ognia który po chwili zmniejszył się tak, że dziewczyna mogła postawić na nim drugi garnek.

- Jestem zła na siebie – rzekła. – Za bardzo dałam ponieść się emocjom. Zachowałam się jak dziecko. Nie powinnam płakać. Ja nie płaczę.

Spojrzałam na nią zmartwiona. Powtarzała to praktycznie każdego dnia. Wstydziła się swoich łez. Działo się tak od czasu, kiedy w wypadku samochodowym zginął jej brat – Luca. Nie była to jej wina, ale ona upierała się przy swoim. Faktycznie, jechała wtedy razem z nim. Po kilku miesiącach wyznała, że podczas jazdy zaczęli się kłócić, Luca był zły, że nie poinformowała go o tym, że zostaje dłużej u Marco – wtedy jeszcze swojego chłopaka.

I mimo, że ona również przez długi czas leżała w szpitalu, to nie mogła wybaczyć sobie tego wszystkiego.

Od tego czasu twierdzi, że jest silna, że nie potrafi płakać. Obiecała sobie, że już nigdy nie pokaże jaka słaba potrafi być, że nigdy się nie złamie. Ale nawet najwytrwalszy człowiek miewa chwile, w których ściąga z siebie maskę, którą nosi każdego dnia.

- To przeze mnie – stwierdziłam. – Rzeczywiście za bardzo się nad sobą użalam. Głupio mi, że z mojej winy…

- Przestań – przerwała mi zamykając z hukiem szafkę.

W tym samym momencie do kuchni wszedł Marco. Stanął w progu i spojrzał uważnie na Francesce.

- Może przejdźcie do salonu, co? – zaproponował.

Dziewczyna zamieszała chochlą w garnku.

- Robię obiad – rzekła. – Nie widzisz?

Podszedł do niej i odsunął ją delikatnie od kuchenki.

- Ja dokończę, ty porozmawiaj z Violettą.

Francesca westchnęła. Podała mu łyżkę i rzuciła mu krótkie spojrzenie.

- Musisz cały czas mieszać, bo jest gęsta – powiedziała. – Za chwilę dosyp tej przyprawy, która jest w szafce, ta w czerwonym pudełku. Tylko nie za dużo. I proszę cię, Marco, nie zepsuj tego.

- Nie martw się, dopilnuję wszystkiego. Idźcie z Violą do salonu i wytłumaczcie sobie wszystko.

Dziewczyna spojrzała na mnie dając mi tym samym znak, abym opuściła kuchnię. Wyszłam z pomieszczenia i udałam się do dużego pokoju, gdzie usiadłam na jednym z foteli. Drugi zajęła Francesca.

- O co chodzi? – spytała.

Odgarnęłam włosy z twarzy i założyłam je za ucho.

- Przyszłam cię przeprosić… - odparłam. – Wyszłaś wtedy tak bez pożegnania, wiem, że to z mojego powodu.

Włoszka podciągnęła kolana pod brodę i położyła na nich swoją głowę. Przeniosła na mnie swój przenikliwy wzrok.

- Już ci powiedziałam, że to nie twoja wina – powtórzyła. – Tylko i wyłącznie moja. Nie potrafię pohamować emocji, dobrze o tym wiesz.

- Nie, Francesca – zaprzeczyłam. – W kółko ględzę, jak ja to mam ciężko, jaka jestem okropna, jak to ciężko jest na mnie patrzeć i nie zdaję sobie sprawy, że może to kogoś zdenerwować.

- Nie chodzi o to, że mnie to denerwuje. – Dziewczyna usiadła prosto. – Po prostu bardzo jest mi ciebie szkoda, bo jesteś moją przyjaciółką i nie mogę patrzeć, jak tak cierpisz. Tylko tyle.

Była najlepsza na świecie. Martwiła się bardziej o mnie, niż o siebie samą. Zawsze tak było. Ważniejsze było dla niej szczęście innych, dzięki temu czuła się lepsza.

- To bardzo miłe, że się tak o mnie martwisz, ale…

- Ale co? – przerwała mi. – „Ale i tak jestem najokropniejszą dziewczyną na świecie”? To chciałaś powiedzieć?

Westchnęłam i oparłam się o tył fotela.

- Mniej więcej – mruknęłam.

- No właśnie. I dziwisz się, z czego wywiązują się takie sytuacje. A to między innymi twoja wina, bo nie chcesz w siebie uwierzyć.

Spojrzałam na nią i w jej czarnych oczach dostrzegłam tak dużo troski…

Wstała i podeszła do mnie. Usiadła na podłodze obok i przysunęła się bliżej sofy.

- Zrozum wreszcie, Violetta, że jesteś naprawdę wspaniałą kobietą – rzekła. – Wygląd nie jest najważniejszy. A jeśli ktoś cię naprawdę pokocha, to nie będzie zwracał uwagi na twoje blizny, ale na wnętrze, które masz wyjątkowe.

Kilka słów, a tak bardzo pomagają. Wypowiedziane przez zwykłą osobę, a jednak tak dobrze docierają do drugiego człowieka. Dlaczego? Ponieważ tą zwykłą osobą jest tak naprawdę niezwykła przyjaciółka.

- Violetta! – Usłyszałam wołanie. – Hej, Violetta!

Stanęłam na środku chodnika i odwróciłam się za siebie. Dostrzegłam biegnącego w moją stronę mężczyznę. Od razu rozpoznałam w nim Leona.

- Cześć. – Uśmiechnęłam się kiedy znalazł się obok mnie, co odwzajemnił. – Szukałeś mnie?

- Prawdę mówiąc, to tak – odparł. – Gonię cię odkąd zobaczyłem jak wychodzisz ze sklepu.

- Musiałam cię nie słyszeć, przepraszam.

- Nie szkodzi – zaśmiał się. – Nie odpisałaś na mojego esemesa, napisałem coś nie tak?

Przyłożyłam rękę do twarzy.

- Jezu… - zaczęłam. – Przepraszam, zupełnie zapomniałam. Przeczytałam go, ale akurat były u mnie moje przyjaciółki i zapomniałam odpisać…

- Spokojnie, nic się nie stało. – Położył mi rękę na ramieniu. – Przecież nie musisz mi się tłumaczyć, rozumiem.

Uśmiechnęłam się z ulgą.

- Masz na teraz jakieś plany? – Spytał po chwili milczenia.

Westchnęłam ze zrezygnowaniem.

- Niestety tak – odpowiedziałam. – Muszę posprzątać w domu, a później umówiłam się ze znajomymi, przepraszam cię.

- Nie masz za co przepraszać. – Uśmiechnął się. – Ale możemy spotkać się kiedy indziej, tak?

- Oczywiście – zgodziłam się z entuzjazmem. – Zdzwonimy się.

I niby znałam go tylko kilka dni, niby jeszcze nie tak dokładnie. Wiedziałam o nim podstawowe rzeczy, ale to nic takiego. Poza tym nigdy – od tamtego zdarzenia – nie miałam bliższego kontaktu z mężczyznami, oczywiście nie licząc moich przyjaciół – Brodueya, Marco.

Ale przecież nie wychodziłam za Leona, byliśmy tylko znajomymi, kumplami. Jeszcze nawet nie przyjaciółmi, ale kto wie…

Tak naprawdę, bałam się zaufać, bałam się związać z kimkolwiek, bo wszystko przypominało mi tą tragedię. Choć wiedziałam, że Nicolas był wyjątkiem, jednym z niewielu, to przecież gdzieś w środku nadal odczuwałam ten strach.

Ale nic nie dzieje się bez powodu. Przecież to oczywiste.

Mijały dni, tygodnie i miesiące. Mój kontakt z Leonem nie pogarszał się, wręcz przeciwnie – zdawało mi się że z każdą chwilą nasze relacje stają się bliższe. Mieliśmy wiele wspólnych tematów, zainteresowań, byliśmy tak podobni.

Oczywiście nie obywało się bez przesłuchania po każdym naszym spotkaniu. Łatwo można było się domyślić, że rolę funkcjonariuszy policyjnych pełniły moje przyjaciółki. Kto jak kto, ale one potrafiły wyciągnąć ze mnie wszystko, nawet te najgłębiej skrywane tajemnice z rozmów moich i Leona. Ale no cóż, przecież i tak je kochałam najbardziej na świecie, wcale nie miałam im tego za złe.

- Mam do ciebie pytanie… - zaczął nieśmiało Leon, kiedy siedzieliśmy na jednej z ławek w parku. – Oczywiście, nie musisz odpowiadać, jeśli nie chcesz…

- Pytaj. – Uśmiechnęłam się. – Raczej nic strasznego nie chcę przed tobą ukryć.

- No dobrze…

Widziałam jego zdenerwowanie, zakłopotanie, ale nie wiedziałam, z czego ono mogło wynikać. Byłam jednak tego ciekawa.

- Możesz uznać, że wtykam nos w nie swoje sprawy, ale – rzekł dalej tak samo niepewnie – nie daje mi to spokoju od naszego pierwszego spotkania.

Wpatrywałam się w niego uważnie prosząc, by jak najszybciej spytał o to, o co chciał spytać.

- Już wtedy, w kawiarni, zauważyłem coś na twojej twarzy i rękach…

Zdrętwiałam.

A myślałam, że tak dokładnie ukrywam wszystkie oparzenia. Widocznie myliłam się, ale czy aż tak łatwo można było to wszystko zobaczyć?

- O co dokładniej ci chodzi?

- Zastanawiałem się nad tym i przyszło mi na myśl, że może… uczestniczyłaś kiedyś w jakimś pożarze.

- Ja…- Teraz to on nie spuszczał ze mnie swojego wzroku. – A przepraszam, czy to ma jakieś znaczenie? – zdenerwowałam się.

- Nie – zaprzeczył. – Nie ma żadnego znaczenia, jednak myślałem, że może chciałabyś mi powiedzieć.

- Może kiedy indziej – ucięłam. – Tak, uczestniczyłam w pożarze, ale nie jestem jeszcze gotowa, żeby opowiedzieć ci jak to wyglądało.

Leon podrapał się po głowie.

- Tak, tak… - powiedział. – Jasne, rozumiem cię, nie będę naciskał.

- Bardzo się cieszę – mruknęłam.

I mimo, że przez kilkanaście następnych minut on tak bardzo się starał, abym się uśmiechnęła, zaśmiała, to nie mogłam tego zrobić. W końcu przypomniał mi to wszystko… Tym jednym tylko pytaniem przywrócił cały ból z którym zmagałam się do kilku lat, a którego już przecież powoli się pozbywałam…

Dzisiaj miał się o wszystkim dowiedzieć, tak sobie postanowiłam. Wiedziałam, że będzie to dla mnie ciężki krok, ale tylko tak mogłam pokazać mu, jak mi na nim zależy. Uświadomiłam to sobie kilka dni temu… Była to prawda, bo przecież gdyby mi nie zależało, to czy mimo wszystko zachowywałabym się tak jak się zachowuję? Odpowiedź była prosta.

Zapukałam do drzwi, aby po chwili zobaczyć w nich uśmiechniętego Leona. Zaprosił mnie do środka, a kiedy usiadłam już wygodnie w fotelu w salonie, zaczęłam prosto z mostu:

- Pamiętasz naszą rozmowę, wtedy w parku?

Pokiwał potakująco głową.

- Oczywiście, że pamiętam.

- No więc… - rzekłam z ociąganiem. – Zdecydowałam się powiedzieć ci… wszystko.

- Jesteś tego pewna?

Potwierdziłam ruchem głowy, wbijając wzrok w swoje kolana.

- Bo… - zaczęłam – to było tak, że… tylko mi nie przerywaj, dobrze? – zastrzegłam go. – Wiesz… miałam kiedyś chłopaka. Byłam z nim szczęśliwa, myślałam, że to z nim ułożę sobie życie, ale myliłam się. Kiedy po pewnym czasie coś między nami zaczęło się psuć, a moje uczucie do niego wygasało, postanowiłam zakończyć nasz związek. Niestety on nie chciał przyjąć tego do wiadomości. Był typem takich, którzy zawsze dostają to czego chcą, wiesz? Nie zamierzał pozwolić mi odejść. A kiedy przyszłam do niego, aby definitywnie to wszystko zakończyć… wpadł w szał. Wszystko działo się tak szybko… Pamiętam jak leżałam w otoczonym płomieniami pokoju i czułam tylko ten gorący ogień smagający moją twarz…

Skończyłam. Chyba nie musiałam mówić więcej, aby Leon mógł domyślić się, co było dalej.

- Nie wiem, co powiedzieć… - rzekł zaciskając zęby. – Jak to możliwe, że na świecie żyją jeszcze tacy ludzie?

Oparłam głowę o zagłówek i wpatrzyłam się w biały sufit.

- Twoja historia przypomniała mi coś bardzo podobnego…

- Tak? – zaciekawiłam się.

Z trudnością powstrzymywałam łzy cisnące mi się do oczu. Nie wiedziałam, czego mogę się teraz spodziewać. Coś bardzo podobnego?

- Wiesz… Mój brat zawsze był… inny – powiedział. – Trochę nieobecny, zamknięty w sobie. Zdziwiłem się, zresztą nie tylko ja, kiedy ogłosił nam, że znalazł sobie dziewczynę. I wszystko było dobrze… Ale nigdy nam jej nie przedstawił, nie wiem nawet jak miała na imię. I kilkanaście miesięcy później zdarzyło się coś strasznego… właśnie… pożar. I on go spowodował, w środku była właśnie jego dziewczyna…

Czy możliwe jest to, że tą dziewczyną byłam ja? Czy to zwykły zbieg okoliczności? Przecież nie ja jedna brałam w czyś takim udział, nie ja jedna byłam poszkodowana w taki sposób, nie ja jedna nie poznałam rodziny mojego partnera, mimo tak długiego związku.

- Jak… Jak miał na imię?

Mój wzrok skierował się na ramki ze zdjęciami stojącymi na stoliku obok fotela…

- Nicolas.

I wtedy go zobaczyłam. Trzecie zdjęcie od prawej, przedstawiające dwóch chłopaków – jednego małego, niskiego, w pomarańczowej koszulce, a drugiego wyższego, widocznie starszego, z tak podobnymi rysami twarzy…

- To on… - szepnęłam.

- Słucham? – zdziwił się.

- To on – powtórzyłam, a po moich policzkach spłynęły łzy. – To on, Nicolas.

Poderwałam się na nogi, to samo zrobił Leon.

- Jesteś jego bratem – powiedziałam. – Jesteś bratem potwora!

Widziałam jego zdezorientowanie i inne uczucia wymalowane na jego twarzy…

- Ale, Violetta, ja…

- Nie – przerwałam mu. – On zniszczył całe moje życie! Wszystko zepsuł! Jesteś jego bratem… Jesteś taki jak on!

Chciał zaprzeczyć, chciał się wytłumaczyć, ale mu nie pozwoliłam.

Ruszyłam szybko w kierunku drzwi, jednak on dogonił mnie i złapał za rękę.

- Viola, proszę…

- Zostaw mnie. – Wyrwałam się z jego uścisku. – Zostaw, nie dzwoń, nie pisz, nie przychodź do mnie! Nie chcę cię znać!

Sama nie wiedziałam, dlaczego to zrobiłam. Znałam go, wiedziałam jaki jest… Ale dzisiejsza rozmowa wszystko zmieniła, on był jego bratem… a rodzina jest rodziną, nigdy nie wiadomo, jak przebywanie w towarzystwie brata przestępcy działa… Wolałam nie ryzykować, nie chciałam przeżywać tego wszystkiego od nowa, nie chciałam cierpieć.

Ale mimo wszystko musiałam przyznać się sama przed sobą…

Czułam coś do Leona…

- Violetta, spójrz na nas, słyszysz?

Powoli odwróciłam głowę, a w moje oczy od razu rzucił się widok rudych włosów Camili i jak zawsze bladej twarzy Francescy.

- To nie jego wina, rodziny się nie wybiera – rzekła ta pierwsza. – Nie wiń go za to.

Przetarłam oczy rękawem, jednak nie odpowiedziałam.

- Co byś zrobiła, gdyby to mój brat był przestępcą? – spytała Francesca, a mi od razu przyszła na myśl twarz jej świętej pamięci brata. – Też byś się ode mnie odwróciła?

- To jest zupełnie co innego – zauważyłam. – Ty jesteś moją przyjaciółką, a on jest mężczyzną.

- Ale to nie ma nic do rzeczy! – Podniosła głos. – To, że jego brat był taki a nie inny, wcale nie oznacza, że on jest taki sam!

- Violetta, znasz go – dodała Camila. – Znasz go już tak długo i przez to, że powiedział ci o swojej rodzinie, o tym, jaka była, postanawiasz to wszystko zaprzepaścić?

- To nie tak, tylko…

- Tylko co? – przerwała mi Włoszka.

- Po prostu… - zaczęłam – wszystko mi przypomniał… Kiedy zobaczyłam zdjęcie jego brata, to wszystko nagle powróciło, uderzyło we mnie tak mocno.

Poczułam jak ktoś obejmuje mnie ramieniem.

- Rozumiemy, wszystko rozumiemy. – Przy moim uchu rozbrzmiał głos rudowłosej. – Ale ty zrozum jego.

Zamknęłam oczy i oparłam głowę o ramię mojej przyjaciółki.

- To nie jest wcale takie proste.

- Nikt nie mówi, że jest – odparła. – Ale spróbować nigdy nie zaszkodzi. Może właśnie popełniasz największy błąd w swoim życiu, Violu.

Nastała chwila krępującej ciszy.

- A co wy byście zrobiły? – spytałam. – Gdybyście były w mojej sytuacji?

Zauważyłam, że Francesca przygryza wargę, a na jej twarzy maluje się nieznane mi, dziwne uczucie.

- Nie wiem, co bym zrobiła – rzekła – ale chyba nie poddałabym się tak łatwo. Walczyłabym o swoje szczęście. Walczyłabym o siebie.

Te słowa w jej ustach zabrzmiały tak bardzo… tak inaczej. Czy walczyła o siebie po wypadku swojego brata? Gdyby nie walczyła, to zapewne nie byłoby jej tutaj. Ale ja byłam od niej słabsza, o wiele słabsza.

- O siebie? – powtórzyłam.

- Tak – potwierdziła – o siebie. Sama przyznałaś, że pierwszy raz spotkałaś takiego mężczyznę, jakim jest Leon. A może to jest ten jedyny? Ten, który rzeczywiście nie patrzy tylko na wygląd, ale i na wnętrze?

- Przecież – odezwała się Camila – gdyby dla niego najważniejsza była twoja twarz, to już po pierwszym spotkaniu by zrezygnował, w końcu blizny dostrzegł już na samym początku.

- A nie uważacie, że zrobił to z litości?

- Dlaczego miałby to robić? – spytała Francesca. – Przecież prawie cię nie znał. Poza tym… Violetta, jesteś młoda i piękna, wcale nie dziwię się, że tak bardzo chciał się tobą spotkać kolejny raz, i kolejny, i jeszcze następny.

Odsunęłam się od Cami i usiadłam naprzeciwko niej i Fran. Przyjrzałam im się uważnie, jednocześnie ocierając oczy rękawami bluzy.

- Uważacie, że powinnam z nim porozmawiać?

- Tak – powiedziała Włoszka. – Powinnaś z nim porozmawiać, wybaczyć mu, a jeśli już to zrobisz, to powinnaś pokazać mu swoją prawdziwą twarz. Tą bez makijażu.

- Prędzej czy później i tak będę musiała to zrobić – mruknęłam.

- A lepiej szybciej i mieć to za sobą – stwierdziła Camila.

Pociągnęłam nosem i odgarnęłam sobie włosy za ucho.

- Macie rację – przyznałam. – Znowu.

- Przyzwyczajaj się – odparła Francesca. – Mamy zadzwonić do Leona i zaprosić go tu, czy wolisz sama to zrobić?

- Nie… ja zadzwonię.

Usłyszałam dzwonek do drzwi. Szybko podniosłam się z fotela i ruszyłam, aby je otworzyć.

Za progiem zobaczyłam Leona z niepewną miną. Przywitałam się z nim i odsunęłam na bok, aby mógł wejść do środka.

- Jesteś pewna, że chcesz ze mną rozmawiać? – Usiadł na sofie w salonie.

- Tak – potwierdziłam. – Jestem pewna. Chyba, że ty nie chcesz.

- Oczywiście, że chcę – odparł szybko. – Tylko się upewniam.

Nastała chwila ciszy.

- No więc… - zaczęłam – chciałam cię przeprosić za to, ze wtedy tak na ciebie naskoczyłam… Nie powinnam.

- Nie szkodzi – odpowiedział. – Rozumiem, to był dla ciebie szok, ale ja naprawdę…

- Tak, wiem – przerwałam mu. – To nie twoja wina, że twój brat mi to zrobił, zdaję sobie z tego sprawę.

- No… - Podrapał się po głowie. – Em…

- Spokojnie, nie musisz nic mówić – odezwałam się ponownie. – I Leon, ja chciałam… chciałam ci coś powiedzieć.

Jak długo można dusić w sobie uczucia? Czy trzy miesiące to nie za długo? Zwłaszcza, że jestem ich tak pewna? Tak jak nigdy?

- Wolałbym jednak, żebym to jednak ja ci coś najpierw powiedział – rzekł. – Violetto… ja czuję coś do ciebie. Ale jest to coś więcej niż przyjaźń.

- Ja… również chciałam ci to oznajmić.

Spojrzał na mnie zdziwiony.

- Naprawdę?

- Tak, ja… Leon, ja po prostu… po prostu pokochałam cię, choć nie sądziłam, by było to kiedykolwiek możliwe, nie sądziłam, że będę w stanie poczuć coś więcej do jakiegokolwiek mężczyzny.

- Ja nie sądziłem, że będę mógł tak bardzo zakochać się w kobiecie – odparł. – Nie potrafię przestać o tobie myśleć Violu, naprawdę. I… wiesz co? Może ci się wydawać, że twoje blizny mi przeszkadzają, ale to nieprawda. Ważne, że twoje wnętrze jest tak dobre, tak ciepłe.

Przysunęłam się bliżej niego.

- Tak bardzo chciałam usłyszeć kiedyś te słowa od jakiegoś mężczyzny – szepnęłam. – Dziękuję, że spełniłeś jedno z moich marzeń, Leon…

Powoli ścierałam z twarzy cały mój makijaż. Patrzyłam w lustro na swoje odbicie i widziałam te wszystkie blizny i plany, które były tak bardzo widocznie. Jednak chyba pierwszy raz od kilku lat nie czułam tego obrzydzenia, kiedy na nie patrzyłam.

Wyszłam powoli z łazienki i ruszyłam do salonu. Kiedy tylko przekroczyłam jego próg, wzrok Leona od razu zwrócił się w moją stronę.

Skierowałam wzrok na podłogę. Usłyszałam jak on wstaje i podchodzi do mnie. Uniósł mój podbródek do góry.

- Jesteś piękna – Dotknął mojego policzka – nawet z tym.

Jego twarz była coraz bliżej mojej, nasze usta dzieliły dosłownie milimetry. Nie opierałam się, wiedziałam, co teraz się stanie.

Po chwili złączyliśmy się w pełnym uczucia pocałunku. Już nie myślałam o swoim wyglądzie, o sytuacji sprzed kilku lat. Nie myślałam o niczym złym, o tych wszystkich upokorzeniach, których doznałam z powodu swoich blizn. W tym momencie nie liczyło się nic innego.

Byliśmy tylko ja i on.

On i ja.

Byliśmy tylko my.

Już na zawsze. 

No. I jest trzecia część :D Dodaję ją dzisiaj, bo Weronika jest chora i jej w szkole nie ma :D No to ma co czytać, nie masz za co dziękować xD

Mam nadzieję, że wam się ona spodoba i że skomentujecie ją :) Ostatnio blogger się nie zaktualizował, dlatego nikomu nie wyświetliło się, że dodałam drugą część, którą możecie przeczytać pod spodem :)

No. To chyba tyle :D

Kolejny part o Bromili xD Pierwsza część pojawi się w przyszłym tygodniu. 

Taka jakaś krótka ta notka, ale nie mam co pisać w sumie :D

Aha.

Czy Francesca musi wyjeżdżać???? No ludzie, ona ma porąbanego tego ojca jakiegoś nooo.

Okey, Universo za sześć dni, a teledysk do Otro dia mas już jutrooo :* Kto czeka??? Dziękuję za komentarze, wyświetlenia i za to, że mnie czytacie :)

Kocham was <33333